IndexIndex  PortalPortal  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 When you think ... It's over. [Andrew]

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Momsen

avatar

Aantal berichten : 221
Registratiedatum : 15-02-12

Character sheet
Naam: Taylor Momsen
Partner: -
Reden van plaatsing: Hoort stem in haar hoofd - Zware nachtmerries, kans tot slaapwandelen

BerichtOnderwerp: When you think ... It's over. [Andrew]   vr feb 17, 2012 10:27 am


Na alles wat ze had meegemaakt belandde ze hier? Gedwongen of niet, ze was hier en ze zou hier blijven. Het bracht haar gedachtenstroom en leven behoorlijk in de war maar misschien zou het helpen. Zo hield ze het zichzelf tenminste voor maar de onzekerheid nam met de seconde meer toe. Haar eerste nacht was een ramp geweest, de nachtmerries hadden haar geteisterd en haar wakker gehouden voor de rest van de nacht. Haar blauwe ogen staarde uit het raam naar de sneeuw die langzaam uit de lucht dwarrelde. De vermoeidheid lag verborgen achter een masker, haar ogen waren zwart omrand en zou kon ze alles verbergen waar andere vraag zouden kunnen naar hebben. Met een blik over haar schouder keek ze naar wat jongeren die passeerde, ze kende hier niemand. Het enige wat ze haar getoond hadden was haar kamer en die had ze met veel afkeur gaande geslagen. Maar ze kon hier niet weg dus moest ze zich er maar bij neerleggen. Niet iedereen was het ermee eens, de stem die zo vaak haar gedachten onordelijk maakte drong nu ook door tot het voorste van haar ziel. 'Je denkt hier toch niet te blijven? Kijk om je heen Taylor, het is hier zielig.' Sprak het in haar gedachten. Niemand kon het horen enkel de reactie die Taylor erop gaf was hoorbaar en dat zorgde ervoor dat ze letterlijk zot werd verklaard. 'Ik heb geen keus.' Fluisterde zachtjes, enkel voor zichzelf.

Ze probeerde het gevoel van thuis hier niet, ze kende ook niemand maar had daar soms geen zin in. Ze was behoorlijk gesloten, kon enkel vrienden maken als de stem in haar hoofd dat wou. Het kon haar zo hard beïnvloeden dat ze soms niet in staat was om te praten. Ze bracht haar hand naar boven waardoor de vele armbandjes rond haar arm begonnen te rinkelen en speelde wat afwezig met een pluk van haar lange blonde haar. Wat andere van haar dachten kon haar gestolen worden, Taylor zag er niet echt normaal uit, haar kleding was gewaagd en soms niet gepast bij elkaar. Ze kon zeker wel een stylist gebruiken maar ze wou dat niet. Ze gaf het staren op en ging op de vensterbank zitten. Te koppig om plaats te nemen in één van de sofa's en te doen alsof alles in orde was. Ze draaide haar blik kort om en schrok van de persoon niet veel verder, hij/zij keek haar aan en Taylor wendde haar hoofd meteen weer af. 'Kunnen we niet vluchten? Zoek wat vriendjes en misschien vinden we een ontsnappingsroute.' Hintte de stem. 'Zwijg.' Mompelde Taylor meteen geergerd. Ze keek kort over haar schouder naar de persoon, hopend dat die haar niet gehoord had ... maar wat kon het schelen, er waren hier waarschijnlijk veel ergere gevallen ...

_________________


You say that now, but I’ll do something to let you down.
And you’ll turn your back like everybody else.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Andrew

avatar

Aantal berichten : 103
Registratiedatum : 03-12-11

Character sheet
Naam: Andrew Hellsong
Partner: -
Reden van plaatsing: Woedeaanvallen & Depressie

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   za feb 18, 2012 3:56 am

Sinds zijn poging tot ontsnappen die vrij goed gelukt was, had hij elke dag vertoeft in de algemene ruimte met zijn gitaar. Er was hem verboden te spreken over hoe hij was ontsnapt, al deed hij dat zo nu en dan wel. Kort gleden zijn vingers over de snaren en richtte daarna zijn blik weer voor zich uit. Hij haalde diep adem en snoof even, deze lucht was zo dof, zo niet natuurlijk, zelfs de lucht als je buiten was proefde niet meer normaal. Kort trok hij het zwarte shirt wat hij aanhad wat beter. Sinds hij terug was, stelde een paar jongeren zich toch respectvol tegen hem op. Iets waar hij perfect mee kon leven, al deed hij er toch niets mee. Een tijd lang sloot hij zijn ogen, er waren nog kansen om hier weg te raken dat had hij vorige keer wel gezien. Misschien later zou hij nog eens proberen, alleen wellicht. Met twee personen werd je altijd sneller gevat dan alleen, en dat was juist het gene wat hij niet wilde.
Wanneer hij opmerkte dat er iemand naast hem kwam zitten schoof hij iets meer op naar de kant zodat de blondine plaats kon nemen. Wat moest hij nu gaan doen? Communicatie met andere mensen was niet bepaald wat voor hem, of toch niet de laatste tijd want hij was altijd alleen geweest door de tijd heen. Met zijn vingers tokkelde de jongen op de gitaar en wachtte kalmpjes af. Wat verveeld kauwde hij op de binnenkant van zijn wang. Toen er vrij zacht een stem klonk trok hij zijn wenkbrauw meteen op. ‘Was dat tegen mij of wat?’ Lichtelijk bezorgd keek hij het meisje naast zich aan en glimlachte zacht. Andrew plaatste de gitaar naast zich tegen de muur en wachtte af wat ze zou gaan zeggen tegen hem. Al was er een ding wat hij niet wou dat er gebeurde en dat was natuurlijk dat ze tegen hem zou uitvallen. De jongen kon het op een of andere manier niet laten om zijn ijsblauwe ogen over haar lichaam heen te laten gaan, zodra hij zich er echter op betrapte keek hij weer voor zich uit en zuchtte eventjes. Feitelijk was de blondine naast hem nog niet eens lelijk, sterker nog ze had een bepaald karakter, wat hem uiteindelijk wel leek aan te spreken. Al lag dat meer aan de manier hoe ze eruit zag, want hij kende haar eigenlijk niet, of beter gezegd nog niet. ‘Ik ben trouwens Andrew.’
[Deze post is nogal een faal, saawry]

