Ze kinkte naar Percy en legde haar handen op zijn handen. Haar vingertoppen leken een warm gevoel na te laten op zijn huid. Dahlia gleed met haar handen over zijn armen en buik. Zijn hart leek zo hard te kloppen dat hij elk moment uit zijn borstkast kon komen. Toen haar lippen de zijne weer aan raakte gleed Percy met zijn handen onder haar jurk. Hij raakte met zijn vingertoppen de huid van Dahlia aan. Een kleine rilling ging door hem heen, hij trok haar zwarte jurk omhoog. Dahlia had hem toestemming gegeven, of nou ja toestemming. Ze knikte en hij vatte het op als toestemming. Hij twijfelde lichtjes of hij wel haar jurk uit moest doen, misschien wilde ze het toch niet. Waarom zou ze hem anders zoenen? Hij trok haar zwarte jurk verder omhoog en trok hem uit bij Dahlia. Hij beet zachtjes op zijn onderlip, hij liet zijn ogen afdwalen over het lichaam van Dahlia. Eigenlijk had hij Dahlia nooit zo bekeken, zelfs niet toen hij nog bij haar op school zat. School leek op dit moment zo ver weg. Hij had nooit verwacht dat Dahlia met ondergoed zou rondt lopen waar snoepie op zou staan. Misschin kende hij Dahlia toch nog niet zo goed als hij dacht. Hij legde zijn handen tegen haar heupen en trok haar zachtjes dicht tegen hem aan. HIj liet zijn handen over haar zij en haar rug strelen en drukte zachtjes zijn lippen tegen haar wang en kaak. Hij wilde niets liever dan Dahlia zo dicht mogelijk tegen hem aan voelen. Haar handen over zijn lichaam voelen en haar lippen tegen zijn lippen.

Hij beet zachtjes op zijn onderlip en streelde met zijn vingers langs haar rug. Hij drukte zijn lippen tegen die van haar en streelde met zijn tong tegen haar lippen, hopend dat ze haar lippen los zou doen. Percy voelde de koude ondergrond waar hij op lag niet eens meer. Alles in zijn lichaam leek warm te zijn. Zijn schuld gevoelens waren zo ver weg, dat hij niet eens zeker wist of ze nog wel terug zouden komen. Hij liet zijn lippen naar de kaak van Dahlia gaan en drukte ze daarna in haar hals. Hij liet zijn handen langs haar zij over haar buik glijden. Terwijl hij zachtjes zijn lippen plaatste in haar nek voelde hij zijn hart een zenuwachtig gevoel maken. Hij wist niet zeker of hij nou echt zenuwachtig was of dat het er gewoon bij hoorde. Maar als het aan Percy lag was hij inderdaad zenuwachtig. Hij hoopte dat Dahlia het niet zou merken en hij liet zijn handen weer op haar heupen rusten. Hij drukte zachtjes zijn lippen tegen die van haar. Zijn hart leek nog zenuwachtiger te gaan kloppen en hij voelde het bloed naar zijn wangen stijgen.

Dahlia rilde al weer toen ze zijn handen onder haar jurk voelde gaan. Ze sloot haar ogen en deed ze weer open toen ze haar jurk omhoog voelde gaan. Dahlia beet op haar lip. Stiekem wilde ze niet dat Percy het deed. Bang dat hij op haar af zou knappen als hij haar zag. Maar ze stopte hem niet. Als hij wel op haar af zou knappen wist ze in elk geval dat hij niet van haar hield. Aangezien het niet alleen om het uiterlijk ging. In elk geval bij haar niet. Was echt bang voor zijn reactie toen haar jurk helemaal uit was. Ze slikte toen ze hem zag kijken. Maar toen hij haar dichter tegen hem aan trok verdween de zorgen als sneeuw voor de zon. Als hij wel op haar afgeknapt was afgeknapt dan ging hij echt niet door toch?
Ze sloot haar ogen en genoot van zijn strelingen. Ze deed haar ogen weer open toen ze zijn lippen tegen haar wang en kaak aan voelde. Ze keek hem aan en streelde door zijn haren heen. Ze rilde weer toen ze zijn vingers langs haar rug voelde gaan. Ze opende haar lippen en zocht met haar tong de zijne op. Om er vervolgens mee te spelen.

Dahlia beet op haar lip om niet te gaan kreunen toen ze zijn handen op haar buik voelde. Ze keek hem aan en liet haar vingers over zijn wang kaak en hals gaan. Ze kuste hem terug en liet haar handen verder naar beneden zakken en kwam uit bij zijn broek. Haar handen begonnen lichtjes te trillen toen ze zijn broek los maakte. Ze schoof wat naar achteren zo dat ze zijn broek uit kon doen. En dit alles zonder zijn lippen met rust te laten. Daarna liet ze zijn lippen toch los en drukte een kus op zijn wang. "Je maakt me gek" Fluisterde ze. Daarna liet ze haar blik over zijn lichaam heen gaan en glimlachte terwijl ze naar zijn onderbroek keek. Ze grinnikte toen ze zag hoe schattig die was. "Schattig" Fluisterde ze. Waarna ze naast hem ging liggen hem weer kuste en zijn buik streelde.

