Dagen, weken, maanden? Jared had geen idee hoe lang ze wel niet in de isoleercel hadden doorgebracht. Het was gezellig geweest, maar ook vreselijk tegelijkertijd. Het gevoel van opgesloten zitten om te beginnen, dat vond Jared sowieso niet prettig. Ze hadden wel eten gehad, of nja, zover je het eten kon noemen. En af en toe mochten ze pauze om de badkamer te gebruiken. Maar altijd onder bewaking, dus Jared had wat ruimte wel gemist. Het goede was wel dat hij niet alleen was geweest, echt waar, hij wilde niet weten hoe hij er dan uit had gezien. Het gebeurde regelmatig toen hij hier nog niet zat. Echt niet gezond, zag hij er dan uit. Hier zou hetzelfde gebeurt zijn.
En misschien wel het vervelendste, de afstand! Natuurlijk kon hij wel naast Stefan zitten, ook wel zijn hand pakken, maar ècht. Nee hoor, daar kwam het helemaal niet van. Percy wist het over hun 2, maar toch voelde hij zich er niet gemakkelijk bij om echt veel meer dan dat te doen met Stefan. Hij vond het iets intiems, iets privé’s, niet iets voor het openbaar. En nu ze dan eindelijk weg mochten verlangde Jared alleen maar meer naar Stefan, naar het gevoel als hij zijn lippen tegen de zijne voelde. Mmm.
Maar goed, ze hadden dus te horen gekregen dat ze er over een uur uit mochten. Daar waren vast wat voorbereidingen voor nodig. Jared was wel een beetje benieuwd hoe het met de bewaker was afgelopen, hopelijk heel slecht. Misschien moest zijn been wel worden geamputeerd, of kon hij nóóit meer lopen. Slechte gedachtes natuurlijk, maar als er iets was wat hij niet mocht, dan waren het wel bewakers. Hij telde de minuten af tot de deur open ging. Daar stonden 2 bewakers met handboeien. “De eerste momenten uit een langdurige opsluiting kunnen vermoeiend zijn… Ook kan je niet helemaal lekker voelen, maar de kans op het sterke gevoel om rond te rennen is vaak groot. Vandaar de handboeien, Hou. Jullie. In.” Dat was duidelijk. Arme bewakers, stiekem waren ze bang.
Kalm liet hij toe zijn handboeien om werden gedaan en wachtte tot Percy, Stefan en Dahlia ook handboeien om kregen. Het meisje had niet eens wat gedaan, maar kwam in het begin alleen voor vermaak. Heel vreemd gegaan eigenlijk, ach, wat maakte het ook uit. “Kom maar mee.” De bewakers liepen langzaam achteruit en hun moesten volgen. Dat deed Jared braafjes, ze liepen helemaal tot de entreehal en maakte ze daar los. “Jullie zijn vrij om te gaan, maar nog één keer zo’n actie.” De man keek nu alleen naar de jongens. “En dan krijg je een fijne schok in onze mooie stoel.” Hij slikte, daar had hij niet op gerekend. Dat was namelijk wel echt een rotstraf die hij niet mee wilde maken. Straks zette ze nog ‘per ongeluk’ het voltage veel te hoog. Hij moest al rillen bij de gedachte. Misschien toch maar eens wat braver gaan doen.
Gelijk keek hij naar Stefan toen de bewakers weg gingen. “Zullen we…” er waren niet veel woorden voor nodig. Jared glimlachtte naar Percy als teken dat hij hem later wel zou zien. “Doeg hè.” Zei hij met een knikje en niet veel later liep hij met Stefan buiten rond. Eigenlijk wist hij niet goed waar ze heen gingen, maar dat zouden ze wel zien. Tijdens het lopen pakte hij zijn hand en streelde met zijn duim langs de rug van Stefans hand. Ook keek hij rond of hij iets zag en zag ook iets. Een schuur, waarom niet?
Met Stefan liep hij naar de deur van de scheur en deed die open. Hij keek hem afwachtend aan, als teken dat hij eerst mocht.