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Momsen

avatar

Aantal berichten : 221
Registratiedatum : 15-02-12

Character sheet
Naam: Taylor Momsen
Partner: -
Reden van plaatsing: Hoort stem in haar hoofd - Zware nachtmerries, kans tot slaapwandelen

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   za feb 18, 2012 8:00 am


Terwijl haar blik uit het raam bleef staren brabbelde de stem in haar hoofd grettig verder over de meeste domste dingen waar Taylor zelf amper interesse in toonde. Haar blauwe ogen bleven rusten op de kleine smeltende sneeuwvlokjes die uit de lucht vielen. 'Je hebt simpel maar over een muur te klimmen om hier weg te geraken.' Merkte de stem op. Taylor rolde met haar ogen en keek naar de struik aan de andere kant van het raam die hevig heen en weer wiegde, het was dus duidelijk behoorlijk winderig buiten. 'Zo simpel is het niet.' 'Zo simpel is het wel.' Dreigde de stem. Taylor kromp wat ineen en zakte van de vensterbank. Ze liet haar blik kort op een gitaar rusten waaruit een melodie klonk gemaakt door een jongen. Ze bleef er even naar kijken voor ze naast hem op de bank neerzakte. Ze moest toch ooit keer al haar sociale vaardigheden bijeenrapen en iemand aanspreken? Ze kon hier toch niet de hele tijd in haar eentje zitten, zonder iemand te kennen?

'Praat eens met hem, misschien weet hij wel iets dat interessant kan zijn.' Beval de stem lichtelijk geërgerd. 'Moei je niet.' Mompelde Taylor kwaad. Ze schrok toen de jongen iets bezorgd naar voor bracht. Taylor spande kort haar spieren en keek dan naar opzij, recht in zijn blauwe ogen, ze waren prachtig. 'Nee, sorry ik had het tegen mezelf.' Verontschuldigde ze zich meteen. Hoe moest ze dat gaan uitleggen ... ieder mens sprak wel een tegen zichzelf, het maakte helemaal niets uit. Ze hield zichzelf voor om gewoon normaal te doen en de stem in haar hoofd zoveel mogelijk te negeren. Haar ogen schoten kort opzij naar de jongen en ze forceerde een korte glimlach op haar lippen. Veel volijkheid kon er niet echt vanaf, ze zat in een gevangenis sinds gisteren en had een rotte nacht achter de rug. Hij stelde zich voor als Andrew en Taylor was kort geneigd haar hand naar hem uit te steken maar dat deed ze uiteindelijk tog maar niet. 'Aangenaam, Taylor.' Ze wuifde haar hand in een kort gebaar voor het weer slap in haar schoot viel. 'Mooie gitaar.' Besloot ze uiteindelijk te zeggen, haar ogen rustend op de gitaar. Zelf had ze vroeger ook heel graag gitaar gespeeld maar toen de problemen begonnen had ze het nog niet aangeraakt, jammer maar het was nu eenmaal zo ...

_________________


You say that now, but I’ll do something to let you down.
And you’ll turn your back like everybody else.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Andrew

avatar

Aantal berichten : 103
Registratiedatum : 03-12-11

Character sheet
Naam: Andrew Hellsong
Partner: -
Reden van plaatsing: Woedeaanvallen & Depressie

