“Ik denk dit weekend… Zodat ik maandag weer terug ben voor hier.” Kreeg Percy als antwoord na een tijdje. Daarna leek de blik van de bewaker te veranderen. Percy kon het niet precies plaatsen waar het aan lag. Misschien dacht hij na, over hoe hij het zijn vrouw moest vertellen of zijn eigen kinderen. Misschien? Percy beet zachtjes op zijn onderlip, of zou het aan hem liggen? Zou de bewaker toch liever niet hebben dat hij zijn zoon was? “Noem me trouwens geen u, ik ben gewoon: Jack, je of…” Percy glimlachte kort. “Of pa” De glimlach veranderde meteen, hij beet op zijn onderlip. Hij had er even niet bij stil gestaan, het was altijd bewaker waar je u tegen zei. Nu hoefde hij dat niet te doen. Hij kon gewoon je zeggen of Jack. Of inderdaad, Pa. Vreemd, ja. Ongemakkelijk, dubbel ja. Hoe moest je in godsnaam, Pa gaan zeggen tegen een bewaker waar bijvoorbeeld iedereen bij was. Ze zouden hem uit lachen en hem er mee gaan treiteren dat hij een bewaker had als vader. Waarschijnlijk zou de helft het niet eens mee krijgen dat hij een bewaker had als vader omdat ze zo ver heen waren. Percy keek zijn vader aan en glimlachte opnieuw.
‘Daar moet ik even aan wennen, maar ik zal mijn best doen… Pa.’ Zei Percy en sloot vlug het laatste woord aan zijn zin. Ja, daar moest hij aan gaan wennen, waarschijnlijk zou hij de eerste paar keren nog steeds u zeggen en bewaker en al dat soort dingen. Tot slot hij blijft de bewaker van de kliniek waar hij opgesloten zat. Percy vond het prettig dat het gesprek en de sfeer in het kantoor opener werd. Dat hij gewoon even kon lachen en niet bang hoefde te zijn dat hij straks iemand pijn zou doen. Dat hij eens kon vertellen wat er precies gebeurd was. Dat hij zelfs kon vertellen wat er met hem gebeurde tijdens een aanval, of hoe hij iets voelde. Jammer genoeg sloot de sfeer meteen toen de zware woorden neer vielen van zijn vader. ‘Oke, nja..’ Percy voelde een steek door zijn borstkast terwijl hij die woorden uitsprak. Zie je wel, hij wilde hem helemaal niet als zoon. Hij wist niet wat hij moest zeggen. Wat moest je dan ook zeggen, als iemand tegen je zou zeggen. Ik geniet van pijn. Niemand geniet van pijn tenzij je gek bent. Dat was hij ook, hij was gek. Jack had hem alleen maar vertelt dat hij zijn vader is omdat hij het hoort te weten, niet omdat hij hem als zoon wilde hebben. Niemand wilde Percy als zoon hebben. Niemand wilt een zoon hebben die zichzelf pijn doet.

‘Uhm, oke. Maar daar hoef je niet op beoordeeld te worden.’ Dat deed hij dus wel. Zijn vader had hem wel beoordeeld als sinds hun eerste gesprek. Hij wist dat Percy zich zelf pijn deed, natuurlijk beoordeel je dan iemand. Percy beet hard op zijn onderlip, voelde hoe zijn eigen tanden door zijn lip zonken en proefde uiteindelijk de gore roestige bloed smaak. Hij was wel beoordeeld, dat hoorde hij aan te ongemakkelijk stem van de bewaker. Hij wist niet wat hij terug moest zeggen en dat was logisch. Wat zou je terug zeggen, Ach was zielig voor je? Of, Je komt er wel boven op! Allemaal dingen die niet waar zijn. Percy zou er niet meer boven op komen, hij was gek. Ja was echt gek, hij vond pijn leuk. Dat vonden alleen gestoorde leuk. Percy proefde het bloed uit zijn lip komen, maar het hield hem niet tegen om harder op zijn lip te bijten. Hij wilde hier weg, voelde zich ongemakkelijk door dat je zijn snijwonden kon zien op zijn armen, hij hier in een t-shirt zat en een broek die onder het opdroogde bloed zat. Hij wilde gewoon dat de grond open zou gaan en dat hij er langzaam in kon verdwijnen. Hij was dan ook zo’n sukkel, dat hij zichzelf pijn deed. Misschien had hij beter niet mee gegaan met de bewaker die hem al uitlachte. Hij wist dat de bewaker voor hem, straks tegen zijn collega’s zou zeggen wat voor een loser hij had als zoon. Dat hij liever had, dat hij beter had uitgekeken. Dat hij liever had, dat hij Percy nooit ontmoet had. Natuurlijk zou de bewaker dat zeggen, ook al had Percy niets verteld over zijn genot van pijn. De andere woorden van de bewaker hoorde hij niet eens. Hij zag zijn mond bewegen en zijn lichaam. Hij probeerde zich te concentreren op de woorden, maar hij verstond ze niet. Hij hoorde alleen zijn eigen woorden zijn hoofd. Alleen de woorden die hem naar beneden haalde, hoorde hij. Percy beet nog harder op zijn onderlip, het bloed dat al opwelde uit zijn lip. Werd erger. Hij proefde de roestige smaak en kon alleen nog maar bedenken hoe hij hier weg kon komen. Hoe hij gewoon op moest staan en weg moest gaan lopen.

‘Daar moet ik even aan wennen, maar ik zal mijn best doen… Pa.’ Er verscheen een grijns op zijn gezicht. Opzich maakte het hem niet heel erg veel uit hoe hij genoemd werd door hem. Als hij maar wist dat hij hem geen u moest noemen, hij voelde zich dan zo oud. Oke, het maakte hem dus wel uit. Alles behalve u misschien. Het ergste vond hij het altijd als jonge meiden in de 20 hem u noemde. Echt vreselijk, dat was gewoon heel frustrerend. Toegegeven, nee hij hield niet van ouder worden. Nu al helemaal niet.
Toen alles nog niet was gebeurt was leeftijd niet belangrijk, een kleine bijzaak. Tuurlijk, hij werd wel ouder maar dat was ouder. Cindy werd ook ouder, hij merkte het niet eens. Alles was zo rustig, zo vredig. Nu was dat alles behalve dat. Constant voelde hij zich oud en nutteloos, wat raar was want met zijn ego was niet veel mis. Niet dat hij echt arrogant… maar onzeker ook zeker niet. Maar door dit ging dat allemaal wel wat omlaag. Hoe depressief zou hij uiteindelijk worden? Of zou hij zich elke dag dronken zuipen ’s avonds zodat hij toch kon slapen. Zou hij zich gedragen alsof hij 20 was, een leren jack kopen en er een beetje stoer bij gaan lopen… Hij zuchtte even en keek naar Percy. Het was geen tijd voor zelfmedelijden.
Daarna was er een stilte en nu Jack zich bedacht waardoor het kon komen wist hij het al. Hij was een zak. Het was door zijn reactie op Percy. Percy had iets persoonlijks verteld, misschien had hij zelfs nooit verteld en dan zij hij zoiets. Wat een… hij kon zichzelf wel slaan. Kort wierp hij een blik op zijn hand die zich tot een vuist balde. Nee, dat kwam niet echt hard aan.
Peilend keek hij Percy aan en wist echt even niet wat hij moest zeggen. Was het überhaupt wel slim om iets te zeggen. Grote kans hij nog maar stomme dingen zou zeggen en Percy echt zou kwetsen, nog meer dan hij nu al had gedaan. Hij kon natuurlijk niet in zijn hoofd kijken, maar één ding wist hij wel. Het was niet goed.
‘Ik vind het niet erg oke. Ik wist alleen niet hoe ik moest reageren, sorry.’ Hij sloeg zijn armen over elkaar en bleef hem aankijken. Misschien moest hij nu gewoon over iets anders beginnen. Over een paar dagen terug. Toen hij zo boos werd over de opmerking van Percy. Over het perfecte leventje. Moest hij het uitleggen, waarom hij boos werd. Het was niet terecht geweest, in principe was hij voor niks boos geworden op Percy. Al het was, was frustratie.
‘Een paar dagen terug bij de fontein, toen ik zo.. boos werd. Sorry maarja. Het was diezelfde dag dat ik mijn vriendin aantrof met een man in bed.’ Emotieloos keek hij Percy aan, niet wetend hoe hij moest kijken. Hij wilde ook gewoon niet te veel met emotie kijken, niet als een watje over komen. Niet dat hij nou zo stoer wilde zijn voor Percy, maar het was gewoon automatisch. Iets wat hij zijn hele leven al deed. ‘Denk jij dat kinderen een moeder nodig hebben…’ dit kwam er zachter uit en even voelde hij zich stom dat hij dit had gevraagt aan een jongen van 17. Maar dat ging ook weer snel weg. Wat maakte het ook uit.