Het zenuwachtige gevoel dat Percy diep van binnen voelde, leek met de minuut erger te worden. Hij begreep het niet, was hij nou bang voor Dahlia? Of was hij bang voor wat komen ging. Hoe moeilijk kon dat nou zijn? Percy liet zijn lippen samen smelten met die van Dahlia en voelde hoe haar handen over zijn buik langer naar zijn broek gingen. Hij voelde hoe Dahlia de knoop van zijn broek los ging maken. Percy had het gevoel dat zijn hart ieder moment kon gaan exploderen, niet alleen van de zenuwen, maar ook van een nieuw gevoel dat hij door zijn lichaam voelde stromen. Het was een fijn gevoel een gevoel naar meer. De lippen van Dahlia die zijn wang raakte leken een brandend gevoel achter te laten. Een fijn gevoel. "Je maakt me gek" Fluisterde Dahlia tegen hem. Percy glimlachte en hij beet op zijn onderlip. Ze moest eens weten wat hij met haar deed, als hij dat zou zeggen zouden woorden te kort komen. Hij drukte zijn lippen tegen die van Dahlia. Hij wilde haar op een nieuwe manier zoals hij haar nooit eerder had gewild. Hij wilde haar voelen en haar zoenen en misschien nog wel meer. "Schattig" Zei Dahlia terwijl ze zijn broek uit trok. HIj voelde zijn wangen nog roder worden dan dat ze al waren. Wat was er nou zo schattig aan zijn onderbroek. Hij was gewoon simpel zwart met... Oke er zat een beertje op zijn rechter broekspijp, maar dat was niet schattig. Percy beet op zijn onderlip, misschien moest hij voortaan maar anderen onderbroeken aan trekken. Die niet schattig waren.

Hij duwde Dahlia van zich af en ging boven haar hangen. Percy was niet schattig, hij vondt zichzelf dan niet bepaald schattig ofzo. hij drukte zijn lippen zachtjes tegen die van Dahlia, liet zijn vingertoppen langs haar hals strelen richting haar sleutelbeen. Vanaf daar legde hij zijn hand onder haar rug en duwde Dahlia tegen hem aan. Hij kuste haar kaak en hals en keek daarna in haar grijze ogen. Hij glimlachte naar haar, nooit geweten dat hij dit ooit met Dahlia zou delen. Misschien was dat best vreemd en even leken zijn zenuwen verdwenen. Maar toen hij daar weer aan dacht voelde hij de zenuwen weer opkomen door zijn lichaam en door zijn hart. Misschien moest hij er niet aan denken, dan zouden ze wel weg blijven. Percy drukte zijn lippen zachtjes tegen die van Dalha en kuste haar. Hij trok Dahlia zachtjes tegen hem aan en wilde het liefst haar warmte die ze hem gaf hebben. Geen minuut dacht hij nog aan Fanta, ze leek voor nu gewoon niet bestaan. Ze leek ook nooit te bestaan te hebben nu hij hier met Dahlia was. Misschien waren ze dan toch terug de tijd in gegaan, voor de tijd dat Percy misschien de grootste fout van leven had gemaakt. Door zijn gevoelens voor een keer te laten gaan. Maar deed hij dat nu niet weer? Liet hij zijn gevoelens nu niet weer opnieuw gaan? Zou hij misschien nu weer dezelfde fout begaann? Percy liet zijn lippen even rusten tegen de lippen van Dahlia. Het voelde niet fout om hier samen met haar te zijn. Hij wilde niets liever, hij drukte zachtjes zijn lippen tegen haar mondhoeken en keek haar aan in haar ogen. Zou Dahlia het ook als een fout zien van hem?

Dahlias ogen glunderde bij het zien van zijn glimlach toen ze hem vertelde dat hij haar gek maakte van verlangens. Dat was zo. Dahlia had eigenlijk nooit gedacht dit te gaan doen.
Nou ja tuurlijk wel eens. Toen ze hem zeg maar heel leuk vond. Maar ja ze had nooit gedacht dat het ook echt ging gebeuren. En al helemaal niet hier. In een verlate kamer waar ze vast zaten.
Dahlia keek Percy aan toen hij haar van hem afduwde. Wat was hij van plan? Was hij van gedachtes veranderd. Wou hij niet meer? Maar al snel voelde ze zijn lippen weer op de hare. Glimlachend kuste ze hem terug en sloeg haar armen om zijn nek. Ze sloot haar ogen toen ze zijn vingers weer voelde. Het was een heerlijk gevoel. Dahlia keek Percy aan toen ze voelde hoe hij haar tegen hem aan duwde. Een zachte kreun verliet haar lippen toen ze Percy's lippen op haar kaak en in haar hals voelde. Dahlia glimlachte terug naar hem en liet haar handen door zijn haar gaan. Ze wou hem. Hier en nu. Het boeide haar niet dat ze in zo'n kamer waren. En eigenlijk had ze haar eerste keer ergens anders verwacht. Nouja eerste keer. Met een jongen dan maar dan nog.

Ze voelde hoe Percy haar nog dichter tegen hem aan trok. Ze drukte haar lichaam ook meer tegen de zijne en liet haar handen over zijn rug gaan. Ze keek terug in zijn diep-blauwe en prachtige ogen. Ze hield van zijn ogen. Ze wist niet waarom. Maar ze spraken haar aan. Het was niet echt de kleur die je vaak tegen kwam. En Percy was nou gewoon helemaal bijzonder. Daarom hield ze ook van hem. Hij was niet anders bij zijn vrienden. Hij deed normaal tegen haar en ze kon hem alles vertellen. En dat had ze ook gedaan. Nou ja bijna alles. Hij wist namelijk haast niks over haar en Melissa. Misschien werd het eens tijd dat hij het te horen. Kreeg. Misschien later. Maar nu niet. nu wou ze niet aan haar denken. Ze wou aan niemand denken behalve aan Percy. Dahlia kuste zijn lippen en kuste richting zijn hals. Daar drukte ze een paar kussen in en liet haar lippen daar liggen. Haar handen waren uit gekomen bij zijn buik en die streelde ze verder zo. Dahlia drukte haar lippen weer tegen die van hem aan. Maar liet die al snel weer los. "Ik hou van je Percy" Sprak ze fluisterend.