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   za feb 18, 2012 9:03 am

De manier waarop ze hem recht aankeek in de ogen deed hem even slikken. Voor even hield hij haar blik vast, enkele seconden misschien, maar daarna verplaatste hij zijn blik toch, om haar en zichzelf niet in verlegenheid te brengen. Al was dat voor hem al te laat. Aarzelend beet hij op zijn onderlip, niet bepaald meer wetend wat hij nu moest zeggen of doen. Uiteindelijk sloot hij zijn ogen, probeerde hij zich even af te sluiten van de wereld, van het meisje dat naast hem zat. Het leek hem voor een kort moment te lukken, tot wanneer hij zijn ogen weer moest openen omdat hij zich bedacht dat hij nog niet eens een reactie had gegeven op haar woorden. Begrijpend knikte hij uiteindelijk. Hier was niets raar om te horen, en al zeker dit niet. Eigenlijk was dit zelfs nog normaal als je bekeek hoe andere mensen hier bij liepen en dan bedoelde hij qua aandoening. Wanneer ook zij zich voorstelde glimlachte hij eventjes oprecht. Taylor, die naam zou hij proberen moeten te onthouden. Zijn ogen richtte hij kort op haar iets wat bleke gezicht, in tegenstelling tot hem en zijn lichte huidskleur en gitzwarte haren, kon zij er dus wel mee door, enkel en alleen omdat haar haren zo licht waren, misschien moest hij ooit zijn haren eens verven? Al was hij het gewend zo, met zijn gitzwarte haren. Het maakte hem op een of andere manier uniek, een buitenstaander, iemand die niet zo was, zo als de maatschappij had gewild. Toen ze inspeelde op de gitaar die naast hem stond grijnsde hij even nonchalant zijn tanden bloot. ‘Bedankt,’ Even aarzelde hij om het te vragen, maar besloot uiteindelijk maar van wel. ‘Speel je zelf ook misschien? Anders, mag je wel iets spelen of zo als je er zin in hebt. Er moet toch een ding zijn wat de last om hier te zitten dragelijker maakt, waarom dan niet muziek?’ Muziek, het was in zijn normale leven een tweede leven geweest van hem, buiten vrienden en familie draaide alles bij hem om muziek. Zo werd hij tenminste kalm als hij weer eens een uiting van woede, of van puur verdriet had.
Even wreef hij met zijn geschaafde handen door zijn ogen. Ja, hij was moe. De reden? Sinds hij weer terug was binnengebracht, had hij geen oog dicht gedaan. Was hij weer begonnen met het terug plannen van een ontsnapping. Alleen waren er nu misschien iets minder mogelijkheden omdat de beveiliging was bijgeschaafd, iets wat hem niet zinde, eveneens als de andere mensen die hier vast zaten. De jongen had al een manier bedacht om tijdens hun toch naar de kerk te ontsnappen, dat was het makkelijkste, maar zo was het dus ook makkelijker om weer terug gepakt te worden, of neer getaserd of wat dan ook. ‘Niet dat het iets van mijn zaken zijn, maar hoe lang zit je hier al?’ Niet meteen zijn beste vraag, maar hij probeerde het gesprek op gang te houden. Gewoon omdat hij hier niet weer alleen wou zitten.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Momsen

avatar

Aantal berichten : 221
Registratiedatum : 15-02-12

Character sheet
Naam: Taylor Momsen
Partner: -
Reden van plaatsing: Hoort stem in haar hoofd - Zware nachtmerries, kans tot slaapwandelen

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   za feb 18, 2012 11:23 am


Het feit dat het onderwerp nu wat rond muziek draaide zorgde ervoor dat Taylor zich veel meer op haar gemak ging voelen. Het was nooit een noodoplossing geweest, muziek was altijd haar soort partner geweest, naast de stem in haar hoofd die nu gelukkig zijn mond hield. Je kon zoveel halen uit een simpel lied op de radio, hoop, vertrouwen en als je het dan zo drastisch ging gaan bekijken kon het je ook een beetje troost en liefde geven. Bij zijn dankwoord keek ze kort even opzij naar hem en glimlachte zwakjes. Hij was één van de weinige die ze hier had gezien die zo de aandacht trok, vanwege zijn uiterlijk? Het kon aan geen andere reden liggen, ze vond het altijd de meest gaafste combinatie, zwart en blauw. Het stond hem zeker niet mis. De vraag en bijkomend voorstel deed haar wat verlegen glimlachen. Ze knikte naar de gitaar voor ze weer kort naar hem opkeek. 'Vroeger speelde ik altijd op een oude gitaar van mijn oma. Was zes jaar geleden denk ik.' Ze zweeg even en bleef met een dromerige blik naar Andrew's gitaar kijken. 'Ik denk dat ik het verleerd ben.' Sloeg ze zijn voorstel vriendelijk af. Ze wou niet voor al de resterende jongeren die hier zaten falen, zeker niet op haar tweede dag. 'Maar je hebt gelijk ...' Sprak ze dan meteen met een brede glimlach. 'Muziek maakt het leven soms een stuk dragelijker.' Vervolgde ze.

Ze nam het onderste plukje van haar blonde haar tussen haar vingers en speelde er wat afwezig mee terwijl ze verder dacht over het concept muziek. 'Doe jij het al lang?' Vroeg ze dan in een plotse nieuwsgierigheid. Misschien niet zo'n goed idee achteraf bekeken. 'Gitaar spelen.' Verduidelijkte ze nog snel. Ze keek aarzelend even naar de grond voor ze hem kort weer aankeek. Ze blikte kort naar zijn geschaafde hand maar besloot er maar geen vragen bij te stellen, niet direct in ieder geval. Zijn vraag kwam even als een shock door, haar handen klemde zich kort samen maar ze ontspande zich dan algauw weer volledig. 'Sinds gisteren.' Antwoordde ze kort en bondig. Ze keek kort naar boven en dan terug opzij naar Andrew voor ze een korte zucht loste. 'En er is nog niets dat men aandacht heeft getrokken.' Bekende ze met een vies gezicht, ze glimlachte kort. Ze had nog niet veel gezien in de paar uur dat ze hier was. Ze volgde de andere en zonderde zich af, niet direct de techniek om vrienden te maken. 'Er is veel dat men aandacht trekt maar niets waar men oog op valt.' Probeerde ze nog eens zacht luidop te verwoorden. 'Je snapt misschien wel wat ik bedoel.' Verklaarde ze dan met een onschuldige glimlach. Ze keek Andrew weer kort aan en blikte dan even vooruit, de ruimte rond ...