Percy voelde zich weer net zo ongemakkelijk als dat hij binnen kwam. Probeerde zijn armen weer onder de tafel te verstoppen en durfde zijn vader eigenlijk niet meer aan te kijken. Hij wist dat hij net gemakkelijk weg kon lopen, maar zelfs dat durfde hij nu niet te doen. Hij beet zachtjes op zijn onderlip en staarde even voor zich uit naar de zijn handen. Moest hij tegen zijn vader zeggen dat hij er gewoon niets aan kan doen? Dat hij een soort van gedwongen word door zichzelf. Gedwongen worden door je zelf, is dat wel mogelijk? Percy probeerde weer naar zijn vader te kijken, wat moest die man wel niet denken. Hij hoorde niet zo’n loser te zijn. Zijn vader was verdomme een bewaker, iemand die andere bang kon maken met alleen al een blik. Percy daar in tegen zou een kuikentje nog niet bang maken als hij eng zou kijken. Percy liet zijn onderlip met rust en probeerde zichzelf moed in te spreken. Hij mocht geen loser of sukkel zijn. Straks zou zijn vader hem nog gaan uitlachen. ‘Ik vind het niet erg oke. Ik wist alleen niet hoe ik moest reageren, sorry.’ Percy keek toch op naar zijn vader en glimlachte voorzichtig. Hij wist niet wat hij moest zeggen. Misschien niets, misschien moest hij zeggen dat het oke was. Dat het niet uitmaakt en dat hij er wel weer boven op zou komen. Zoals al tijd als iemand tegen hem sorry zei. Uiteindelijk knikte Percy alleen en liet hij zijn blik weer afdwalen naar zijn handen. ‘Een paar dagen terug bij de fontein, toen ik zo.. boos werd. Sorry maarja. Het was diezelfde dag dat ik mijn vriendin aantrof met een man in bed.’ Percy luisterde naar zijn vader en beet opnieuw zachtjes op zijn onderlip. Hij wou dat hij wist wat hij moest zeggen tegen hem. Zeggen dat hij het erg voor hem vond. Dat klonk ook zo vreemd, hij kende zijn vriendin –of nu niet meer vriendin- niet en hij kende zijn vader ook niet echt. Zelf had hij ook nog nooit een vriendin gehad, hij zat dan nu wel in de problemen omdat hij verliefd was, wat echt behoorlijk vaag allemaal was. Maar nog nooit had hij zo iets mee gemaakt. Percy keek zijn vader aan en probeerde op de juiste woorden te komen. Misschien kon hij wel gewoon zeggen dat het rot voor hem was. Dat kon toch wel? Of niet? Percy zocht duidelijk nu naar zijn woorden, probeerde ze op een rijtje te krijgen in zijn hoofd.

‘Dat is rot voor je.’ Zei Percy zachtjes, nog steeds niet wetend of het wel de juiste woorden waren. Misschien had hij toch beter zijn mond kunnen houden. Percy beet op zijn onderlip en liet hem meteen weer los.
‘Ik kan beter mijn mond over dat soort dingen houden, ik begrijp er niets van maar alles loopt fout.’ Mompelde Percy bedenkelijk. Dat was toch ook zo, hij voelde iets voor Dahlia, maar ook iets voor Fanta. Vreemd, vaag en gewoon niet te kunnen bedenken hoe hij het op moest lossen. Hij keek weer naar zijn handen en probeerde niet al te veel in gedachtes weg te zinken. ‘Denk jij dat kinderen een moeder nodig hebben…’ Eerst vond Percy het een rare vraag, maar toen hij er over na ging denken wel begrijpelijk. Zijn vader ging waarschijnlijk weg bij die vriendin, maar hij had nog twee andere kinderen.
‘Toen mijn moeder het te druk kreeg met mijn oma, had ik het eerst niet zo in de gaten. Ik zorgde voor mijn zusje en vond het niet erg. Maar later toen ik zelf met vragen kwam zitten, toen wel.’ Zei Percy en hij keek weer naar zijn vader.
‘Ja, toen had ik mijn moeder nodig. Alleen toen was ze er niet. Ze was te druk bezig met mijn oma, iets wat ik haar niet kwalijk neem. Maar toch, ik had haar wel nodig.’ Zei Percy zachtjes.

Nu hij het weer zo hardop had gezegt, moest Jack er nog alleen maar meer aan denken. Wat zou Cindy op het moment doen? Zijn spullen, zou ze alles weggooien wat met hun 2en te maken had. Het kleine tv’tje op zolder die ze na lang sparen samen hadden kunnen kopen. Misschien zou ze wel gewoon weggaan… Stiekem hoopte hij dat, hij zou haar sowieso het huis uit gooien. Het was zijn huis, al zijn kosten zaten er in. Oke, misschien wel spullen van haar. Maar veel meubels en andere voorwerpen waren gewoon van hem.
Hij gunde het haar niet meer, ze mocht dood vallen. Nee nee dat niet. Oke, misschien gunde hij haar nog wel wat. Maar haar zien wilde hij niet meer. Nooit meer, het nadeel was alleen dat hij haar niet weg kon sturen. En zelf weg gaan, dat kon al helemaal niet. Hij moest bij Percy blijven en zijn zus woonde hier in de buurt, voor Nadia en Tim.
”Dat is rot voor je…” Jack wilde zijn schouders ophalen en iets zeggen dat het niet uitmaakte. Maar dat was niet zo dus reageerde hij gewoon niet. Hij waardeerde het wel dat Percy überhaupt iets zei. Leuk, als je vader ineens tegen je begint te klagen. ‘Ik kan beter mijn mond over dat soort dingen houden, ik begrijp er niets van maar alles loopt fout.’ Jack keek weer op en keek hem aan. “Je hoeft je mond niet te houden. Dat kan ik beter tegen mezelf zeggen.” Hij lachtte even en leunde met zijn elleboog op tafel. “Zit ik een beetje tegen jou te zeuren.” Hij herstelde zijn blik en keek weer wat serieuzer. “Maar hoezo gaat alles fout?” Hij vroeg zich af waarom af fout kon gaan. Oke, het feit dat hij in een inrichting zat, dat zijn vader een eikel was en zijn moeder tsja.. Dat hij zijn zusje niet zag en hoogst waarschijnlijk tussen allemaal andere gekken zat. Oke genoeg dingen om het leven slecht te maken. Maar toch, was hij nieuwsgierig welke reden het precies was.