De woorden "Ik hou van je Percy." Deden meer met hem dan de zachte lippen van Dahlia die tegen zijn hals kuste. Zijn hart leek gewoon even te stoppen met slaan. Nu pas merkte hij hoe erg hij altijd had verlangt naar deze woorden. Niet uit gesproken als vriendschapswoorden, maar uitgesproken zoals je het zou zeggen tegen iemand waar je van houdt. Percy beet zachtjes op mijn onderlip, hij keek in de grijze ogen van Dahlia. Hij streek zachtjes de blonde plukken van Dahlia uit haar gezicht, hij drukte zachtjes zijn lippen tegen haar mondhoeken en gleed naar haar hals.
‘Ik hou ook van jouw.’ Fluisterde Percy zachtjes in haar oor. Zijn hart leek weer te kloppen, het gebonk tegen zijn borstkast moest duidelijk te voelen zijn voor Dahlia, ook al hoopte hij dat niet. De woorden die Dahlia uitsprak leken ook de zenuwen van Percy weg te nemen. Alsof ze er nooit zijn geweest. Hij liet zijn lippen tegen haar hals aan drukken. Hij voelde hoe Dahlia zich tegen hem aan drukte, hij glimlachte lichtjes en drukte zijn lippen tegen de hare. Hij streelde met zijn vingertoppen over haar arm richting haar buik. Hij probeerde elk stukje huid te voelen dat hij tegenkwam. Hij wilde Dahlia dicht tegen hem aan voelen, zo dicht mogelijk. Hij kuste haar lippen en liet ze ook niet los. Hij duwde zijn lichaam lichtjes tegen die van Dahlia en liet zich op zijn rug vallen. Hij trok Dahlia op zich en kuste haar lippen nog steeds. Hij liet zijn handen rusten in de zij van Dahlia en trok haar tegen hem aan. Hij liet zijn handen over haar rug strelen en trok haar zo dicht mogelijk tegen hem aan. Hij gleed met zijn handen over haar hals. Hij duwde zijn lippen tegen haar kaak en haar hals. Hij keek Dahlia aan in haar ogen en streek door haar blonde haar.

Hij zuchtte zachtjes en beet daarna op zijn onderlip. Hij begreep niet zo goed wat er precies allemaal door hem heen ging. Waar hij mee bezig was en wie hij nou uiteindelijk het meeste pijn hier mee zou doen. Hij vroeg zich af of Fanta hem zou haten, of dat Dahlia hem hier na misschien nooit meer zou willen zien. Maar het belangrijkste was, wat wilde hij nou het liefste. Hij kon geen keuzen maken tussen Dahlia en Fanta. Zijn hart leek voor beide open te staan. Maar misschien was hij toch verliefder op Dahlia. Hij beet harder op zijn onderlip, hij streek nog zachtjes door haar blonde haar en bleef staren in haar grijze ogen. Misschien moest hij het tegen Dahlia zeggen. Zeggen dat hij misschien geen keuzen zou kunnen maken. Nee dat moest hij niet zeggen. Niet nu. Hij drukte zachtjes zijn lippen tegen die van Dahlia. Liet zijn handen over haar lichaam glijden en stopte bij haar boven benen. Hij streelde zachtjes met zijn vingertoppen over haar boven benen. Liet de moeilijke keuzen die hij ooit nog moet gaan maken weg vagen. Hij wilde die keuze nu nog niet maken, niet nu op dit moment. Niet alleen omdat hij niet wist voor wie hij moest kiezen, maar ook omdat hij wist dat hij een iemand pijn ging doen en ging verliezen. Hij kuste haar zachte lippen en streelde over haar bovenbenen. Hij voelde van binnen een warm gevoel stromen door zijn lichaam, een nieuw gevoel dat hij nooit eerder had gehad.

-Man, jullie maken het wel moeilijk voor Percy xD-

Dahlia keek terug in zijn zeediep blauwe ogen. Ze verplaatste haar blik naar zijn lippen en zag dat hij er op beet. Ze voelde hoe hij het haar uit haar gezicht streek. Een kleine glimlachje kwam in haar op. Ze sloot genietend haar ogen toen ze zijn lippen weer op haar huid voelde. Dahlia kreunde heel lichtjes en sloeg haar armen stevig om hem heen. ‘Ik hou ook van jouw.’ Dahlia voelde Percy hartslag goed. Jezus man zo goed had ze het nog nooit gevoelt. Nou ja bij Melissa wel eens. Maar bij Percy nog nooit. Zou dit wat betekenen? Of betekende dit helemaal niks. Ach waar maakte ze zich zorgen om. Percy wou dit toch? Dat was toch een teken. En hij zei dat hij van haar hield. Dat was ook een teken. Maar wat als hij ook van Fanta hield. Zou ze dan boos op hem worden. Of niet. Ze zou er in elk geval niet blij mee wezen. Maar boos op hem worden dat kon ze niet. Ze wou nu niet aan Fanta denken. Dahlia voelde zich schuldig. Maar ze drukte de schuld gevoelens weg toen ze zijn lippen tegen haar hals aan voelde. Dahlia streelde zijn rug en legde haar handen op zijn billen. Ze grinnikte even en haalde haar handen al snel weer weg. Dahlia kuste hem terug en keek hem aan. Ze keek toe hoe Percy van haar af ging en hoe ze even later weer op hem zat. Ze glimlachte liefjes en streelde zijn wang.

Ze keek terug naar Percy en beet ook op haar lip. Ze kuste hem al snel weer terug. Ze voelde haar hart sneller kloppen toen hij haar lichaam met zijn handen aan raakte. Toen ze zijn handen op haar bovenbenen voelde. Voelde ze plots de zenuwen komen. Dahlia probeerde het weg te drukken. Maar nee het lukte niet. Hoe moeilijk kon dat nu eigenlijk zijn. Heel moeilijk dus voor haar. Dahlia voelde hoe een blije gevoel haar over viel. Al snel had ze de dwang om te lachen. Heel hard te lachen. Ze liet Percy's lippen los. En al snel kwam het gegiechel. Dat al snel over ging in een lach bui. Ze zat nog steeds op Percy en ze probeerde zich in te houden wat dus echt niet lukte. Rot ziekte. Rot zenuwen.