Eindelijk vrij!!! Nou ja dat was een vette leugen. Ze zaten dan nog steeds in deze kut kliniek. Maar een ding was hier wel leuk. Jared. En waarom Jared? Het leek er op als of hij hem leuk vond. En dat was ook zo. Hij vond hem heel leuk. Stefan keek even naar de mensen die hier waren. Zijn blik bleef bij Dahlia hangen. Hij had medelijden met haar. Door Jared zat ze hier om niks. Maar hij vond het ook wel weer grappig. En het leek wel als of ze het eigenlijk niet erg vond. Nou ja in het begin was ze woedend op hen. Behalve op Percy dan. Maar al snel kon ze er om lachen. Stefan liet zijn blik verder gaan en keek glimlachend naar Jared. Die naast hem zat. Stefan's blik ging naar hun handen en hij kneep er even lichtjes in. Daarna keek hij naar de grond. Stefan wilde zo graag bij hem zijn. Maar dat deed hij niet. Aangezien ze hier niet alleen waren. Maar god wat wou hij graag die lippen van hem aan raken. Stefan wou het zo graag. Dat maakte het trouwens wel weer leuk. De spanning tussen hem en Jared. Die was gigantisch.
Als het aan hem lag dan sprong hij nu op Jared. Nou ja springen is wel wat overdreven maar ach wat boeide het hem nou. Stefan keek naar de deur toen die los ging. Hij liet Jared los en legde zijn hand snel op de grond. Straks mochten ze niet meer naar buiten omdat ze aan elkaar zaten.
Dit dorp was een streng dorp. Qwa dat kerk gedoe. Dus ze zouden vast wel een hekel hebben aan mensen die op het zelfde geslacht vielen. . “De eerste momenten uit een langdurige opsluiting kunnen vermoeiend zijn… Ook kan je niet helemaal lekker voelen, maar de kans op het sterke gevoel om rond te rennen is vaak groot. Vandaar de handboeien, Hou. Jullie. In.” Stefan kon niks anders dan knikken en de bewakers hun gang laten gaan. Hij keek een keer naar Jared en liep daarna naar voren. Toen eindelijk de handboeien er af waren kon hij wel springen van blijdschap eindelijk weg uit die gevangenis. Maar nu was hij in gevangenis nummer twee. Ach hier had hij tenminste meer vrijheid. Stefan luisterde niet eens meer naar de bewaker. “Zullen we…” Stefan knikte en zwaaide nog een keer naar Percy en Dahlia. Daarna liep hij met Jared naar buiten. Waar heen wist hij niet. Maar het maakte haar eigenlijk ook niet echt uit waar ze heen gingen. Zo lang ze maar samen waren. Dan vond hij het goed. Stefan glimlachte toen hij Jared's hand voelde en keek even naar hem. Maar al snel keek hij naar waar ze naar toe gingen. Toen ze er eindelijk waren en Stefan naar binnen wou lopen bedacht hij zich. Met een grijns zette hij een stap naar Jared en tilde hem op zo als een bruidegom zijn bruid op zou pakken. Stefan's ene hand onder Jared's knieholtes en zijn andere hand ondersteunde zijn rug. Stefan liep de hooischuur in en zette hem al snel weer neer. Niet dat Jared zwaar was ofzo. Maar gewoon om de deuren weer dicht te doen. Toen hij dat eenmaal had gedaan trok hij Jared naar hem toe en sloeg zijn armen om hem heen. "Dat hebben we dan ook weer overleefd." Zei hij met een grijns. Het liefst wou hij zijn lippen nu op die van Jared drukken maar hij kon zich nog in houden.

Jared wachtte geduldig tot Stefan naar binnen liep, maar toen hij niet naar de deur liep maar naar hem was hij wel een beetje verbaasd. Wat ging hij doen? Ineens voelde hij Stefans armen en werd hij de lucht in getild. Huh? Traditiegetrouw werd hij over de drempel heen getild, of nja, traditiegetrouw. Dat deden ze altijd als je de kerk uitliep na het trouwen. Wat maakte het uit. Voor dit mocht het ook wel. Stefan dan, die mocht dat als. Als enige ander iemand het had gedaan vond hij het waarschijnlijk stom.