‘Toen mijn moeder het te druk kreeg met mijn oma, had ik het eerst niet zo in de gaten. Ik zorgde voor mijn zusje en vond het niet erg. Maar later toen ik zelf met vragen kwam zitten, toen wel.’ Het was natuurlijk niet het antwoord waar hij op gehoopt was. Wel het antwoord wat hij had verwacht. Natuurlijk hadden kinderen een moeder nodig, vooral Nadia natuurlijk. Zij snel teminste, ze was al wat ouder. Begreep meer dingen. Tim daarentegen… die was nog zo klein en had niks door. Probleem, er was geen moeder. Hun moeder was laf en hadden ze helemaal niks aan. ‘Ja, toen had ik mijn moeder nodig. Alleen toen was ze er niet. Ze was te druk bezig met mijn oma, iets wat ik haar niet kwalijk neem. Maar toch, ik had haar wel nodig.’
Jack slikte. Hij moest iets regelen en nee niet op die manier. Hij ging echt niet op zoek naar een vrouw. Het idee alleen al, inschrijven voor zo’n dating-site. De rilligen liepen al over zijn rug. Nee nee, maar hij moest er wel iets aan doen. Hij kon zijn zus moeilijk haar hele leven opschepen met kinderen die ze helemaal niet wilde…
‘Van het weekend ga ik naar ze toe. Naar je ouders en je zusje. Ik kan je niet meenemen… als het kon zou ik het doen. Ik ga het trouwens wel vragen…” het laatste was meer een twijfel. Misschien wilde Percy wel niet mee.

“Je hoeft je mond niet te houden. Dat kan ik beter tegen mezelf zeggen.” Opnieuw brak de sfeer doordat Jack even lachte. Percy glimlachte zenuwachtig een beetje mee en hij beet daarna weer zachtjes op zijn onderlip. Hij was gewoon slecht in praten, misschien was dit ooit het langste gesprek dat Percy had gehad met iemand die hij niet goed kende. “Zit ik een beetje tegen jou te zeuren.” Percy haalde lichtjes zijn schouders op. Het maakte hem niet uit waar ze het over hadden als het maar niet over hem ging dan vond hij het goed. Zijn spieren verstrakken meteen toen Jack weer op hem richtte. “Maar hoezo gaat alles fout?” Percy slikte voorzichtig, zou hij vertellen over Fanta en Dahlia? Hij was tenslotte zijn vader waar hij toch over dit soort dingen kon praten?
‘Problemen, met meisjes…’ Fluisterde Percy heel zachtjes en hij keek meteen naar zijn handen. Hij beet zachtjes op zijn onderlip, het klonk natuurlijk volkomen belachelijk. Hoe kon je nou verliefd zijn op twee meisjes? Dat was niet mogelijk, hij kende Dahlia al veel langer dan Fanta. Het was gewoon niet mogelijk. Hij beet nog harder op zijn onderlip en hij keek weer naar zijn vader.
‘Waarschijnlijk zal het nergens op slaan, gewoon stomme puber problemen.’ Zei Percy iets harder tegen zijn vader. Dat was het toch ook, gewoon een stom puber probleem. Zijn vader had een vriendin met twee kinderen, dat was veel erger dan dat Percy probleem had. Percy keek weer naar zijn handen, hij wilde het heus wel vertellen aan zijn vader, maar het klonk gewoon stom. Hij dacht dat hij wist op wie hij nou verliefd was. Dat het allemaal stom gedrag van hem was. Maar dat was het uit eindelijk niet. Percy keek weer op naar zijn vader, hij had het gevoel dat hij straks een whiplash zou hebben als hij klaar was met dit gesprek.
‘Ooit wel eens verliefd geweest op twee meisjes?’ Vroeg Percy op zijn meest onhandige manier. Ja dat was niet echt een goeie vraag om te stellen aan een Bewaker die je vader was. Het was ook wel een rare vraag, maar kom op zijn vader vroeg ook rare vragen. Nu was het Percy zijn buurt om rare vragen te stellen. Om een antwoord te krijgen op de gevoelens die hij voelde. Zijn moeder had geen tijd om te antwoorden op zijn vragen over zijn gevoelens, misschien kon zijn vader dat wel. Misschien ook niet. Misschien was hij gewoon zo’n loser die rare gevoelens had, die niet klopte zoals bij anderen.

‘Van het weekend ga ik naar ze toe. Naar je ouders en je zusje. Ik kan je niet meenemen… als het kon zou ik het doen. Ik ga het trouwens wel vragen…” Percy voelde zijn hart een sprong maken. Hij wilde nou niet zo graag naar huis, maar hij zou er een moord voor plegen om zijn zusje nog een keer te kunnen zien. Percy wilde heel graag naar huis om zijn zusje te zien, om te zeggen dat het allemaal wel goed met hem ging. Om te kijken of ze misschien een betere thuis kon krijgen dan ze nu had.
‘Zou dat misschien kunnen?’ Vroeg Percy zachtjes, hij zou het echt geweldig vinden als het kon. Dat hij misschien even met zijn zusje kon praten. Vragen hoe het met haar ging, of ze haar best deed op school. En of ze misschien nog leuke dingen had mee gemaakt. Zeggen tegen haar dat ze zich niet druk moest maken over hem. Dat Percy er wel weer boven op zou komen en dat hij echt een keer naar huis zou komen.
‘Dat zou echt geweldig zijn. Ik zou echt zo graag met mijn zusje willen spreken.’ Zei Percy zachtjes tegen zijn vader. Percy beet zachtjes op zijn onderlip en bedacht nu pas wat Jack tegen hem gezegd had. Ik kan je niet meenemen, hij zou het vragen of het kon. Natuurlijk kon Percy niet mee. Hij was een patiënt geen klein kind die je mee kan nemen ergens naar toe. Hij was gek en mocht de kliniek niet uit.