Percy voelde de hand van Dahlia over zijn rug glijden enn daarna over zijn wang. Hij gleed met zijn vingertoppen over de hand van Dahlia die over zijn wang had gestreeld. Hij glimlachte naar haar, voelde een warme gloed door zijn lichaam stromen. Hij wilde Dahlia haar lippen tegen zijn lippen voelen. Dat gebeurde ook, haar zachtte lippen drukte op zijn lippen. Hij wilde ze niet los laten, Dahlia tegen hem aan drukken en vooreeuwig zo blijven. Oke misschien niet voor eeuwig dat is wel heel overdreven, in elk geval voor een lange tijd. Hij streelde zachtjes over haar armen naar haar schouders en zo over haar rug. Elk stukje huid dat hij voelde van Dahlia, voelde geweldig aan. Elk stukje huid leek steeds warmer te worden onder zijn vingertoppen. Hij liet haar lippen niet los, wilde alleen nog die van haar proeven. Uiteindelijk liet Dahlia toch los, iets wat Percy jammer vondt. Een giechel ontsnapte uit haar mond. Percy glimlachte, hij kon verwachtten dat Dahlia een aanval zou krijgen. Alleen had hij niet verwacht dat Dahlia zenuwachtig was, misschien was het toch niet zo vreemd om zenuwachtig te zijn. Percy beet op zijn onderlip en grijnsde naar Dahlia. Hij lachte zachtjes toen Dahlia haar lachbui kreeg. Hij zag haar veel liever lachen dan dat ze zich pijn zou doen, door tegen de muur te slaan. Hij keek haar aan met een glimlach op zijn lippen. Hij streelde zachtjes over haar rug en legde zijn handen in haar zij. Percy ging iets rechter op zitten zodat zijn gezicht dichterbij die van Dahlia kwam.

Hij sloeg zijn armen om Dahlia heen en duwde haar zachtjes tegen hem aan. Eerlijk gezegd vondt hij het helemaal niet erg dat Dahlia moest lachen. Hij hield er van als ze lachte. Hij drukte zachtjes zijn lippen tegen haar wang. Streek met zijn hand door haar blonde haar en liet zijn hand weer tegen haar rug rusten. Langzaam voelde hij de zenuwen die hij diep van binnen voelde weg vloeien. Alsof ze er nooit waren geweest, hij keek Dahlia aan in haar grijze ogen en glimlachte. Ze was leuk als ze lachte, haar gezicht leek altijd jonger te worden als ze lachte, als een klein kind. Zijn hart leek heviger te kloppen, hij drukte zachtjes zijn lippen tegen haar kaak en hals. Misschien moest hij een baantje als vampier toch maar eens gaan overwegen, als elk meisje was zoals Dahlia. Hij drukte zachtjes zijn lippen tegen haar hals. Hij glimlachte toen haar lach nog door de kamer te horen was. Percy maakte zich er helemaal niet druk om, dat misschien iemand het zou horen. Hij keek weer naar haar grijze ogen en liet de glimlach op zijn lippen breder worden.
'Je bent leuk als je lacht.' Zei hij zachtjes tegen haar en drukte zachtjes zijn lippen op haar lippen.

Dahlia werd warm door de aanrakingen van Percy. Het leek als of zijn strelingen bleven hangen op de plekken waar Percy al lang geweest was. Ze baalde flink dat ze een aanval had. Ze probeerde Percy niet aan te kijken maar dat lukte hem nou juist niet. Haar blik werd als een magneet naar de zijne toe getrokken. En daar bleef ze ook in kijken. Dahlia smolt toen ze zijn glimlach zag. Maar nog steeds begon haar gegiechel in een lach uit te barsten. Ze voelde zijn handen over haar rug heen gaan en dat zorgde er voor dat ze rillingen kreeg. En ze vond het fijn. Heel erg fijn zelfs. Dahlia keek naar zijn handen toen die op haar heupen terecht kwamen. Ze grinnikte wat en legde haar handen op de zijne. Ze streelde die en keek al snel weer naar Percy. Hij was dichter bij gekomen. Haar gelach was duidelijk te horen. Dahlia nestelde tegen Percy aan toen ze zijn armen om haar heen voelde. Ze snoof zijn geur op en probeerde rustig te worden.

Dahlia's benen lagen om zijn heupen heen. Ze drukte zich nog meer tegen hem aan. Dahlia voelde zijn lippen tegen haar kaak aan en daar probeerde ze zich op te consenteren. Dahlia sloot haar ogen maar het gelach hield maar niet op. Ze voelde Percy's hand door haar haren heen gaan. Dahlia consenteerde zich op de ademhaling van Percy. Dahlia genoot van zijn handelingen terwijl ze door lachte. Ze probeerde het geluid te dempen door haar gezicht in zijn shirt te verbergen. Maar toen dat niet lukte keek ze hem gewoon aan. 'Je bent leuk als je lacht.' Dahlia begon lichtjes te blozen en keek naar Percy. Ze keek toe hoe zijn lippen dichter bij kwam terwijl haar gelach nog steeds de kamer vulde. Ze sloeg haar armen om zijn nek en drukte haar lippen ook op de zijne. Ze voelde hoe het gevoel minder werd. Maar nog steeds moest ze lachen. Ook al werd het nou meer hikken. Het bleef door gaan. Dahlia duwde zich zelf nog dichter tegen hem aan en voelde zijn hartslag. Ze consenteerde zich daarop en naar een tijdje hield haar gelach op. Na een klein half uurtje was het weg. Dahlia keek hem aan en grinnikte kort. "Sorry" Fluisterde ze er achter aan waarna ze allemaal kusjes op zijn gezicht plaatste.