Al snel werd hji weer op de grond gezet, Stefan sloot de deuren en was het pas echt… spannend. Jared voelde wel bepaalde zenuwen. Wat zou er gebeuren, waren ze helemaal naar een afgesloten ruimte gegaan voor niks? De eerste keer dat hij Stefan had gezoent was het bij de picknicktafels, om de 5 minuten kwam daar wel een bewaker voorbij lopen. Dus het was het anders geweest, oplettender en bewuster. Hier, tsja, hier waren bewakers zó ver weg. Uit zijn gedachten dan. Hij keek naar Stefan die de deur sloot en naar hem toe kwam lopen.
In de schuur was het ontzettend koud, logisch natuurlijk. Het was hartje winter en er was hier echt geen kachel of enige vorm van andere warmte. Toen hij Stefans armen voelde begon hij daarom ineens te gloeien. Opslag voelde hij niks meer van de kou hier. ”Dat hebben we dan ook weer overleefd.” zei Stefan met een grijns en Jared legde zijn ene arm op zijn schouder, met zijn andere hand streelde hij langs Stefans wang.
“Altijd hè” antwoordde hij met een glimlach. “Nog bedankt, voor het blijven.” Toen hij de cel uit was gelopen, eerder vandaag. Had hij de datum gezien. Er hing namelijk een scheurkalender in de algemene hal, vóór ze daar in gingen had hij ook gekeken. Jared had met een simpel sommetje berekent dat ze er dus al 3 weken in hadden gezeten. Het was daardoor alleen maar begrijpelijker dat ze hier nu gelijk heen waren, toch? Excuses, excuses. Hij liet zijn hand bij het gezicht van Stefan iets zakken naar zijn arm. Zijn andere arm die eerst om Stefans middel liet hij ook iets zakken naar zijn heup.
Met pretlichtjes in zijn ogen keek hij Stefan aan en boog zich iets verder naar hem toe. Om vervolgens lief en teder zijn lippen tegen die van Stefan te drukken.

Stefan voelde hoe Jared een arm om zijn schouder legde en zijn andere hand op zijn wang. Hij sloot heel even zijn ogen en genoot van de aanraking. Stefan deed zijn ogen al weer open en keek in die van Jared. “Altijd hè Nog bedankt, voor het blijven.” Stefan grinnikte even. "Ik doe het graag" Fluisterde hij. En kom op zo erg was het geweest. Ten eerste hij was bij Jared en meer wou hij niet moest hij eerlijk bekennen. Daarnaast was Percy en Dahlia er nog. Wat hij trouwens best grappig vond. Dahlia zat echt om helemaal niks bij hen. En eerst dacht ze nog wel dat ze gestraft werd omdat ze koekjes had gejat. Hij had geen idee hoe lang ze er gezeten hadden. Maar vast lang. Want het duurde op zich ook wel lang. En heel af en toe mochten ze naar buiten. Ook alleen maar om te douchen. Stefan keek Jared weer aan toen hij voelde hoe zijn handen zakte. Een hand kwam op zijn heup terecht en de andere op zijn arm. Hij glimlachte naar hem en beet op zijn lip toen hij de blik in zijn ogen zag. Stefan keek naar Jared's lippen die steeds dichter bij kwamen. Zijn blik ging weer naar zijn ogen en net op tijd liet hij zijn lip los. Stefan drukte zich wat tegen hem aan en sloeg zijn armen steviger om Jared heen.
Stefan sloot zijn ogen en kuste hem terug. Twijfelend opende hij zijn lippen om vervolgens met zijn tong over de lippen van Jared te strelen in hoop dat hij ze los deed.



-FlutxD Hoop dat je er wat mee kan.-

Jared voelde een warme gloed door zich heen stromen toen zijn tong die van hem vond. In een reflex greep hij Stefan nog steviger vast. Hij ging met zijn hand door Stefans haar en zoende hem gretiger. Het gevoel wat door hem heen ging was onbeschrijfelijk en vreemd tegelijk. Onbeschrijfelijk, omdat hij echt ontzettend gelukkig was op dit moment en omdat hij aan niks anders kon denken als Stefan. Vreemd, omdat het een jongen was. En tot hij hier zat wist hij niet eens dat hij jongens überhaupt aantrekkelijk zou kunnen vinden, of leuk, of er in geïnteresseerd in kon zijn.