”Problemen met meisjes.” Oke, die had ie niet aan zien komen. Maar nu hij er over dacht was het natuurlijk logisch. Véél mensen van Percy’s leeftijd hadden problemen in de liefde, de ene noemde het eerder een probleem dan de ander. Dingen als: Ik heb het gevoel dat niemand me leuk vind, waar val ik nu eigenlijk op, etc etc. Dat soort gedoe. ”Waarschijnlijk zal het nergens op slaan, gewoon stomme puber problemen.” Jack grijnste, hij zei wat Jack dacht. Maarja, op zich was het te begrijpen. Als puber had je niet zo veel aan het feit dat het een stom puber probleem was, een probleem is toch een probleem.
Vroeger had hij ook wel van die problemen gehad, het feit dat hij bijvoorbeeld nergens heen kon was altijd wel vervelend geweest. Maarja, dat was ook iets wat dan weer veranderde en nu zat hij echt niet meer met probleem van nu. Het was een klein probleem als je het zo bekeek. Op dat moment zelf natuurlijk niet, hij vond het een ramp. Dacht dat hij voor eeuwig in een dorp zou zitten en alleen 80 zou worden en dan sterven achter het raam om 3 weken later door een politie gevonden te worden. Dat was niet helemaal zo gelopen, maar alsnog zou het misschien zo kunnen eindigen. Goed, hij ging nu naar Percy luisteren en niet aan zijn puberproblemen denken van vroeger. Vroeger was vroeger en voorbij. Percy was nu en zijn probeem was dus nog vol aan de gang. ‘Ooit wel eens verliefd geweest op twee meisjes?’ Jack trok een wenkbrauw op. Nee, dat had hij nog niet meegemaakt.
“Uhm, eigenlijk niet nee.” Antwoordde hij dan ook eerlijk. “Máár, ik denk eigenlijk dat je niet even verliefd kan zijn op allebei. Onbewust heb je wel een voorkeur, dat weet ik zeker.” Antwoordde hij rustig. “Bovendien, als je het op dit moment met allebei even leuk en spannend hebt, dan zou ik altijd kiezen voor de gene die je het langste kent.” Een beetje een vaag gesprek was het wel, maar ach. Wat maakte het ook uit.
‘Zou dat misschien kunnen?’ En direct had hij spijt dat hij het had aangeboden. Er was een grote kans dat hij hem zwaar teleur moest stellen. Dat wilde hij niet, waarom had hij het niet eerst gevraagt en dan verteld. Achja, het was nu al te laat. “Ik hoop het echt.” Hij slikte om wat Percy over zijn zusje zei. Het werd steeds moeilijker zo, wat moest hij straks zeggen als het werd afgekeurd. Ja sorry, je komt hier nooit meer uit dus je zal haar wel niet meer zien. “Ik kan je wel een webcam regelen…” mompelde hij, als schrale troost. “Er is vast wel iets van een oplossing.” Hij wilde iets zeggen dat het hem speet dat hij het zo had gezegt, maar hij zweeg gewoon maar.


-failpost-

“Uhm, eigenlijk niet nee.” Percy kon zichzelf wel vervloeken. Waarom kon hij niet gewoon zijn mond houden? Dat zou veel beter zijn, gewoon niet denken aan de problemen die hij had. Gewoon doen alsof er niets aan de hand was met hem. Gewoon leuk zeggen op het feit dat hij een anderen vader heeft en geen problemen naar hem toe trekken door te zeggen dat hij verliefd is. Het was ook niet begrijpelijk, hoe kon je nou verliefd worde op hem? Kom op, hij was gek, hij deed zichzelf pijn. Nou lekker zeg, dat je kan zeggen dat je vriendje een gestoorde gek is. Percy beet zachtjes op zijn onderlip en keek naar zijn handen. “Máár, ik denk eigenlijk dat je niet even verliefd kan zijn op allebei. Onbewust heb je wel een voorkeur, dat weet ik zeker.” Percy haalde lichtjes zijn schouders op. Had hij onbewust een voorkeur? Waarom wist hij die voorkeur niet? Nu klonk het net alsof hij niet kon kiezen wat hij vanavond wilde eten, Dahlia en Fanta waren geen voorkeur, het waren mensen. “Bovendien, als je het op dit moment met allebei even leuk en spannend hebt, dan zou ik altijd kiezen voor de gene die je het langste kent.” Dat zou voor Percy betekenen dat hij voor Dahlia moest kiezen. Ergens wel logisch, hij was altijd al verliefd op haar geweest toen ze samen op school zaten. Maar hij had het nooit laten blijken omdat hij dacht dat Dahlia nooit hetzelfde gevoeld zou hebben voor hem. Eigenlijk nu hij er over nadacht, is dat best wel stom. Hij had het toch met haar kunnen bespreken, ze konden altijd alles tegen elkaar zeggen. Waarom kon hij dit dan niet tegen haar zeggen? Misschien wel omdat hij het zelf niet eens zeker wist wat het gevoel bij hem deed. Percy beet harder op zijn onderlip, hij kon niet begrijpen, waarom hij hier zo mee zat. Hoe moeilijk kon het zijn om van iemand te houden?
‘Denk jij dat het beter is om voor iemand te kiezen die je al langer kent?’ Vroeg Percy zachtjes en hij keek weer naar zijn vader. Het was heel vreemd om eigenlijk met een vreemde dit te bespreken, nou ja vreemd. Hij was wel zijn vader, maar toch het voelde allemaal vreemd.
‘Want als dat zo is, dan had ik dat veel eerder moeten doen en niet nu.’ Fluisterde Percy zachtjes en hij beet zachtjes op zijn onderlip.

“Ik hoop het echt.” Percy knikte een klein beetje teleurgesteld, natuurlijk kon hij niet verwachten dat zijn vader wonderen kon verrichten en meteen kon zorgen dat Percy mee kon met hem. Maar toch, hij wilde zo graag met Denise spreken. Weten wat haar vader over hem had vertelt. Waarschijnlijk allemaal leugens. Gezegd dat Percy gek was, nou ja. Dat was hij ook wel maar niet zo gek als dat haar vader Denise zou vertellen. “Ik kan je wel een webcam regelen…” Percy glimlachte zwakjes, misschien had hij iets te enthousiast gereageerd waardoor zijn vader zich misschien schuldig zou voelen als hij niets kon regelen. Sukkel die hij er was, waarom moest hij iedereen om zich heen pijn doen? Waarom kon hij niet gewoon zijn mond houden en afwachten. Sukkel die hij was. Waarom moest hij nou weer zo reageren. “Er is vast wel iets van een oplossing.” Percy glimlachte opnieuw zwakjes naar zijn vader en knikte.
‘Sorry.’ Zei hij zachtjes en hij keek weer naar zijn handen. Hij beet zachtjes op zijn onderlip en speelde wat met zijn vingers. Hij moest gewoon zijn kop houden voortaan en gewoon afwachten. Dat moest hij doen, afwachten. Misschien kon Jack helemaal niks regelen en dan zou hij zich schuldig voelen omdat hij Percy niet mee kon nemen. Of misschien vond Jack het helemaal niet erg, werd hij nu al gek van Percy. Hij beet harder op zijn onderlip.

‘Denk jij dat het beter is om voor iemand te kiezen die je al langer kent?’ Bij hem zelf geldde dat dus niet… Teminste, bij Cindy was het niet het geval. Hij kende haar al lang en had gedacht dat het langer zou duren dan dit, stiekem had hij zelfs gedacht voor altijd. Maar dat was niet zo. Klopte zijn advies eigenlijk wel, moest je niet gewoon kiezen waar je op dat moment zin in had? Als hij dat had gedaan was hij namelijk misschien wel met Mary geweest en en… Oh wat hij had nou weer voor gedachten, snel bande hij ze uit zijn hoofd. Het was beter om gewoon voor iemand te kiezen die je al langer kent. Bovendien, het was maar een vriendin, hij nam toch aan dat Percy geen kinderen en al dat gezeik bedoelde. Dus in dat geval was iemand die je langer kende sowieso wel beter.
“Ja, dat denk ik inderdaad. Dan hou je diegene toch langer vol…” Hij hoorde Percy’s korte opmerking daarna en haalde zijn schouders op. “Het kan nu nog, ze zijn er allebei nog. Ze zijn niet boos op je anders gaan ze wel weg. Ik spreek uit ervaring.” Hij grijnste. Het was nou eenmaal zou, als een meisje iets niet beviel was ze weg. Maar als hij er nog 2 tot zijn beschikking had… Dan ging het waarschijnlijk nog prima met het geduld van die meisjes. Niet dat hij het aanmoedigde om zo door te gaan, het was natuurlijk best slecht om met 2 tegelijkertijd te gaan.
Maar goed, over dat Percy mee kon. Jack had zin om het nu direct te gaan vragen, hij wilde gewoon weten of het kon. Waar hij aan toe was. Hij wilde een ticket kopen. En wat zou hij doen als het niet mocht, Percy kidnappen in een zak misschien? Als hij ontslagen wilde worden moest hij dat vooral doen. En als hij ontslagen was, dan was hij nog veel verder van huis. Dan kon hij Percy helemaal niet meer zien. Nee, hij zou het gewoon vragen, een beetje aandringen en als het niet mocht moest hij een andere oplossing bedenken.
“Daar hoef je je excuses niet voor aan te bieden jòh.” Hij knikte en keek naar het dossier wat nog steeds op tafel lag. Niet lang geleden was dat nog het hoofdonderwerp van hun gesprek. Nu was he tniet meer echt belangrijk, het lag er doelloos te wezen. Jack schoof het wat dichter naar zich toe, misschien kon hij het gebruiken als hij het bij de directie ging vragen. Officieel had hij dan toch voogdij? Hmm… “Als ik het weet zal ik het zo snel mogelijk doorgeven.” Zei hij met een knikje. Jack schoof zijn stoel iets naar achteren en keek hem vragend aan. “Zal ik maar gelijk gaan dan, of is er nog iets wat je me wilt vragen of vertellen?”