Percy glimlachte toen Dahlia begon te blozen. Door de schemer kon hij het niet goed zien, maar hij wist hoe het er uitzag als Dahlia bloosde. Ze had het vaak genoeg gedaan. Percy ’s glimlach werd groter toen hij er aan dacht. Het zag er altijd heel schattig uit, haar wangen werden dan lichtjes rood. Ze zag er dan altijd zo onschuldig uit, ook zo kwetsbaar. Percy hield zijn armen strakker om Dahlia heen. Hij zou haar gewoon niet meer los laten. Haar lippen voelde zacht aan tegen zijn lippen en ze duwde zich dichter tegen hem aan. Ze verschool haar gezicht tegen zijn borstkast, waar ze nog steeds probeerde te stoppen met lachen. Ze dacht misschien dat Percy het erg zou vinden dat ze een aanval had. Maar hij vond het helemaal niet erg. Hij had viel liever dat haar aanval een lach aanval was dan een aanval van woede. Zoals hij de laatste tijd alleen nog maar bij haar had gezien. Hij streek zachtjes door haar blonde haar en drukte een kus tegen haar hoofd. Hij vond het helemaal niet erg om zo met Dahlia te zitten. Hij hoopte eigenlijk dat het een tijd kon duren voordat iemand hun zou vinden. Of misschien konden ze hier gewoon voor eeuwig blijven, samen hier blijven. Het klonk belachelijk, dat was het ook. Maar toch wilde hij dat gewoon. Hij bleef zachtjes door haar, haar strijken. Na een tijdje hield het gelach op en keek Dahlia weer naar Percy. ”Sorry.” Zei ze zachtjes tegen hem en drukte een paar kusjes tegen zijn gezicht. Percy glimlachte naar haar en schudden zachtjes zijn hoofd.
‘Het maakt niet uit.’ Zei hij met altijd nog dezelfde glimlach op zijn gezicht. Hij hield van haar lach, het klonk altijd zo helder en vrolijk. Zelfs als ze niet echt vrolijk was klonk haar gelach vrolijk. Hij vond haar lach gewoon geweldig om naar te luisteren. Het maakte hem op de een of andere manier ook altijd weer vrolijk.

Eigenlijk was het heel vreemd, maar als Percy bij Dahlia was voelde hij zichzelf veel meer waard. Alsof iemand er echt was die om hem gaf, ook al was hij zo’n loser. Hij voelde zich geen loser bij Dahlia. Zij zorgde er wel voor dat hij zich geen loser vond, dat deed ze dan wel niet met woorden, maar ze liet hem gewoon voelen dat hij echt wat voor haar betekende. Ook al was het op school niet op de manier zoals hij gevoelens had voor haar. Of hij was zo stom om het niet hebben gezien. Maar op dit moment leek zelfs Dahlia hetzelfde te voelen als wat Percy altijd voor haar had gevoeld. Hij begreep er gewoon helemaal niks meer van. En hij eigenlijk wilde hij er ook niks van begrijpen en gewoon de lippen van Dahlia tegen zijn huid aan voelen. Hij drukte zachtjes zijn lippen tegen die van Dahlia. Streelde met zijn tong over haar lippen in de hoop dat ze die los zou doen. Hij streelde zachtjes met zijn vingertoppen over haar armen en over haar rug. Hij voelde elk stukje van de blote huid van Dahlia en gleed voorzichtig met zijn handen naar haar buik. Hij liet haar lippen los en drukte zijn lippen tegen haar kaak. Hij streelde met zijn vingertoppen over haar buik en voelde de rand van de stof van haar onderbroek. Hij twijfelde of hij verder moest gaan, misschien was het wel een hele stomme twijfel. Hij keek in de grijze ogen van Dahlia en drukte zijn lippen tegen die van haar

Dahlia voelde hoe Percy door haar haren streelde. En het voelde fijn. Zo als altijd. Dahlia sloot kort haar ogen toen ze zijn lippen voelde. Ze beet op haar lip toen ze eenmaal sorry zei glimlachte Percy. Ze hield van zijn glimlach, Eigenlijk hield ze helemaal van hem. ‘Het maakt niet uit." Dahlia was blij dat Percy niet boos werd en kreeg een klein glimlachje op haar gezicht. Ze keek hem aan en streelde zijn wang met haar vingers en liet haar lip los.
Het was schamend geweest dat ze dit nu had gehad. Maar hier door waren wel de zenuwen weg. Nou ja deels dan. Dahlia opende automatisch toen ze de tong van Percy voelde. Ze zocht met haar tong de zijne op en begon er wat mee te spelen. Dahlia voelde de vingers van Percy en rilde van het heerlijke gevoel van huid op huid. Man wat had ze dit gemist. Door deze gedachte kwam ze weer terug op Melissa en ze voelde zich klote. Ze had het gevoel dat ze haar bedroog. Maar hoe zou dat nu kunnen als ze er niet meer was. Dahlia glimlachte toen ze zijn lippen op haar kaak voelde. Ondertussen keek ze naar boven. Ze wachtte ergens op. Op een soort goed keuring. Maar hoe moest ze die nu krijgen? Kom op Melissa was dood en zij zat hier nog levend Percy op te geile. En hij ook haar. Maar dat was het probleem niet. Toen Melissa dood was had ze beloofd dat Melissa de eerste en ook altijd de laatste was. En ze had haar belofte al gebroken. Dahlia werd af geleid door de vingers van Percy die nu op haar buik waren. Ze liet haar hoofd weer zakken zodat die op zijn lengte stond en sloot haar ogen. Ze sloeg haar armen steviger om hem heen toen ze zijn lippen voelde. Dahlia kuste hem terug en duwde hem jammer genoeg om. Ze vond het fijn hoe ze net zaten. Dahlia aarzelde even en trok hem daarna toch uit. Oké hier zat ze dan met alleen nog maar een bh aan. En als er iemand nu binnen stormde waren ze de lul. Dahlia drukte haar lippen op de zijn en liet haar handen naar zijn onderbroek gaan. Zou ze het doen? Ze speelde kort met de rand van zijn onderbroek waarna ze die ook maar uit deed. Dahlia durfde er maar niet naar te kijken en drukte haar lippen al snel weer tegen zijn hals aan. Ze drukte een paar kusjes op zijn hals en kwam weer terug naar zijn lippen. Ze streelde door zijn haren heen en keek naar zijn lippen. Glimlachend kwam ze dichter bij waarna ze een lip tussen haar tanden deed en heel zachtjes beet. Dahlia grinnikte en keek hem aan. Ze liet zijn lip los en drukte er een kusje op. "Sorry" Zei ze met een grijns en ondeugende ogen die hem aan keken.