Toen hij nog in New York woonde ging hij namelijk veel uit met zijn vrienden en ja, dan kwam er wel eens een meisje aanlopen. Het was alsof hij in een heel ander leven gestapt toen hij hier zat. Niet alleen in de inrichting, maar ook hij als persoon. Zijn karakter was dan niet verandert, maar veel andere dingen wel. Het was ook niet echt dat hij veel jongens leuk vond… het was niet zoals bij meisjes dat hij automatisch keek of ze leuk waren of niet. Hij was echt geen homo, dat wist hij zeker. Voor zijn gevoel was Stefan de enige jongen op wie hij verliefd kon worden, zo voelde het althans. Hij had geen interesse in andere jongens zoals Percy, het kon hem echt niks schelen hoe die er uit zag.
Maar goed, het was dus gewoon Stefan en niks anders. Dat klonk heel cliché en saai natuurlijk, maarja, soms was de waarheid nou eenmaal saai. Voor andere mensen dan, want hijzelf vond er totaal niks saais aan.
Stefan niet loslatend liep hij langzaam naar achteren tot hij tegen een strobaal aan liep en bleef staan. Lichtjes leunde hij op het ding. De ademnood werd steeds groter waardoor hij Stefan wel moest loslaten en hem aankeek. Zijn ogen… Opnieuw drukte hij zijn lippen tegen die van Stefan aan duwde voorzichtig zijn lippen open, kort streelde hij langs Stefan tong om hem vervolgens abrupt helemaal los te laten en op de strobaal te klimmen. Hij kroop helemaal naar achteren tot hij niet meer verder kon. Daar bleef hij zitten en wenkte hem met een knipoog.

Stefan voelde hoe Jared hem stevigere vast pakte. Hij sloot zijn ogen en genoot van het moment. Een nieuwe gevoel stroomde door zijn lichaam heen. Een gevoel wat hij haast nooit eerde had gehad in een relatie. Nou ja ze hadden eigenlijk nog niets. Wat Stefan wel wist was dat er een soort spanning tussen hen zat. Anders waren ze nu niet zo bezig. Het voelde fijn om hem eindelijk weer aan te kunnen raken naar die tijd in de isoleercel. Oké hij had hem wel aan kunnen raken maar niet zo als dit. Het was niet verder gegaan dan handje vast houden. Stefan liep met Jared mee en drukte zich tegen hem aan toen hij tegen de hooibaal aan stond. Stefan kuste hem liefde vol. Stefan haalde adem toen Jared zich terug trok. Hij bekeek het gezicht van Jared maar had niet veel tijd aangezien hij Jared's lippen al weer op de zijne voelde. Gretig beantwoorde hij en speelde met zijn tong. Maar helaas trok Jared zich al weer terug. Nieuws gierig wat hij ging doen keek Stefan hem aan. Stefan grinnikte toen Jared omhoog klom. Toen Jared hem wenkte klom hij hem achter naar. Eenmaal bij hem kroop Stefan achter hem en trok Jared tegen hem aan en sloeg zijn armen om het lichaam van Jared heen. Stefan kuste zijn wang. "Hmm je bent mooi" Fluisterde hij in zijn oor waarna hij zijn lippen lichtjes in Jareds nek drukte. Stefan pakte Jareds hand en streelde met zijn duim over de huid. Stefan trok Jared dichter tegen hem aan en legde zijn kin op zijn schouder.

Jared keek met glinsterende ogen toe hoe Stefan naar hem toe klom. Hij volgde Stefan met zijn ogen toen hij achter hem kroop en glimlachtte toen hij achter hem zat en hem naar hem toe trok. Kort sloot hij zijn ogen om ze daarna weer snel te openen. Zo kon hij wel eeuwig zitten. Hij voelde Stefans lippen op zijn wang en hij bleef zitten. Het verlangen naar hem gierde door hem heen. Wat er zou gebeuren wist hij niet, maar het was goed. Het was al goed als hij hier mocht zitten. Met Stefan.