_________________


You say that now, but I’ll do something to let you down.
And you’ll turn your back like everybody else.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Andrew

avatar

Aantal berichten : 103
Registratiedatum : 03-12-11

Character sheet
Naam: Andrew Hellsong
Partner: -
Reden van plaatsing: Woedeaanvallen & Depressie

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   ma feb 20, 2012 3:00 am

Andrew wachtte heel rustig af op een reactie. Misschien was het goed geweest om van onderwerp te veranderen. Muziek bracht tot slot iedereen wel bij elkaar, dus waarom ook niet hun twee. Een echte vriendin had hij hier nog niet, en dat was eigenlijk best rot. Ja goed, hij kende wel een groot deel van de mensen hier, maar eigenlijk had hij nog nooit echt met iemand een gesprek aangegaan. Buiten toen met Hayden, maar dat was maar raar gelopen eigenlijk. Kort schudde hij zijn hoofd en wreef uiteindelijk even over zijn maag, honger had hij wel. Hij had immers toen hij ontsnapt was, enkel geleefd op wat rantsoenen die hij met zich mee had, gewoon in de hoop de bewoonde wereld sneller te bereiken, maar die hoop was uiteindelijk tevergeefs geweest. Andrew trok uiteindelijk een pruillip wanneer ze vertelde dat ze het verleerd was. Ergens had hij haar maar al te graag willen horen spelen, maar goed hij ging haar er ook niet tot dwingen. ‘Gitaar spelen verleer je niet zo snel hoor. Je kan het gelijk stellen aan fietsen, hoe lang je het ook niet doet wanneer je terug op het zadel zit gaat het van zelf.’ Grijnsde hij eventjes naar haar.
Zonder eigenlijk verder te vragen legde hij zijn hoofd even tegen de muur aan en zuchtte eventjes. Hij wou hier weer weg, zoals vele waarschijnlijk al hadden die nooit het geluk gehad om werkelijk te ontsnappen aan deze kliniek. De jongen had de vrijheid geroken en hij wou er weer heen, alleen zou hij ditmaal nog voorzichtiger moeten zijn voor alles. Geen haar op zijn hoofd dat er aan dacht zich erbij neer te leggen om hier te blijven. Een leven lang opgesloten was niet weg gelegd voor hem, voor niemand trouwens. Bij haar vraag keek hij haar weer aan en dacht eventjes na. ‘Zolang ik het me kan herinneren ja.’ Toen hij nog een mini versie van zichzelf was, had hij al kunnen spelen, diegene die het hem geleerd had was zijn vader, of een van zijn ooms dat kon hij niet meer voor de geest halen eigenlijk. Wanneer haar houding heel plotseling veranderde beet hij op zijn lip. Meteen had hij de neiging om zijn arm om haar heen te leggen, in plaats van dat te doen schoof hij iets dichter naar haar toe en glimlachte even bedrukt. De jongen liet haar uitspreken voor alleer hij zelf zijn mond weer open deed. ‘Dus ik heb je aandacht ook nog niet getrokken.’ Klonk er teleurgesteld. Uiteindelijk knipoogde hij toch en grijnsde eventjes. ‘Ik weet wat je bedoelt, maar weetje het word wel iets beter nu je iemand hebt leren kennen. En serieus, hoewel het niet zo lijkt kan je hier toch genoeg doen.’ Wat ze kon doen, dat hield hij voor zich, eveneens als het feit dat hij hier misschien al snel weer weg was. De jongen greep uiteindelijk naar de gitaar en plaatste die op zijn schoot, zijn vingers plaatste hij zorgvuldig op de snaren en uiteindelijk begon de jongen te spelen voor even keek hij haar aan en zette een korte glimlach op. ‘What if I wanted to break. Laughed it all off in your face. What would you do?’ Zette de jongen vervolgens ook meteen in. Zijn blauwe ogen gleden door de ruimte heen. Merkte enkele starende mensen op, maar onbeschaamd speelde hij door.
[De 'spelen' is aanklikbaar :\\\\'D]

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Momsen

avatar

Aantal berichten : 221
Registratiedatum : 15-02-12

Character sheet
Naam: Taylor Momsen
Partner: -
Reden van plaatsing: Hoort stem in haar hoofd - Zware nachtmerries, kans tot slaapwandelen

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   ma feb 20, 2012 3:22 am


Wat Andrew zei was waar, je leerde het zo snel niet af. Er was een lichte drang aanwezig in haar lichaam, gewoon om die gitaar te pakken en te proberen wat ze zoveel jaren geleden had gedaan. Het was het enige wat haar troost had gegeven toen haar vader weer maar een dronken thuis kwam. Dan sloot ze zich op in haar kamer en nam haar oma's oude gitaar. Die herinneren brachten een zwakke glimlach op haar lippen. En nu zat ze hier, gedwongen tot de gemeenschap omdat ze niet normaal was. Gedwongen om behandeld te worden voor iets dat al jaren achter haar aan liep. En hoe zielig het ook klonk, de stem in haar hoofd was steeds haar enige vriend geweest. Misschien kon ze hier een vriend of vriendin maken, korte blikte ze opzij naar Andrew, daar zat wel een kans in bedacht ze snel. 'Daar heb je wel gelijk in.' Vulde ze zijn woorden aan. je verleerde nooit iets eens je het geleerd had. Ze zou enkel eens goed moeten denken en wat proberen en dan zou ze weer vertrokken zijn.