Percy glimlachte toen Dahlia hem omduwde. Hij wist niet of hij haar onderbroek moest uit trekken, maar die vraag werd hem al snel duidelijk gemaakt toen Dahlia het zelf deed. Hij beet zachtjes op zijn onderlip, wist niet waar hij moest kijken. Hij vond het ook zo vreemd om Dahlia aan te gaan staren. Percy sloot snel zijn ogen toen hij de lippen van Dahlia tegen de zijne voelde. De zenuwen leken weer de over hand te nemen, waardoor zijn handen zachtjes trilde. Hij voelde de handen van Dahlia over zijn buik glijden. Het gaf hem een vreemd gevoel, een warm gevoel dat hij niet eerder had gevoeld. Hij wilde ook niet dat Dahlia stopte, dat ze door zou gaan met haar strelingen en aanrakingen. Hij duwde zijn lippen gretig tegen die van Dahlia. Hij wilde haar op een nieuwe manier, een manier die hij ook niet eerder had gevoeld. Hij streelde zachtjes door haar blonde haar en gleed met zijn vingertoppen langs haar schouders naar haar rug. Hij voelde hoe Dahlia met de rand van zijn onderbroek speelde. Percy liet haar lippen niet los, hij wilde Dahlia helpen met zijn onderbroek. Maar ze had hem al uit getrokken. Percy keek even naar Dahlia, ze wist duidelijk net zo als hij niet waar ze moest kijken. Dat stelde Percy wel meer gerust, zijn handen bleven zachtjes trillen. Hij hoopte dat Dahlia je het niet merkte, maar het moest wel. Percy was niet bang voor de reactie van Dahlia, maar hij hoopte gewoon dat ze het niet verkeerd op zou vatten. Hij voelde haar lippen tegen zijn hals, voelde steeds meer een warm gevoeld opkomen. En haar lippen bleven zich maar plaatsten tegen zijn hals. Een zachte kreun ontsnapte aan de lippen van Percy. Hij beet zachtjes op zijn onderlip toen hij merkte dat hij nog een opwelling kreeg om te kreunen. Het klonk vreemd door de lege kamer alleen zijn stem te horen en het geluid dat Dahlia maakte tegen zijn hals.

Hij keek naar Dahlia die door zijn haar streelde, hij glimlachte naar haar. Haar blonde haar omlijste haar gezicht, ze was mooi. Hij voelde haar lippen tegen de zijne en daarna voelde hij hoe Dahlia zijn onderlip tussen haar tanden nam en er zachtjes op beet. Percy wilde glimlachen, maar dat kon niet echt, omdat Dahlia zijn onderlip tussen haar tanden had. Uiteindelijk liet Dahlia los en Percy glimlachte. ”Sorry.” Zei ze zachtjes. Percy lachte zachtjes en schudden zijn hoofd lichtjes.
‘Moet ik dit opvatten als een waarschuwing, dat ik niet meer op mijn lip moet bijten?’ Vroeg Percy. ‘Of ga jij voortaan op mijn lip bijten? Dat kan ook.’ Zei Percy met een grijns terwijl hij de ondeugende blik van Dahlia bekeek. Hij beet weer zachtjes op zijn onderlip terwijl hij haar gezicht bekeek. Ze was echt heel mooi eigenlijk, hij kon Dahlia dan wel niet zo goed zien door het schemerige licht dat er hier was. Maar hij kende Dahlia maar al te goed, dat hij precies wist hoe ze eruit zag. Hij kon wel begrijpen waarom hij zo verliefd op haar was… Misschien was “Was” niet het goede woord. Hij wist niet precies wat hij nu voor Dahlia voelde, maar het was meer dan vriendschap. Veel meer dan vriendschap. Hij beet iets harder op zijn onderlip en hij glimlachte uiteindelijk. Hij drukte zachtjes zijn lippen tegen haar mondhoeken en streelde over haar rug met zijn vingertoppen.

Dahlia glimlachte terug toen Percy naar haar glimlachte. Ze hield echt van zijn glimlach te veel gewoon. Eigenlijk was het best vreemd om hier zo met hem te zijn. Alleen en half naakt. Maar erg vond ze het zeker niet. Zeker niet. Ze vond het fijn om hier met hem te zijn. Niet dat ze had gedacht dat ze dit gingen doen. Maar ze vond het fijn dat ze het een soort van goed hadden gemaakt. In elk geval praatte ze weer tegen hem. Nou ja Dahlia en Percy deden andere dingen dan praten. Maar wel spraken ze de taal van de liefde. Die ze eerlijk gezegd maar al te graag met hem wou spreken op dit moment. Dahlia voelde zijn vingers weer door haar haren. Hier door voelde ze ook dat het elastiekje nu uit haar haren gleed waar door haar haren weer los waren en over haar schouders viel. Dahlia genoot van zijn aanrakingen op haar schouders en rug. Dahlia merkte wel dat Percy's handen trilde. Door dat hij zenuwachtig leek werd zij het ook weer. Maar ze wou het niet laten zien. Ten eerste was zij een jaar ouder en had ze misschien meer ervaring. Maar nog nooit met een jongen. Toen Dahlia haar lippen tegen zijn hals drukte hoorde ze een kreun. Dahlia kon er niks aan doen maar ze moest even glimlachen. Het was grappig dat ze hem kon laten kreunen. Ze vond het aan de ene kant ook wel fijn om te horen. Gewoon zodat ze wist dat zij hem ook gek kon maken van gevoelens.