“Hmm je bent mooi” fluisterde Stefan in zijn oor en hij voelde gelijk dat hij begon te blozen. Hij wilde omkijken naar Stefan om iets te zeggen maar voelde zijn lippen in zijn nek en ademde snel in. Ook voelde hij dat zijn hand werd gepakt, er verscheen een glimlach op zijn gezicht en kort keek hij naar hun handen. Toen hij Stefans hoofd op zijn schouder voelde draaide hij zijn gezicht naar hem toe. “Jij bent nog veel knapper” mompelde hij en leunde met zijn voorhoofd tegen dat van Stefan aan. “En lief…” voegde hij verlegen toe. Hij voelde zich nogal stom, een beetje een loser. Maar aan de andere kant maakte hem dat niks uit.
Hij maakte zich los uit Stefans armen en ritste zijn vest uit. Hij kreeg het er warm van… Snel smeet hij het ding weg en had het nu toch wel koud in zijn blousje. Hij kroop weer tegen Stefan aan, dit was veel beter. Al snel had hij het niet meer koud. Jared draaide een beetje schuin zodat hij naar Stefan kon kijken. Stefan zat al in zijn t-shirt. Geconcentreerd bekeek hij zijn gezicht en stak zijn hand uit en streek vanaf zijn wang, naar zijn kin, naar zijn nek en stopte bij zijn buik. Stefan was best gespierd…
Mocht hij zo denken, ja dat mocht wel, maar hij hield wel van gespierd… Opnieuw sloeg hij zijn armen of Stefan heen en zoende hem weer. Hij legde zijn ene hand tegen zijn borstkas aan en genoot van het moment. Wat hem betreft, hoefde het niet op te houden.

Stefan grinnikte toen Jared begon te blozen. Percy mocht dan misschien schattig zijn als hij bloosde. Jared overtrof het. Jared zag er schattig en sexy uit als hij bloosde. En dat zou Percy nooit kunnen overtreffen. Stefan merkte dat het Jared wat deed toen hij zijn hals kuste en dat liet hem glimlachen. Hij vond deze jongen leuk. Heel leuk zelfs. “Jij bent nog veel knapper” Stefan luisterde naar zijn woorden en keek Jared aan. Een lichte blos kwam op zijn wangen. De woorden van Jared liet hem toch blozen. En nog nooit had iemand dat voor elkaar gekregen. “En lief…” Stefan keek toe hoe Jared zich uit zijn armen los maakte. "Jij bent nog knapper en nog liever" Fluisterde hij zachtjes terwijl hij toe keek hoe Jared zijn vest uit deed. Een glimlach kwam in hem omhoog toen Jared weer tegen hem aan kroop. Beschermend sloeg hij zijn armen om hem heen en drukte een kus op zijn hoofd. Stefan keek Jared aan toen hij zich half naar hem toe keerde. Hij bekeek zijn gezicht en glimlachte al weer. Toen hij Jareds hand voelde sloot hij zijn ogen om van het gevoel te genieten. Wist Jared wel wat hij met hem deed als hij hem aan raakte? Als dat niet zo was dan zou hij het snel genoeg merken. Stefan voelde zijn hand op zijn buik en dat deed zijn ogen weer openen. Op dat moment voelde hij zijn armen om hem heen en de lippen van Jared op de zijne. Stefan kuste hem terug en trok hem dichter tegen hem aan. Hij sloot zijn ogen en ging met zijn handen onder Jareads blouse en streelde zijn rug. Stefan trok zich terug en keek naar hem. Maar al snel drukte hij zijn lippen weer op die van Jared. Vervolgens ging hij liggen en trok hij Jared mee.

”Jij bent nog knapper en nog liever.” Er verscheen dit keer een glimlach op zijn gezicht. Hij wist wel zeker dat ze uren konden doorgaan met praten over hoe knap hij Stefan wel niet vond. Maarja, er waren misschien nog wel betere dingen te doen dan dat. Hij zweeg dus en besloot dat het toch onmogelijk was om uit te drukken wat hij van Stefan vond.