“Ja, dat denk ik inderdaad. Dan hou je diegene toch langer vol…” Percy beet zachtjes op zijn onderlip. Misschien had Jack wel gelijk. Misschien zou hij het langer volhouden met Dahlia omdat hij altijd al gevoelens voor haar had. Percy had er eigenlijk nog nooit over na gedacht. Maar nu Jack het zo zij. Het was toch logisch dat je voor iemand kiest die je kent. Die je langer kent, die goed kent. Daarom heb je toch gevoelens voor diegene? Percy keek Jack even bedenkelijk aan, had nog wel meer vragen. Maar durfde ze niet te vragen. Hij wilde weten hoe hij het moest aanpakken. Of hij het Dahlia moest vertellen of het gewoon met rust moest laten. Percy liet zijn onderlip met rust en glimlachte kort. “Het kan nu nog, ze zijn er allebei nog. Ze zijn niet boos op je anders gaan ze wel weg. Ik spreek uit ervaring.” Percy lachte zachtjes en schudden zachtjes zijn hoofd.
‘Ze zijn wel boos… Denk ik. In elk geval, ik weet dat Dahlia boos is… Ze wilde niet meer met mij praten.’ Zei Percy en hij liet zijn ogen naar zijn handen glijden. Ze was meer verdrietig geweest dan boos. Maar toch, ze praatte niet meer tegen hem en dat vond hij eigenlijk vreselijk. Dahlia was de enige waar hij goed bevriend mee was geweest. Ook voor dat hij naar de kliniek kwam. Misschien moest hij gewoon met haar praten. Het nogmaals uitleggen of gewoon de waarheid vertellen aan haar. Maar de waarheid zou verwarring brengen ook bij hem. Maar ook bij Dahlia en bij Fanta. Percy beet opnieuw op zijn onderlip en keek zijn vader weer aan.
‘Denk jij dat het goed zal komen als ik met haar zou praten?’ Vroeg Percy aan zijn vader. Als nog vond Percy het vreemd om dit gesprek te voeren met iemand die hij eigenlijk niet kende. Hij was dan wel zijn vader, en de sfeer in het kantoor was oke. Maar ergens voelde het gewoon vreemd aan. Hij kende hem misschien nu een uur, misschien iets langer. Hij wist wat van zijn verleden die hij had met zijn moeder en dan met een andere vrouw. Maar alsnog het bleef gewoon een beetje vreemd.

“Daar hoef je je excuses niet voor aan te bieden jòh.” Percy glimlachte kort en beet op zijn onderlip. Hij liet zijn ogen weer op zijn handen rusten en wilde opnieuw sorry zeggen. Maar hij hield zijn mond. Het zou zo stom zijn om je excuses aan te bieden vanwege je excuses. Eigenlijk nu hij er over nadacht zei hij vaak sorry. Waarom? Percy dacht er verder niet over na. Het was gewoon zo, hij zei sorry. Vaak. Percy werd afgeleid door het dossier dat Jack verschoof, hij keek er naar en glimlachte opnieuw kort. Eigenlijk moest Percy alleen maar blij zijn. Hij was eindelijk af van zijn “niet” vader. Hij had een nieuwe vader die veel aardiger was. Iemand waar hij werkelijk een gesprek mee kon voeren zonder dat hij uitgescholden werd. Eigenlijk viel zijn vader wel mee. Hij mocht dan een eikel zijn als bewaker, maar dat was hij niet vader. Ook wel vreemd dat je wordt betaald om een eikel te zijn. Ach ja, hij was wel goed in zijn werk, want hij kon echt een eikel zijn. “Als ik het weet zal ik het zo snel mogelijk doorgeven.” Percy knikte, dat was oke. Hij kon natuurlijk niet vanuit gaan dat hij mee mocht. Ze waren hier best wel streng, maar hij zag Jack er wel voor aan dat hij alles zou doen om hem mee te kunnen nemen. Wilde hij eigenlijk wel terug naar zijn huis? Percy wist het niet, hij wilde heel graag zijn zusje terug zien. Maar of hij haar vader terug wilde zien. Hij beet zachtjes op zijn onderlip. Daar moest hij misschien niet aan denken, er gewoon aan denken dat hij zijn zusje weer even kon zien. “Zal ik maar gelijk gaan dan, of is er nog iets wat je me wilt vragen of vertellen?” Percy dacht even na, nee hij wilde niets vragen of vertellen. Niet dat belangrijk was.
‘Nee.’ Zei Percy. ‘Ik heb niets meer te vragen of te vertellen.’ Zei Percy met een kort glimlachje. Percy had er niet zo veel zin om alles over zijn verleden te gaan vertellen. Hij had al een hoop vertelt over wat er was gebeurd, maar had ook een hoop niet vertelt. Niet alles was klote gegaan in zijn leven. Wel het meeste, maar niet alles.

‘Ze zijn wel boos… Denk ik. In elk geval, ik weet dat Dahlia boos is… Ze wilde niet meer met mij praten.’ Jack vond het vervelend dat Percy er zo mee zat, maar hij kon er op wedden dat hij het over een paar jaar was vergeten. Tenzij hij ze allebei zó leuk vond dat het niet zo was. Maar het was wel bijzonder, hij kende het niet. Hij wist niet wat hij er van moest denken. Maar het leek hem logisch dat dat meisje boos was… Dahlia. Jack fronstte even en na even nadenken wist hij het. Meisje met jurken en blote voeten. Jep, kon niet missen. Een opvallend meisje, vast wel lief en als Percy haar leuk vond dan… Hij stopte met er over nadenken. Het sloeg nergens op, hij was dan wel de vader. Maar hij ging zich echt niet bemoeien met wie het persoonlijk was.
‘Denk jij dat het goed zal komen als ik met haar zou praten?’ Zonder er echt over na te denken knikte hij al. “Ik denk dat alles wat ze nodig heeft is duidelijkheid… En gelijk heeft ze. In liefde bestaan er geen 2e keuzes. Het is logisch dat ze boos is, ze voelt zich gebruikt… Maar zodra jij haar verteld dat je verliefd op háár bent. Dat je meer van haar houd. Dan weet ik dat ze je niet kan weigeren.” Bij het laatste trok hij een schuine grijns en tikte wat met zijn vingers op de tafel. Vervolgens zakte hij wat meer onderuit op zijn stoel en schoot in de lach. “Dat klonk wel heel sentimenteel hè?”
Percy zei dat hij niks meer te vragen of te vertellen had. Dus Jack kon in principe gaan. Maar hij twijfelde steeds meer of hij het wel moest vragen… Misschien was het beter als… Pff.. Het kon hem zijn baan kosten als hij niet uitkeek. Maar aan de andere kant… Het was ook makkelijk om niét betrapt te worden. Simpelweg vragen of Percy zich verstopte in de auto en dan van het terrein afrijden. De zondagavond zouden ze weer terug zijn en had niemand gewerkt dat Percy ooit maar was weggeweest.
Zou hij het doen? Met Percy Londen in gaan… Jack moest er nog over nadenken, maar het nu vragen zou hij niet doen. Er waren 2 mogelijkheden. Niet meegaan, of stiekem meegaan. Hij zou het snel moeten beslissen, het was dinsdag. Ze zouden zaterdagochtend moeten vertrekken. Zonder iets te zeggen stond hij op en glimlachtte naar Percy. “Ik spreek je er nog over oké?” Hij schoof zijn stoel iets aan. “Wacht heel even met ook naar buiten lopen… Dat valt minder op.” Jack draaide zich om en liep het kantoor uit. Zou hij het doen?