Toen Dahlia Percy los had gelaten en zij sorry zei zag ze dat Percy het niet erg vond. Ze wist niet waarom ze het deed. Maar eigenlijk vond ze het niet erg. Helemaal niet trouwens. Maar het voelde wel raar moest ze eerlijk bekennen. Heel raar zelfs. ‘Moet ik dit opvatten als een waarschuwing, dat ik niet meer op mijn lip moet bijten? Of ga jij voortaan op mijn lip bijten? Dat kan ook.’ Dahlia dacht naar. Wist ze het maar. "Hmm ik ga toch liever voor het laatste" Fluisterde ze. Dahlia keek toe hoe Percy weer op zijn lip beet. Zelf deed ze het ook best vaak. Dahlia voelde zijn lippen tegen haar mondhoek en zijn vingers tegen haar huid. Dahlia glimlachte en liet haar handen over zijn lichaam gaan en sloeg geen enkel stukje over. Toen Dahlia uit eindelijk bij dat gedeelte kwam twijfelde of ze wel wou kijken. Maar toch deed ze het. Dahlia bloosde en keek er even. Al snel vlogen haar ogen naar Percy's ogen. Haar wangen waren roder geworden. Man hoe moeilijk was dat nou. Het was dom dat ze daarom moest blozen maar kon zij er wat aan doen? Nee Dahlia kuste hem. Waarna ze een hand pakte en die naar haar bh sluiting bracht. Daarna drukte ze zich lichtjes tegen zijn lichaam aan terwijl ze met haar tong over zijn lippen streelde. Dahlia wou hem nu. En kon niet langer wachten. Dat wist ze zeker.

Percy werd overladen door een warm aangenaam gevoel. Een gevoel dat hij nooit eerder had gehad en al helemaal niet bij Dahlia. Maar nu hij haar zo zag, leek het alsof ze nooit ruzie hebben gehad. Nooit bij elkaar zijn weggegaan en elkaar al een paar weken niet had gesproken. De ongemakkelijkheid die hij toen in de isoleercel voelde, leek ook niet bestaan meer. De zenuwen die hij voelde leken ook langzaam weg te ebben. Hij begreep niet waarom, maar hij vond het niet erg. Zijn handen stopte met trillen en hij leek nu alles nog beter te kunnen voelen dan eerst. Alsof het trillen zijn tast zintuigen hadden belemmerd. Hij streelde met zijn vingertoppen langs elk stukje huid van Dahlia, hij sloeg zelfs de stukjes niet over die hij normaal nooit zou aanraken. Misschien vreemd, maar Percy wist de juiste weg te vinden over het lichaam van Dahlia. Hij duwde zijn lippen zachtjes tegen die haar, drukte zijn lippen tegen haar kaak en hals. Hij wilde haar huid voelen met zijn lippen. Hij wilde haar zachtjes zoenen en nog veel meer. Hij wilde veel meer dan zoenen, veel meer. Vreemd ook eigenlijk. Nooit had hij naar Dahlia gekeken zoals hij nu deed. Hij wilde haar wel omhelzen en misschien een kus op haar wang geven. Haar dicht bij hem hebben om haar te kunnen beschermen tegen anderen die onaardig tegen haar deden. Maar nooit had hij het gevoel gehad bij haar, dat hij nu voelde. Nooit voelde hij een soort gevoelens voor geen een meisje. Misschien was Dahlia daarom de eerste, omdat hij altijd alles met haar deelde. Misschien kwam dat wel omdat zijn liefde voor Dahlia nooit helemaal weg was gegaan. Maar gewoon zo ver weg gestopt was, dat hij het bijna vergeten was dat het er nog was. Hij drukte zachtjes zijn lippen tegen haar hals en duwde daarna zijn lippen weer tegen haar lippen. Hij wilde haar lippen proeven, daarom beet hij zachtjes terug op haar onderlip.

"Hmm ik ga toch liever voor het laatste" Percy grijnsde lichtjes toen Dahlia dat fluisterde.
‘Ik zou uit kijken, ik bijt namelijk terug.’ Lachte hij zachtjes. Hij streek door haar blonde haren en duwde zijn lippen weer tegen die van haar. Hij voelde hoe Dahlia haar lichaam tegen die van hem aan duwde. Hij voelde haar tong tegen zijn lippen strelen die hij beantwoorden door zijn lippen los te doen. Hij voelde de tong van Dahlia tegen de zijne en speelde er mee. Het voelde fantastisch om hier te zijn met Dahlia. Om dit met haar te delen. Vreemd, maar fijn. Percy dacht er verder niet over na en hij duwde Dahlia zachtjes op haar rug tegen de koude vloer. Hij legde zijn hand tegen haar achterhoofd, zodat die niet te hard tegen de stenen vloer zou vallen. Hij liet haar lippen en tong voor geen seconde met rust en ging boven haar hangen. Hij streek zachtjes met zijn vingertoppen over haar arm, gleed naar haar schouder richting haar buik. Hij keek Dahlia even aan, misschien om een bepaalde goedkeuring te vinden in haar ogen. Maar de ondeugende blik die altijd nog in haar ogen stond, gaf veel meer dan een goedkeuring. Het gaf een soort verlangen met zich mee. Alsof ze al lang op iets aan het wachten was en nu het niet meer kon houden. Percy glimlachte naar Dahlia en wilde haar eigenlijk even plagen door haar nog even aan te staren. De gevoelens van verlangen waren ook bij Percy erg sterk. Alsof hij gewoon niet meer kon wachten. Alsof hij al die tijd op dit moment had gewacht, misschien deed hij dat ook wel. Misschien onbewust, misschien had hij het daarom eerst uitgesteld. Percy beet zachtjes op zijn onderlip en wilde er niet aan denken. Hij drukte zijn lippen tegen die van Dahlia en gleed van haar mond hoeken naar haar hals. Hij wilde haar, nu...
~Yep it's happening~

-Zijn erna, in slaap gevallen ofzo?? idk xD dus je mag er iets leuks van maken xD-