Hij voelde Stefans armen weer om hem heen en de kus op zijn voorhoofd. Bijna kon hij zich niet voorstellen dat het gewoon vriesde buiten. Het was hier heerlijk. En toen zoende ze weer, hij voelde Stefan hem dichter zich tegen hem aandrukte en Jareds hand die eerst op zijn borstkas lag greep nu in zijn shirt vast. Stefans hand onder zijn shirt streelde zijn rug en hij rilde even. Elke aanraking was zo, zo duidelijk voelbaar. Daardoor wilde hij alleen maar dichter en dichter bij hem in de buurt zijn. Met het kleinste dingetje wat Stefan ook maar deed…
Ineens werd hij losgelaten en Jared keek hem aan. Niet lang want al snel voelde hij lippen weer op de zijne. Jared liet zich gewillig meetrekken en lag een klein moment daarna boven op Stefan. Een moment keek hij hem alleen maar aan en opende toen het bovenste knoopje van zijn blouse. Als stil signaal dat Stefan best verder mocht gaan als hij wilde… Hij bracht zijn gezicht weer dichter naar dat van Stefan en kuste zijn mondhoek, hij verplaatste zijn lippen steeds een klein stukje en plaatste daar dan een kus. Uiteindelijk kwam hij uit bij zijn kaak en trok hoofd weer iets terug. Langzaam liet hij zijn hand onder Stefans shirt glijden en streelde hem zachtjes. Ondertussen plaatste hij zijn lippen weer tegen die van Stefan en liet zijn tong over Stefans lippen glijden, met de vraag of hij ze los deed.
Het moment van tijd was weg, sowieso elk ander besef dat er iets kon gebeuren of dat het laat was. Het enige waar hij mee bezig was, was Stefan.

Stefan grinnikte toen Jared zijn shirt vast pakte. Hij wou Jared dichter tegen hem aan hebben. Maar dat was onmogelijk. Nou ja oké dat was niet zo. Het was niet onmogelijk maar voor nu wel. Stefan merkte hoe Jared rilde van zijn aanrakingen. Toen Jared op hem lag kijk hij naar hem. Stefan keek toe toen Jared aan zijn blouse begon te zitten. Ergens hoopte hij dat Jared hem helemaal uit ging doen. Maar nee. Alleen het eerste knoopje ging los. Stefan beet op zijn lip. Ergens was hij ook wel weer blij want hij had graag zelf de blouse los gedaan en nu kon dat ook. Stefan sloot zijn ogen toen Jared dichter bij kwam. Toen hij zijn lippen op zijn mondhoek voelde glimlachte hij. Stefans armen lagen stevig over Jared heen. Hij ademde wat zwaarder in toen hij Jareds lippen op zijn kaak voelde. Stefan rilde toen hij de warme hand van Jared op zijn buik voelde. Man dit voelde goed. Dit voelde perfect. Maar was dat het ook? Vast wel. Ergens was Stefan bang. Niet bang op dit moment. Maar toch was hij bang. Wat als de andere Stefan op zou komen. Zou hij het zelfde voelen voor Jared als dat hij voor hem voelde. Als dat zo was dan was het niet zo'n probleem maar wat als Stef een hekel aan hem had. Dan had hij zelf een probleem. Toen hij de lippen van Jared voelde verdween de gedachtes en kon hij alleen nog maar aan Jared denken. Glimlachend opende hij zijn lippen en verwelkomde hem. Daarna liet hij zijn handen zakken naar zijn heupen. Stefan liet zijn handen naar de knoopjes gaan en twijfelend maakte hij zijn blouse los. Toen Stefan die los had gemaakt streelde hij met zijn handen zijn buik. Man wat graag wou hij Jared hebben. Stefan draaide hen om zonder de kus te verbreken en drukte zich tegen Jared aan. Maar uit eindelijk trok hij zich toch terug om zijn shirt uit te trekken. Hij had het warm gekregen heel erg warm. Stefan drukte zijn boven lichaam tegen die van Jared aan en keek hem in zijn ogen. Net op het moment dat Stefan wat wou zeggen hoorde hij wat. Stefan keek Jared aan en legde zijn wijs vinger op zijn lippen. Daarna kroop hij van hem af om naar de rand toe te kruipen om te zien wat er aan de hand was. Eenmaal zag hij een muisje langs lopen. Grinnikend schudde hij zijn hoofd en kroop weer terug. In plaats van dat hij weer ging liggen bleef hij zitten en legde een hand op de borstkas van Jared en boog zich naar zijn oor toe.