“Ik denk dat alles wat ze nodig heeft is duidelijkheid… En gelijk heeft ze. In liefde bestaan er geen 2e keuzes. Het is logisch dat ze boos is, ze voelt zich gebruikt… Maar zodra jij haar verteld dat je verliefd op háár bent. Dat je meer van haar houd. Dan weet ik dat ze je niet kan weigeren.” Percy glimlachte kort, het leek nu wel alsof hij zijn besluit al had gemaakt. Hij wist het niet zeker, misschien moest hij wel voor Dahlia kiezen ja. Misschien ook niet. Misschien had Jack wel gelijk, moet je kiezen voor de persoon die je het langst kent. Misschien moest hij inderdaad zijn liefde bekennen aan Dahlia, haar vertellen wat hij al langere tijd wilde vertellen, maar nooit gedaan had. Percy beet zachtjes op zijn onderlip, eigenlijk klonk dit echt belachelijk. Hij maakte zich hier druk om terwijl er ook mensen zijn die echt problemen hadden. Niet een stomme verliefdheid waar hij waarschijnlijk wel over heen zou komen. Sommige mensen hadden echt problemen waar ze jaren later nog steeds last van zouden hebben. “Dat klonk wel heel sentimenteel hè?” Percy liet zijn onderlip los en knikte zachtjes.
‘Waarschijnlijk heb je gelijk.’ Zei hij zachtjes en hij glimlachte kort.
‘Ook over dat sentimentelen gedoe.’ Lachte Percy zachtjes en hij schudden kort zijn hoofd. Daarna beet hij weer op zijn onderlip en glimlachte weer. Eigenlijk kon Percy zich niet meer voorstellen dat hij had gedacht dat Jack zijn moeder zou vermoorden. Waarschijnlijk kwam dat doordat Percy altijd al een rare gedachtegang had over mensen, ze niet vertrouwde, als ze iets aardigs deden. Nou ja, hij had niet verwacht dat Jack iets aardigs zou doen, omdat hij een bewaker is. Maar toch, Percy had niet verwacht toen hij daar straks het kantoor in liep dat het gesprek zo zou eindigen. Dat hij waarschijnlijk zijn moeder en zusje dit weekend weer kon zien. Hij was wel benieuwd hoe Jack het voor elkaar zou krijgen, of hij moeilijke discussies aan moest gaan om Percy mee te kunnen nemen. Misschien ook niet, misschien had hij hier wel iets hogere functie dan andere bewakers, of werkte hij hier langer dat hij misschien meer voor elkaar kon krijgen. Dat zou wel geweldig zijn, als Percy mee kon. Dat hij weer even kon lopen door de oude straten waar hij altijd gewoond had. Nu klonk hij alsof hij een of andere vage typ was van honderden jaren oud, die weer een door een straat liep waar hij als klein kind gewoond had.

“Ik spreek je er nog over oké?” Percy knikte naar Jack en wilde ook zijn stoel naar achteren schuiven zodat hij hier weg kon en eindelijk schone kleren aan kon trekken. Hij had het gevoel dat al het bloed op zijn shirt tegen zijn lichaam was geplakt. Eigenlijk moest Percy er niet aan denken om weer over de gangen te moeten lopen zo. Dat iedereen hem weer aan kijkt, daar zijn armen wijzen omdat die onder de krassen zitten. Percy beet zachtjes op zijn onderlip en ging weer zitten toen Jack tegen hem zei, dat hij beter was later weg kon lopen. Waarom? Wilde Jack niet laten zien dat Percy zijn zoon was? Hij schaamde zich dus wel voor Percy. Percy beet harder op zijn onderlip en staarde voor zich uit. Jack liep het kantoor uit en Percy sloeg zijn armen over elkaar. Hij zou zich ook dood schamen als hij Jack was. Wie wilde Percy zou hebben als zoon. Hij zag er niet uit, onder de littekens en onder het bloed. Percy liet zijn nagels over de krassen die op zijn arm liepen gaan en krabde de korstjes van zijn wonden. Hij voelde hoe zijn vingers opnieuw nat werden van het bloed dat opwelde doordat de korstjes weg waren. Hij keek naar zijn armen en trok lichtjes een wenkbrauw op. Hij had toch dieper gesneden dan hij dacht. Ergens wist Percy dat hij daar niet op moest kicken, maar toch deed hij het. Hij voelde een stoot van adreline door zijn lichaam stromen. Hij wilde steeds verder over zijn krabben zodat er meer korstjes open gingen. Hij wou dat hij een mes had zodat hij nog dieper kon snijden. Het kon toch niemand iets uitmaken. Percy dacht dat Jack misschien opnieuw iets voor hem kon betekenen dat hij een nieuwe vader had die wel iets voor hem kon betekenen. Maar helaas, opnieuw had hij geen echte vader die zich niet voor hem schaamde. Jammer genoeg schaamde ook Jack zich voor Percy, logisch als je het hem vroeg. Hij was ook gewoon een loser. Kon toch niets goeds doen, dus waarom zou hij raar op kijken als iemand weer vreemd doet tegen hem. Waarom blijft hij dan ook denken dat er mensen zijn die om hem geven? Percy voelde een steek door zijn borstkast glijden en voelde de tranen achter zijn ogen prikken. Eigenlijk wilde hij helemaal niet terug, hij was gewoon bang voor de reactie van zijn “niet” vader. Hij was bang dat hij opnieuw tegen hem zou schreeuwen of hem opnieuw pijn zou doen. Hij veegde een traan weg die over zijn wang was gegleden. Percy wilde niet huilen, hij vond het stom om te huilen, maar hij kon nu niet anders van huilen. Hij wist niet waarom, maar hij kon het gewoon niet binnen houden. Na de andere tranen die ook over zijn wangen waren gegleden weggeveegd te hebben stond hij op. Hij zuchtte zachtjes en probeerde zijn armen enigszins te verbergen, zodat het bloedde niet al te veel zou opvallen. Hij viel al genoeg op met die bloedvlekken op zijn broek. Hij liep de deur uit en ging de gang uit naar zijn kamer.

Een paar dagen later...