Hij speelde al gitaar voor zolang hij zich kon herinneren. Ze haalde zich een klein mannetje voor de geest, zwart haar en blauwe ogen met een grote gitaar op zijn schoot. Het vormde een komisch beeld maar voor hem moest het een wereld van vreugde zijn. Andrew had de spanning in haar lichaam gezien en hij schoof oprecht iets dichter en sprak dan enkele woorden. Taylor glimlachte breed en keek hem kort aan. 'Je had mijn aandacht al.' Troostte ze hem in een plagend gebaar. Ja, hij was de eerste die haar was opgevallen, zoals eerder gezegd vanwege zijn uiterlijk. Het kon ook niet anders, hij was de eerste naast de man die haar kamer had aangewezen waarmee ze daadwerkelijk sprak. Zijn uitleg die volgde gaf haar wel een zekere geruststelling, er was meer te doen dan bleek. Goed. 'Wij denken maar aan één ding.' Opperde de stem. Taylor had de neiging op haar ogen naar boven te slaan maar hield zich nog net in en negeerde de stem probleemloos. 'Ik hoop het want anders kwijn ik weg in een diep gat.' Grapte ze kort, het bevatte wel een stukje waarheid. Mocht hier helemaal niets te doen zijn kon ze maar beter zelfmoord plegen of dergelijke. Andrew had zijn gitaar genomen en plaatste zijn vingers op de snaren. Taylor wachtte nieuwsgierig af. Toen hij begon te spelen en kort naar haar glimlachte vervulde haar gezicht zich ook met een glimlach. Ze luisterde naar de gitaar en zijn stem, het was prachtig, hij had een prachtige stem en je zag dat het bijna aangeboren was. Het zat in zijn bloed. Met een zachte blik staarde ze naar de gitaar en soms naar Andrew, ze genoot en dat kon je duidelijk aflezen.
[Cool! :\\\\'D]

_________________


You say that now, but I’ll do something to let you down.
And you’ll turn your back like everybody else.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Andrew

avatar

Aantal berichten : 103
Registratiedatum : 03-12-11

Character sheet
Naam: Andrew Hellsong
Partner: -
Reden van plaatsing: Woedeaanvallen & Depressie

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   ma feb 20, 2012 4:35 am

Ongestoord speelde de jongen verder. De muziek had altijd in hem gezeten. Zijn muziek was momenteel het enigste wat de kamer leek te vullen, en feitelijk was hij blij dat hij diegene was die de stilte had verbroken door te gaan spelen. Misschien vonden sommige mensen het storend maar het kon hem niet schelen, het was immers aan hem om hier mee door te gaan of niet. De bewakers konden er niet voor zorgen dat hij moest ophouden, want hij deed helemaal niets fout. Zo tarde de jongen het systeem hier, en hij zou er elke dag een stap verder mee gaan tot hij hier weer weg was. Wanneer de patiënten zouden merken dat de muziek weg was, zouden ze al snel door hebben dat hij verdwenen was, en dan zouden hier rellen uitbreken zo groot dat de bewakers het niet allemaal zouden aankunnen; wat een prachtig beeld was dat.
Uiteindelijk plaatste hij zijn hand vlak op de snaren en keek met een grijns op zij. ‘Wel, dat is mooi om te horen mevrouw Taylor.’ Er was een speelse blik in zijn ogen verschenen, eentje die hier vaak ontbrak op de gezichten van de tieners. De jongen speelde nog enkele onsamenhangende akkoorden en keek een tijd lang naar het meisje dat naast hem zat. Eigenlijk was hij best wel blij dat de wel opvallende blondine naast hem had plaatsgenomen. Al zou elke jongen daar misschien wel blij mee zijn, misschien geheel om de fouten reden, maar voor hem draaide het enkel maar om dat hij hier misschien een vriend zou krijgen. ‘Dat, kan ik niet laten gebeuren hoor. Dat zou werkelijk waar zonde zijn .’ Mompelde hij half lachend. Nee, dat ging hij zeker niet laten gebeuren. Niet nu hij eindelijk iemand had gevonden waar hij duidelijk een sympathie voor had ontwikkeld op misschien nog geen tien minuten tijd. Raar hoe snel hij toch een soort van band had ontwikkeld met het meisje, al kon hij het zo nog niet noemen, maar het was het idee wat hier telde dus. Met de muziek die hij nog net had gespeeld tokkelde hij met zijn vingers op het hout van zijn gitaar en zuchtte vervolgens even. Oke, momenteel was zijn verblijf hier wat dragelijker geworden, allemaal door het meisje en dat was duidelijk te merken. Misschien lag het aan het minieme sociale contact dat hij buiten had gehad, of aan het meisje zelf, maar al bij al vond hij het best wel geweldig. Wat twijfelend keek hij naar zijn gitaar, maar besloot deze dan toch aan haar aan te reiken. ‘Laat me horen wat je in huis hebt.’