"Ik hoop niet dat je bang bent voor muizen" Fluisterde hij waarna hij zijn lippen weer op die van Jared plaatste.

Jared voelde dat de knoopjes van zijn blouse open werden gemaakt en glimlachtte. Hij liet Stefan niet los en voelde kort de kou toen zijn blousje uit was, maar die kou werd al snel vervangen door de warmte die Stefan hem gaf. Door gewoon Stefan te zijn. Stefans handen gingen over zijn lichaam heen en Jareds hart ging als een gek te keer. Het was raar te beseffen dat hij hier ècht was. Met Stefan in de hooischuur. Na alles wat er was gebeurt, geplaatst naar een inrichting voor gestoorden. Dat had hij teminste gedacht toen hij hier heen kwam. Het bleek allemaal mee te vallen. Teminste, zo leek het voor hem, waarschijnlijk had hij geen last van gekken omdat hij er zelf ook een was.
Zonder de kus te verbreken lag Jared ineens onderop, hij voelde het hooi lichtjes in zijn rug prikken. Maar om er echt last van te hebben was hij veel te druk bezig. Hij voelde Stefans blote bovenlichaam tegen dat van hem drukken en het voelde zo goed om Stefan zo dichtbij te hebben. Hij sloeg zijn armen om hem heen en keek terug. In zijn prachtige ogen. Jared zag dat Stefan iets ging zeggen en was nieuwsgierig naar wat. Maar hij zei niks en knikte toen Stefan zijn vinger op zijn lippen legde. Stefan kroop van hem af en damn, het was best koud. Maar toen hij weer naar Stefan keek ging er weer een warm gevoel door hem heen. Leunend op zijn armen ging hij zitten en keek waar Stefan naar keek. Tot zijn blik viel op zijn armen, zijn eigen armen. De littekens, shit, dat was hij helemaal vergeten. Stefan had het nog niet gezien, hij had er nog niet naar gekeken. Maar Jared wilde ook niet dat hij het zou zien, hij wilde van het moment genieten en niet denken aan wat hij had gedaan.
Wat die duivelse persoon in hem had gedaan, keer op keer met de aansteker langzaam langs zijn arm gegaan. Op zulke momenten voelde het heerlijk, de hitte brandde en deed pijn, maar tegelijkertijd deed het ook iets goeds. Alsof hij zichzelf strafte, voor zijn daden. Voor de daden die hij deed als hij werd overgenomen, of misschien was het wel niet overgenomen. Wat hij zelf had gedaan, voor de mensen die hij zelf pijn had gedaan. Hij verdiende het. Ongemakkelijk verstopte hij zijn armen achter zijn rug. Dit mocht zijn humeur niet verpesten, het mocht deze avond niet verpesten. Hij wilde alleen maar Stefan denken, maar toch verstopte hij zijn armen en keek naar Stefan die terug kwam. Hij voelde de hand van Stefan op zijn borstkas en luisterde naar hem. ”Ik hoop niet dat je bang bent voor muizen?” Jared grinnikte. “Nee, voor muizen niet.” Zei hij plagerig en voelde Stefans lippen weer op de zijne. Ookal was dat al de zoveelste keer, het effect bleef hetzelfde. Elke keer wilde hij meer en vergat hij de rest. Net als nu, hij haalde zijn armen weg vanachter zijn rug en liet ze slapjes naast zich hangen. Zolang Stefan het niet zag was het goed. Straks vond hij het lelijk, of raar, het was ook lelijk en raar. Maar, toch.
Hij kroop weer verder over Stefan en schopte zijn schoenen uit die van de hooibaal afvielen, zijn riem trok hij los en smeet hij ook weg. Ondertussen streelde hij met zijn vingers langs Stefan lichaam en trok zich een beetje terug. Hij bewoog met zijn hand naar de broeksknoop van Stefan en maakte die los. Met een knipoog liet hij zich weer over Stefan zakken en kustte hem opnieuw.