Dahlia merkte dat zijn handen stopte met trillen. Een kleine glimlach kwam op haar lippen. Waren zijn zenuwen weg? Dahlia beet op haar lip om een kreun binnen te houden toen Percy haar streelde. Ze liet haar lip weer los en kuste hem terug. Dahlia sloot haar ogen toen ze zijn lippen op haar kaak en hals voelde. Man wat voelde dit fijn. Alles wat Percy deed voelde fijn. Fijner dan fijn trouwens. Dahlia grinnikte toen Percy op haar lip beet. Ze liet haar tong over zijn lip heen gaan en grinnikte. ‘Ik zou uit kijken, ik bijt namelijk terug.’ "Hmm vind ik niet erg" Fluisterde ze terug. Ze zou het helemaal niet erg vinden. Helemaal niet zelfs. Dahlia sloot haar ogen en liet haar tong haar gang gaan. Ze moest toe geven dat dit beter was dan toen met Melissa. Dahlia keek naar Percy toen hij haar op de grond duwde. Ze sloot al weer ogen en genoot van zijn aanrakingen. Toen ze hen weer los deden keek ze naar Percy. Het leek wel als of hij om toe stemming vroeg en die zou hij zeker krijgen. Dahlia kreunde lichtjes toen ze zijn lippen voelde. Ze sloot haar ogen en genoot van de komend tijd.
Dahlia opende haar ogen weer en gaapte. Ze voelde de armen van Percy waar ze zich veilig voelde. Dahlia draaide zich om en bekeek zijn gezicht. Hij was lief als hij sliep. Maar hij was nog leuker als hij wakker was. Ze wilde niet meer denken aan de vorige dagen. Na tuurlijk wel aan gisteren. Maar niet meer aan de tijd dat ze zonder hem was. Dahlia legde een hand op zijn wang drukte zich tegen hem aan en kuste hem liefde vol waker.


-Flut-

Percy had zijn armen om Dahlia heen gelegd en voelde haar warme lichaam tegen de zijne. Hij had zijn ogen gesloten en voelde de ademhaling van Dahlia. Het gaf hem rust en voor dat hij het wist was hij weggezakt in een lichte slaap.
Percy voelde een zachte druk tegen zijn lippen, hij opende zijn ogen en zag Dahlia tegen hem aan liggen. Hij probeerde terug te halen wat er allemaal precies gebeurd was. Een heleboel, eigenlijk moest hij zich schuldig voelen. Schuldig tegen over Fanta, maar de schuld gevoelens kwam niet op spelen. Hij voelde nog steeds de warme gloed door zijn lichaam stromen. Hij glimlachte naar Dahlia en beet daarna zachtjes op zijn onderlip. Het was niet goed wat hij gedaan had, dat wist hij. Het was ook niet goed voor Dahlia en hij kon het begrijpen als ze nu boos zou worden. Percy wist niet precies wat er met hem gebeurd was. Waarom hij Dahlia begon te zoenen en meer van haar wilde. Het voelde fijn elke aanraking die Dahlia over zijn lichaam liet gaan voelde fijn. Nu ook, nu ze dicht bij hem lag. Hij wilde haar niet kwijt, maar misschien was dit de laatste stap geweest om haar kwijt te raken. Hij wist het niet. Misschien ook niet, het kon ook zijn dat het hun dichter naar elkaar had gebracht. Percy nam aan dat je dit soort gevoelens voor iedereen had. In elk geval hij niet. Hij had dit nooit eerder gevoeld, voor niemand niet. Het leek wel alsof Dahlia met zijn gevoelens kon spelen. Zij kon beslissen wat hij voelde op welk moment. Wanneer hij blij was, boos was of verdrietig. Belachelijk natuurlijk, maar het voelde wel zo. Dahlia deed iets met hem en dat was duidelijk. Percy streek een pluk blond haar uit haar gezicht, achter haar oor en keek in haar grijze ogen. Daarna streek hij zachtjes door haar blonde haar. Het voelde altijd zo zacht aan, waarschijnlijk lag dat aan Percy. Alles leek soms wel perfect aan Dahlia. Misschien kwam dat omdat hij zichzelf verre weg van perfect vond. Of omdat hij gewoon zoveel van haar hield.

‘Hoe laat zou het zijn?’ Vroeg Percy zachtjes? Hij keek even om zich heen, maar nergens was iets wat de tijd kon verraden. Alleen het kleine schemerige lichtje dat in de donkere stenen kamer hing scheen. Voor de rest leek alles gewoon een soort kelder die niets van de tijd zou laten zien. Percy beet zachtjes op zijn onderlip. Het was niet dat hij het vervelend vond hier met Dahlia, in tegen deel, hij vond het juist fijn om hier met haar te zijn. Misschien vreemd, maar hij voelde zich rustig en op zijn gemak. Alsof hij niet bang hoefde te zijn dat hij Dahlia pijn zou doen. Dat heeft hij nooit bij haar gehad, hij leek altijd alles aan haar te kunnen vertellen.
‘Ik denk namelijk dat mensen zich nu wel zorgen zouden maken, over waar we zijn. Denk je ook niet?’ Vroeg Percy zachtjes aan Dahlia. Hij wist niet of mensen zich zorgen zouden maken hier over waar patiënten konden zijn, Misschien maakte ze zich er wel helemaal niet druk om, waren deze kamers er expres om patiënten op te laten sluiten zodat ze dood zouden gaan. Dan konden ze misschien weer nieuwe mensen in de kliniek stoppen. Percy schudden zachtjes zijn hoofd, dat zou het waarschijnlijk wel niet zijn. Hij streek opnieuw door haar blonde haar en plaatste zijn lippen zachtjes tegen die van Dahlia. Daarna drukte hij zijn lippen tegen haar mondhoeken. Ergens voelde hij zich wel schuldig, maar het leek alsof zijn gevoelens voor Dahlia die weg leken te drukken.