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Momsen

avatar

Aantal berichten : 221
Registratiedatum : 15-02-12

Character sheet
Naam: Taylor Momsen
Partner: -
Reden van plaatsing: Hoort stem in haar hoofd - Zware nachtmerries, kans tot slaapwandelen

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   ma feb 20, 2012 5:12 am


Taylor grinnikte om zijn woorden en zijn speelse blik. Mevrouw Taylor, wanneer had ze voor het laatste haar eigen naam noch eens op zo'n manier gehoord. Haar vader noemde haar steeds, kreng of nutteloos geval. Niets liefkozend kwam uit zijn mond, nooit geweest. Het gaf haar een euforisch gevoel, de manier waarop Andrew het zei. Hij was ondertussen gestopt met spelen en ze glimlachte breed. 'Dat was prachtig.' Opperde ze vriendelijk. Ze blikte kort naar zijn blauwe ogen en keek dan weer naar de gitaar. Ze was werkelijk blij dat hij de eerste was die tot een gesprek leidde, ze was blij dat hij haar had aangesproken. Ze keek toe hoe hij nog wat akkoorden sloeg en glimlachte dan zwak bij zijn opmerking. Wat lief van hem. 'Leuk om te horen.' Ze hield haar hoofd wat schuin en glimlachte vaag verlegen. Ze had haar steunpaal, Andrew zat hier waarschijnlijk al een stuk langer en ze vond het goed om iemand de hebben die hier wat wist.

Toen hij de gitaar haar richting uitstak twijfelde ze sterk. Ze keek kort naar de andere mensen in de zaal en nam hem dan aarzelend aan. 'Als ze allemaal wegvluchten is het jouw schuld.' Ze tikte kort tegen zijn schouder en plaatste de gitaar op de meest comfortabelste manier. Het zou echt wel een afgang zijn als ze er niets meer van kon. Ze bestudeerde zijn gitaar eens zorgvuldig en legde haar vingers dan tegen de snaren. Ze sloeg een kort akkoord en beet twijfelend op haar onderlip. Ze keek kort opzij naar Andrew en concentreerde zich dan op het liedje dat ze had uitgekozen. Toen ze begon te spelen ging het als vanzelf, alsof ze het iedere dag had gedaan en alsof het een automatisme was dat ze nooit was vergeten. 'Take me I alive, never was a girl with a Wiched mind but everything looks better when the sun goes down ...' Ze schrok er eigenlijk wel van dat na al die tijd haar stem en spelen nog steeds zo vlotjes ging. Ze keek aarzelend opzij naar Andrew en glimlachte kort, bijna dankbaar. Ja, ze was hem dankbaar voor dit en dat zou ze altijd blijven ...
[Spelen is aanklikbaar ;-)]

_________________


You say that now, but I’ll do something to let you down.
And you’ll turn your back like everybody else.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Andrew

avatar

Aantal berichten : 103
Registratiedatum : 03-12-11

Character sheet
Naam: Andrew Hellsong
Partner: -
Reden van plaatsing: Woedeaanvallen & Depressie

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   ma feb 20, 2012 5:47 am

Andrew wreef even over zijn shirt en grijnsde toen hij een zacht gegrinnik opmerkte dat van haar afkomstig was. De jongen wachtte rustig af tot ze de gitaar zou aan pakken, nog steeds hield hij ze naar haar uit gestoken. ‘Weetje, niets is mooier dan het geluid van een perfect gestemde gitaar.’ Knipoogde de jongen even vrolijk. Natuurlijk waren er misschien mooiere geluiden, maar in zijn gedachte was het geluid dat hij net had geproduceerd met het instrument het mooiste ooit. Vanuit zijn ooghoeken sloeg hij enkele jongens gade die wat stonden te roddelen, en het feit dat ze om de paar tellen hun kant op keken maakte al heel snel duidelijk dat het over hen ging. Een diepe zucht schoof over zijn lippen en vrijwel meteen keek hij weer naar haar, merkte dat er een verlegen glimlach op haar gezicht was komen te staan. De jongen beet even op zijn onderlip en weerhield zich er nog juist van om met zijn vinger langs haar wang te strijken.
Toen ze de gitaar aan nam liet hij zijn arm zakken en tikte hij iets wat geïrriteerd om het feit dat hij nu niets in zijn handen had op zijn been. Om haar opmerking moest hij even kort lachen, het kleine stompje zette hem toch aan om zijn arm om haar heen te slaan. ‘Je gaat het vast geweldig doen, en je hebt er eentje die altijd bij je blijft.’ Stelde hij haar gerust. Voor even merkte hij op dat enkele bewakers in de algemene ruimte waren komen te staan, waaronder de ene die hem terug had binnen gebracht. Veel tijd om te reageren daarop had hij eigenlijk niet want vrijwel meteen vulde akkoorden zijn oren en keek hij wat verbaasd op. Met zijn vrije hand sloeg hij in het ritme op zijn knie. Hij moest werkelijk toegeven dat ze goed speelde, beter als hem zelfs misschien. De mensen die nog niet waren weg gegaan eerder, genoten even hard van de muziek als hij zelf deed. Andrew richtte zijn blik weer op haar toen ze hem aan keek en de jongen knikte goedkeurend. ‘Je speelt goed, ik zei het toch. Het is als fietsen.’ Kort streek hij met zijn hand langs haar wang, al bedoelde hij er niet zoveel mee, het was gewoon een vriendelijk gebaar. Iets wat ze ongeacht beide wel konden gebruiken als ze hier verdere tijd zouden doorbrengen samen. Waar dacht hij nu aan? Wie weet zag hij haar na deze ene ontmoeting nooit meer en dan zou hij weer alleen zijn… De jongen slikte even, hij wou niet dat dat ging gebeuren, of toch niet in de nabije toekomst. Hoe lang was het immers geleden dat hij het werkelijk nog leuk had gevonden met iemand in zijn buurt?