Toen Stefan zijn knoopjes los deed zag hij hem glimlachen. Stefan glimlachte terug en beek zijn lichaam. Hij zag er goed uit moest hij eerlijk bekennen. En hij was ook eerlijk. Stefan voelde zijn armen om hem heen wat hem een warm gevoel door zijn lichaam liet gaan. Een kleine rilling ging door hem heen. Toen Stefan had gekeken wat voor een geluid hij hoorde en hierna terug ging naar Jared was Jared gaan zitten. Stefan bekeek Jared met een glimlach en merkte nu pas zijn houding op. Dat zat toch nooit fijn? Waarom verstopte hij zijn armen. Of leek het gewoon zo. Ach als er wat was dan zou Jared het wel zeggen toch? Stefan haalde kort zijn schouders op en wou nu allen maar aan Jared denken. En dat deed hij ook. “Nee, voor muizen niet.” Hmm hij was dus niet bang voor muizen maar van wat dan wel? Maar Stefan dacht er niet meer bij naar. Hij wou alleen die zachte lippen van Stefan voelen. Het volgende moment ging snel. De schoenen van Jared ging uit. Stefan keek toe hoe Jared aan zijn eigen riem zat te rekken. Grinnikend schopte ook hij zijn schoenen uit en keek weer even naar het lichaam van Jared. Man wat zag hij er goed uit. Stefan sloot voor kort zijn ogen en voelde hoe Jared's vingers over zijn huid voelde. Man hij maakte hem gek. Stefan keek toe hoe Jared zijn knoop los deed. En grinnikend keek hij naar hem toen Stefan zijn knipoog zag. Stefan sloeg zijn armen om Jared heen en kuste hem liefde vol terug. Hij trok Jared nog dichter tegen hem aan. Hij kon er niks aan doen. Hij wou hem gewoon voelen. Hij wou hem zoenen en zijn liefde verklaren. Maar toch hield hij zich in. Niet heel erg maar wel een beetje. Stefan streelde Jared's buik en maakte ook zijn knoop los.

Bij Jared was eigenlijk ieder besef van tijd of de omgeving weg. Hij lette er niet meer op, niet meer om wat er om hun heen gebeurde. Hij dacht niet na of er iemand binnen zou kunnen komen, hij dacht eigenlijk aan Stefan en wat ze zouden gaan doen. Wat hem eigenlijk nogal zenuwachtig maakte, hij had geen ervaring. Teminste… ja met een meisje maar dat was anders. Compleet anders. Wel stom eigenlijk, zat hij eigenlijk helemaal te zenuwpezen. Terwijl hij met Stefan bezig was, met een soort van tegenzin maar toch vastbesloten duwde hij hem weg en keek hem aan. Jared beet op zijn lip en hoopte dat Stefan niet boos op hem zou zijn, hij had hem gewoon weggeduwt. Maarja… wat moest hij anders?
“Stefan sorry…” hij wist niet hoe hij het in woorden moest uitdrukken en liet hem ook niet los. Hij wilde niet dat het leek of hij hem niet hoefde, want als er iets wat hij wilde dan was het Stefan wel. “Het is alleen dat, heb jij…” er verscheen een blos op zijn gezicht en hij keek naar beneden. Jared pakte zijn handen en keek hem weer aan. “Heb jij altijd ooit wel eens, nja je weet wel gedaan?” Het klonk stom, hij leek wel laf. Jared keek naar hun handen en zag dat zijn polsen enorm opvielen, om zijn handen nu weg te trekken zou alleen maar meer opvallen. Misschien moest hij het zeggen. Of hij zou het afwachten, misschien zou Stefan er niks van zeggen.
“Het ligt niet aan jou. Over ons ben ik zeker, echt…” hij streek met zijn hand langs Stefans wang. “Het enige probleem is dat ik laf ben en ik gewoon niet weet… hoe en wat snap je?” verlegen keek hij weer naar beneden. Op dit moment haatte hij zichzelf echt, als haar maar zichzelf kon blijven…