Het was nu een paar dagen geleden dat Jack Percy voor het laatste had gesproken. En sindsdien had hij ook erg veel nagedacht. Wat hij moest doen, er waren grote voordelen, maar ook héle grote nadelen. En de grootste kwestie was wel: ‘Wat als we betrapt worden…’ Jack moest er echt niet aan denken, hij omkeek over zijn schouder als iemand kuchtte. Hoe een collega hem betrapte en het zou doorvertellen aan de directeur. Hoe hij vervolgens werd geroepen met het nieuws dat hij ontslagen was…
Misschien zou hij zelfs wel uit het hele dorp belanden. En in de gevangenis belanden wegens kidnappen. Hij zou opgesloten zitten in een buitenlandse gevangenis waar hij zijn eten met eeen soeplepel kreeg opgescheept. Als een vieze klonterige massa. Hij kreeg dan zo’n wit pak, zat tussen verkrachters en moordenaars en liep daar dan tussen. Percy zou voor eeuwig in een isoleercel zitten en zijn kinderen hadden helemaal geen ouders meer… Moest hij het er wel op wagen, voor een weekend naar Londen. Om alles recht te zetten.. Met de gevolgen die konden ontstaan? Maar aan de andere kant, als ze een beetje oplette en het goed spelen zou het toch goed moeten komen… En het verlangen om die man te straffen was groot, hij wilde ook dat Percy zijn moeder en zijn halfzusje kon zien… Dat het dus niet de laatste keer was.
Kortom. De beslissing was gemaakt. Hoe dom, idioot en onverstandig het ook was. Ze zouden gaan, illigaal want Percy zou in de kofferbak moeten springen. Maar goed, rond deze tijd, op deze dag hadden ze opnieuw afgesproken bij zijn kantoor om er verder over te praten en te vertellen wat het plan was. Hij was zenuwachtig, als hij eerlijk was. Het was zaterdagochtend 8 uur. En als het goed is waren ze over een uur op de snelweg, op weg naar het vliegveld. Het was een raar idee, om ècht eens weg te gaan. Jack kwam niet op veel verschillende plaatsen eigenlijk, in zijn jeugd gebeurde dat nog wel eens. Dat hij naar een grotere stad ging. Maar iets als Londen? Nee, dat had hij nog nooit gezien.
Met vastberaden stappen liep hij door de inrichting die ondertussen wel vertrouwd was. Hij kende de weg blindelings en voelde zich zelfverzekerd over wat hij moest doen. Er was niet veel wat fout kon gaan. Teminste, in de inrichting dan. Natuurlijk wel wat hij zometeen ging doen. Rustig liep hij de trap af, althans hij zag er rustig uit. Daarna opende hij zijn kantoor en ging vast maar zitten. In zijn auto zat zijn koffer al en ongevraagd had hij Percy’s koffer ook in de auto gegooid. Hij kon niet alles vragen, dat zou alleen maar verdachter zijn voor anderen.

Percy zat met grote zenuwen op zijn bed. Het kon elk moment gebeuren, hij had afgesproken met zijn vader om deze ochtend af te spreken in het kantoor. Jack wist wel een manier om Percy mee te kunnen nemen naar Londen. Of Percy er vertrouwen in had… 0,000000000001 vertrouwen had hij er in. Niet omdat hij Jack niet vertrouwde, maar omdat de bewakers onder elkaar ook niet altijd leuk waren. Ergens kon Percy hier ook wel om lachen, hij zag de lol er wel van in om de bewaker te slim af te zijn. Ook had Percy zijn eigen plan getrokken. Iets waar Jack ook niets van af wist. Natuurlijk was die niet helemaal water dicht, omdat hij nou ook geen meesterbrein was. En ook omdat hij dan een beloofte zou breken aan Dahlia, dat was ook iets wat hij niet kon doen. Maar als Percy de kans had om weg te kunnen rennen en vrij te kunnen zijn. Zou hij die kan grijpen. Niet dat het handig was. Hij zou Jack ook verraden, die zou misschien zijn baan kwijtraken er mee en dan niet voor zijn kinderen kunnen zorgen. Percy beet zachtjes op zijn onderlip en hij stond op van zijn bed. Hij kon het misschien beter niet doen. Gewoon luisteren naar Jack en bij hem blijven. Misschien was hij hier beter af dan buiten. Misschien was hij inderdaad gek genoeg om zichzelf iets aan te doen. Percy beet harder op zijn onderlip en liep rond door zijn kamer. Koffer had hij al afgeleverd aan Jack, als het goed was stond die in zijn auto. Het enige wat Percy nog hoefde te doen was naar Jack toe lopen, verstoppen in zijn auto. De inrichting uit rijden en hij was vrij. Hij kon daarna bij elke plek waar ze stopte weg kunnen rennen. Nee dat kan hij niet maken, hij kan niet weg lopen, niet nu. Hij kan niet vluchten van de kliniek. Ze zouden hem gaan zoeken en hem terug halen. Dan zou hij de isoleercel beter leren kennen dan de drie weken die hij nu al had gehad. Percy zuchtte zachtjes terwijl hij in de spiegel naar zijn spiegelbeeld keek. Hij vroeg zich wel eens af of hij ooit nog kon veranderen. De littekens zouden altijd blijven, dus zou de jongen die nu in de spiegel staarde ook altijd blijven? Percy schudden zachtjes zijn hoofd en liet zijn blik naar beneden zakken. Waarschijnlijk als hij weg zou lopen zou die jongen altijd blijven. Maar hier werd hij ook niet geholpen. De bewakers lachte hem uit en de andere ook. Hij had deed het hier nog slechter als dat hij op school deed. Percy drukte de gedachte in zijn hoofd weg, wilde er niet aan denken en hij draaide zich om naar de deur.

Gelukkig zag hij er nu beter uit dan een paar dagen geleden. Percy had eindelijk een paar nachten geslapen, waardoor hij er iets gezonder uit zag. Ook had hij nu geen bloed besmeurde kleren aan en dat werkte ook een stuk beter. Percy had de mouwen van zijn vest over zijn knokkels getrokken en hij liep de deur uit de gang op en zuchtte nogmaals. Hij haatte het behoorlijk om door de gangen te lopen hier. Niet omdat hij de mensen hier niet mocht, de meeste waren nog wel aardig, maar hij was bang om gevolgd te worden door bewakers. Percy dacht er niet over na wilde niet weten wat er misschien zou gebeuren als ze gepakt werden. Misschien hadden ze zoals in de slechte actie films, hun klokjes gelijk moeten zetten. Niet dat hij een klokje droeg, maar het idee was misschien niet slecht geweest. Percy liep de lange gang uit van de kamers en kwam terecht bij de nieuwe gang waar aan het einde de gang van de kantoren waren. Percy zag de deur van het kantoor van Jack open staan en zonder te twijfelen of om te kijken liep hij naar binnen toe. Percy sloot de deur achter zich en draaide zich om naar Jack die in de stoel zat. Zo rustig dat als hij nog rustiger zou doen. Percy zou twijfelen of hij nog wel leefde.
‘Heey.’ Zei Percy droogjes. Een klein glimlachje vormde de lippen. Hij wist niet zo goed wat hij moest zeggen tegen zijn vader. De laatste keer dat hij hem gezien had, was dat hij te horen had gekregen dat hij zijn vader was. Dat hij moest wachten voordat hij de deur uit mocht lopen. Omdat Jack niet samen met hem de deur uit wilde lopen. Ook al was Percy het daar nog niet helemaal over uit, of Jack zich schaamde voor Percy. Aan de ene kant dacht hij van niet, want anders zou hij niet zijn baan riskeren voor hem. Aan de andere kant dat hij van wel, kom op. Hij was het maar, een of ander kind dat zichzelf pijn deed.