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Momsen

avatar

Aantal berichten : 221
Registratiedatum : 15-02-12

Character sheet
Naam: Taylor Momsen
Partner: -
Reden van plaatsing: Hoort stem in haar hoofd - Zware nachtmerries, kans tot slaapwandelen

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   ma feb 20, 2012 6:23 am


Taylor merkte, terwijl ze speelde, dat Andrew niet de enige was die ietwat verwonderd was door haar speelkunsten. Haar ogen schoten op naar de andere in de algemene ruimte, ze had de roddelaars gezien maar negeerde ze compleet. Als er iets was waar ze een steenvaste hekel aan had dan was het wel dat. En waar hadden ze over te roddelen? Over haar uiterlijk? Over het feit dat ze samen wat met Andrew? Over Andrew zelf? Ze wist het niet, in ieder geval ze liet zich er niet door kisten. Ze had een sterke persoonlijkheid al liet ze dat niet altijd even goed merken maar je kon Taylor niet snel uit balans trekken daarvoor had ze al teveel slechte dingen doorstaan. De opmerking die hij had gemaakt over het feit dat niets beter was dan het geluid van een goed gestemde gitaar deed haar tussen twee zinnen door instemmend knikken. Net voor ze was beginnen spelen had hij haar gerust gesteld en zijn arm rond haar heen gelegd. Het gaf haar een beschermend gevoel, een gevoel alsof ze zich thuis voelde. Ze keek kort in zijn blauwe ogen en glimlachte dankbaar.

Toen het liedje ten einde liep zuchtte ze tevreden en keek opzij naar Andrew. Zijn woorden en het gebaar van zijn hand langs haar wang deden haar vaag verlegen wegkijken maar ze herpakte zichzelf behoorlijk snel. 'Bedankt.' Fluisterde ze met een euforisch gevoel. Taylor keek hem langere tijd in zijn blauwe ogen voor ze besefte waar ze mee bezig was en wegkeek naar de gitaar. Ze gaf hem de gitaar weg en blikte kort naar de andere jongeren en de bewakers. Die ware er eerder niet. Het gevoel dat ze eerder had ... het thuis voelen en bij Andrew zijn ... viel weg en ze keek kort gespannen naar de bewakers. Ze kende de regels niet, ze wist niet wat mocht en wat niet dus dat bracht haar in wat andere sferen. Maar ze voelde zich veilig, al kende ze hem net, ze wist in zekere zin dat hij haar niets zou laten overkomen. Raar toch? Dat je na zo'n korte ontmoeting dat soort gevoelens, emoties kon krijgen. 'Zullen ze altijd zo staan gapen naar alles en ieder persoon?' Vroeg ze hem fluisteren, ze was expres wat meer naar hem toegebogen zodat zeker niemand anders het kon horen. Stel dat je daarvoor al straf kon krijgen, ze wist niets van deze instelling...

_________________


You say that now, but I’ll do something to let you down.
And you’ll turn your back like everybody else.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Andrew

avatar

Aantal berichten : 103
Registratiedatum : 03-12-11

Character sheet
Naam: Andrew Hellsong
Partner: -
Reden van plaatsing: Woedeaanvallen & Depressie

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   ma feb 20, 2012 7:02 am

Kort fronste hij zijn wenkbrauw wanneer ze van hem weg keek. Een zachte glimlach verscheen op zijn gezicht. ‘Geen dank hoor, ik heb met plezier geluisterd.’ Hoe lang hun blikken elkaar vasthielden wist hij niet, maar op het moment dat ze weg keek wou hij niets anders dan haar tegen zich aantrekken om niet meer los te laten. Die drang stopte hij al heel snel maar weer weg. Andrew wou haar op geen enkele manier afschrikken, dat was wel het laatste wat de jongen zou doen. Met zijn vrije hand nam hij de gitaar aan en plaatste die weer veilig naast zich, het was qua herinneringen aan vroeger zijn meest waardevolste bezit. Dat hij Taylor er op had laten spelen was voor hem al zeer uitzonderlijk, maar dat was gewoon iets van vertrouwen. Net wanneer ze wat meer opener leek te worden, merkte het meisje op dat er bewakers in de ruimte waren gekomen. Om haar gerust te stellen dat ze haar niets gingen doen streek hij even over haar schouder en glimlachte warm naar haar. Wanneer ze hem uiteindelijk een vraag stelde bracht hij zijn lippen naar haar oor. 'Daar worden ze voor betaald ja. Maar trek er je niets van aan, ze doen je niets. Echt waar niet, en anders ben ik er nog altijd om je te beschermen.’ Sprak hij vastberaden, niet al te luid omdat ze anders een of andere gehoorschade kon oplopen.
Andrew was uiteindelijk opgestaan, maar had ditmaal haar hand vast. Voor haar knielde hij neer en knipoogde eventjes naar haar. ‘Dus miss Taylor, wat zullen we eens gaan doen hier? Ik zou dolgraag al mijn dagen naast je slijten op deze vensterbank, maar als noch het zou dom zijn om onze tijd hier te verdoen. Met deze roddelaars hier.’ De jongen bracht voor kort haar hand naar zijn lippen en drukte daar vervolgens een zachte kus op. ‘Uw nederige vriend met de blauwe ogen, zou u graag willen mee voeren naar een plek buiten.’ Andrew hield van raar doen op sommige momenten, en nu waren ze wellicht aangekomen bij een fase waar dit voor hem was toegestaan, dus waarom ook niet? En ja, hij wou ook wel werkelijk naar buiten gaan met haar. Zo kon hij haar de andere zaken hier laten zien, en hij kon haar ook inlichten over de inrichting hier. Veel meer had hij hier toch niet te doen, nu maar hopen dat mevrouw zou toestemmen en met hem mee gaan, gewoon voor het plezier en natuurlijk ook omdat ze het echt wilde.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Momsen

avatar

Aantal berichten : 221
Registratiedatum : 15-02-12

Character sheet
Naam: Taylor Momsen
Partner: -
Reden van plaatsing: Hoort stem in haar hoofd - Zware nachtmerries, kans tot slaapwandelen