Hij hoefde niet heel lang te wachten tot Percy er was. Nu moest hij snel gaan handelen. “hai” antwoordde hij en stond op. Het was een beetje falend, maar er ging een gevoel van adrenaline door hem heen. Hij zou valsspelen, op zijn eigen werk… Een patient naar buiten smokkelen, een patient die zoon was. Ermee naar Londen vertrekken en hem 3 dagen later weer afleveren bij de inrichting. Echt alles hing er vanaf, dus toch was adrenaline niet zo heel raar. Niet alleen voor hem zelf, ook voor zijn kinderen, waarvan Percy er nu dus ook ineens een van was. Hoe vaker hij herhaalde in zijn gedachten hoe gevaarlijk het was, des te zenuwachtiger hij werd dus besloot hij maar om snel te gaan.
“Laten we nu gaan. We moeten opschieten, simpel plan. Jij springt op de achterbank. Vergeet niet héél goed te bukken. Ik scheur weg met de auto en we gaan naar Londen… Daarna moet ik je weer terugbrengen anders gaan we beide de gevangenis in.” Hij sprak alles nog steeds met een rustige stem. “Ik kan natuurlijk niet vrolijk pratend met je door de gangen lopen…” ging hij verder en liep naar de deur.
“Daarom ik stel dat ik jou meesleep, jij tegenstribbeld en we zo door de gang lopen. Ik groet mijn collega’s alsof alles dood gewoon is en dan gaan we ervandoor. Oke?” Zonder op antwoord te wachten legde hij zijn hand op de deurklink en keek om naar Percy. “Dan ga ik nu over in mijn betaalde-bewaker rol.” Zei hij met een knipoog en gooide de deur open. ‘ROTJOCH!’ schreeuwde hij agressief en trapte Percy voor hem uit. Hij greep de jongen bij zijn shirt. ‘Dacht je nou echt dat je mijn spullen kon jatten hè? Jij gaat NU naar je kamer en je krijgt GEEN eten.’ Hij liet zijn hand langs Percy’s gezicht vliegen, net niet raak waarna hij zijn hand liet landen op zijn eigen schouder. Het klonk als een klap, maar dat was niet zo. Hij zou Percy niet eens kunnen slaan, nooit.
Helemaal in zijn rol ging hij verder met doen alsof hij helemaal tekeer ging op Percy en duwde hem voor zich uit. Op de trap bleef hij tegen hem praten hoe nutteloos hij eigenlijk wel niet af. Boven moest hij helemaal zijn best doen omdat er collega’s langsliepen. Hij knikte af en toe grijnzend naar ze en keek dan weer naar Percy om vervolgens met zijn ogen te rollen. Zijn collega’s lachtte dan en liepen door.
Jack was blij toen ze eindelijk buiten aankwamen. Hij zweeg nu en gebaarde naar Percy dat ze moesten rennen. Op een snel tempo rende hij naar zijn auto, opende de deur met de sleutel en de deur naar achterin. Zelf ging hij snel achter het stuur zitten en zodra hij in de achteruitkijkspiegel zag dat Percy ineengedoken op de achterbank zat scheurde hij ervandoor.

Jack begroette Percy zoals je gewoon deed. Zoals je normaal een mens begroette alsof je daarna gezellig een dag iets leuks gaat doen. Nou ja, misschien zag Jack het als iets leuks. “Laten we nu gaan. We moeten opschieten, simpel plan. Jij springt op de achterbank. Vergeet niet héél goed te bukken. Ik scheur weg met de auto en we gaan naar Londen… Daarna moet ik je weer terugbrengen anders gaan we beide de gevangenis in.” De kalme stem van Jack nam de spanning van Percy ook weg. Waarschijnlijk had hij alles zo uitgedacht en uitgestippeld dat er niets kon gebeuren. Ook al zag hij dat ding van gevangenis niet zitten. Drie weken isoleercel was genoeg voor hem geweest.
‘Dat moet goed komen.’ Zei Percy met een kleine zucht. Het moest gewoon goed komen, dit was zijn enige kans om zijn zusje nog een keer te zien. Die kon hij niet verkloten niet nu. “Ik kan natuurlijk niet vrolijk pratend met je door de gangen lopen…”
‘Logisch.’ Antwoorde Percy kort, hij kon misschien iets eerder weg gaan en gewoon wachten buiten totdat hij de auto van Jack zou zien. “Daarom ik stel dat ik jou meesleep, jij tegenstribbeld en we zo door de gang lopen. Ik groet mijn collega’s alsof alles dood gewoon is en dan gaan we ervandoor. Oke?” Percy wilde antwoord geven, maar Jack deed de klink van de deur open. Hij kon misschien beter nu zijn mond gewoon houden, omdat anders het hele plan in duigen zou kunnen vallen als anderen hun zou verraden. “Dan ga ik nu over in mijn betaalde-bewaker rol.” Percy knikte, slikte voorzichtig. Hij kende de bewakers rol van Jack maar al te goed. Percy had hem vaak zijn rondes zien lopen en hem verschillende patiënt zien aanspreken. Niet prettig gezicht en ook niet prettig om mee te maken. ‘ROTJOCH!’ Schreeuwde Jack naar hem, hij voelde hoe hij de deur uit getapt werd door Jack –iets wat niet geheel pijnloos ging-. Jack greep Percy bij zijn kraag van zijn shirt en werd mee gesleept door de gangen. Percy deed zoals Jack zei, hij probeerde los te komen uit de greep die Jack had. Hij stribbelde tegen en schreeuwde.
‘Laat los!’ Percy probeerde zich los te trekken. ‘Dacht je nou echt dat je mijn spullen kon jatten hè? Jij gaat NU naar je kamer en je krijgt GEEN eten.’ Kon Jack niet iets beters verzinnen? Normaal als je spullen zou jatten zou je in de isoleercel komen, niet alleen geen eten krijgen. Percy dacht er verder niet over na.
‘Ik wou niets jatten!’ Schreeuwde hij naar Jack terwijl half door de gang stribbelde. Percy schrok lichtjes toen Jack naar hem uithaalde. Hij dacht heel even dat hij hem echt zou slaan. Hij keek hoe Jack tegen zijn schouder sloeg en Percy vroeg zich letterlijk af waar het voor was.
‘Au.’ Zei Percy heel droogjes nog half in de war van wat Jack deed. Waarom sloeg hij op zijn eigen schouder? Terwijl Jack hem de trap op duwde, vertelde hij hoe nutteloos Percy wel niet was. Dat hoefde Jack niet te vertellen dat wist hij zo ook wel. Ze kwamen een paar bewakers langs die Percy uitlachte. Percy wilde er op in gaan, ze na schreeuwen dat het niet grappig was. Maar dat zou alleen maar problemen opleveren. Eindelijk buiten rende Percy Jack achter na, hij sprong de auto in op de achterbank en dook in een. Hij wist niet wat er voor de rest gebeurde maar het leek uren te duren voordat Jack eindelijk de auto startte en weg reed. Na een paar minuten dat Percy dood stil bleef zitten achter in de auto kwam hij half overeind.
‘Is de kust veilig?’ Vroeg Percy terwijl hij over zijn nek wreef waar Jack zijn shirt had gegrepen. Hij voelde hoe er een streep in zijn nek zat, van waar zijn shirt tegen zijn huid had geschaafd.