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   ma feb 20, 2012 7:26 am


Taylor wist dat hij met plezier had geluisterd en dat bevestigde zijn woorden nogmaals. Hij maakte haar dagje goed, super en fantastisch! Ze stelde zich niet snel open maar Andrew ... hij had haar met zijn eerste woorden helemaal ingepalmd en dat was de eerste keer dat iemand dat kon bij haar. Ze keek hoe hij zijn gitaar weer aannam en veilig naast zich plaatste. Haar kort gespannen gedrag had hij meteen opgemerkt, hij was enorm attent, liegen tegen Andrew zou dan ook niet gemakkelijk zijn. Ze voelde zijn hand even over haar schouder strijken en dat stelde haar grotendeels gerust. Ze keek opzij en zag zijn warme glimlach waardoor haar twijfels geheel wegvielen. Toen hij zijn lippen naar haar oor bracht en een uitleg gaf glimlachte ze liefdevol bij zijn laatste woorden. 'Bedankt weeral.' Ze knipoogde en keek terug naar de bewakers. Hun ogen gleden in zekere regelmaat strak over de jongeren heen. Soms mompelde ze iets tegen elkaar en keken dan weer strak voor hen uit. Ze voelde zich zo bekeken, een echte gevangenen, alsof ze de zwaarste misdrijven had gedaan. Maar eigenlijk was ze gewoon een meisje die door de maatschappij niet werd aanvaard omdat ze niet helemaal goed was in haar hoofd.

Andrew was ondertussen voor haar gaan zitten, zijn knipoog deed haar terug knipogen. Toen hij weer begon te praten keek ze hem met een plechtige glimlach aan. Hij had gelijk, waarom hier zitten waar je werd bekeken dan ergens anders naartoe te gaan en de boel te verkennen. Ze vond het een hele eer dat hij meldde dat hij de dagen naast haar wou slijten. Toen hij een kus op haar hand drukte glimlachte ze liefdevol en streek haar vinger kort onder zijn kin. 'Lijkt me een hele eer.' Zei ze met een knipoog, ingaand op zijn voorstel om naar buiten te gaan en daar iets te gaan doen. Ze sprong recht, trok Andrew recht en haakte haar arm in de zijne. Ze legde haar hoofd kort op zijn schouder en keek hem afwachtend aan. 'Waar gaan we heen?' Vroeg ze nieuwsgierig ...

_________________


You say that now, but I’ll do something to let you down.
And you’ll turn your back like everybody else.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Andrew

avatar

Aantal berichten : 103
Registratiedatum : 03-12-11

Character sheet
Naam: Andrew Hellsong
Partner: -
Reden van plaatsing: Woedeaanvallen & Depressie

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   ma feb 20, 2012 7:59 am

Voor een seconde leek de jongen zichzelf even helemaal in haar ogen te verliezen, de jongen kon er niet echt wat aan doen maar hij leek niet meer te kunnen weg kijken van haar. Maar toch wanneer hij enkele geluiden ver af hoorde leek hij weer terug te komen in de ruimte en richtte zijn blik gewoon in het algemeen op haar gezicht. ‘Je bedankt me te veel hoor, echt waar.’ Sprak hij luchtig. Zo vaak bedankt worden was iets wat hij niet echt vaak had meegemaakt, in iedergeval thuis toch niet meer vanaf hij acht jarige leeftijd had bereikt. Zijn ouders waren toen plots zo anders gaan doen, eveneens als zijn siblings. Veel had hij er zich niet van aangetrokken, maar hij had zich vanaf die ene dag terug getrokken met zijn gitaar verscheen alleen nog maar voor zijn familie tijdens het eten en voor de rest was hij oftewel op zijn kamer, of buiten met zijn vrienden. Vanaf die dag, waren de aanvallen die hij altijd al had gehad erger geworden en waren beginnen escaleren. Een zucht baande zich een weg naar buiten en vrijwel meteen knipperde hij met zijn ogen en glimlachte waterig naar het meisje dat nog steeds voor hem op de vensterbank zat.
Het feit dat ze al terug had geknipoogd naar hem, deed hem goed. Misschien meer dan hij zelf liet blijken op de moment. Al bij al, was hij wat meer opener naar Taylor toe maar toch was hij ook nog oplettend met hoe hij zich gedroeg bij haar. Iets wat straks wel zou veranderen uiteindelijk. Maar opletten hier was als noch nodig, vertrouwen was bij hem dan ook bij de meeste mensen ver te zoeken, maar dat was voor hem normaal er waren hier genoeg mensen die hem zouden kunnen verlinken bij de bewakers wanneer hij misschien iets te veel van zijn plannen weer gaf. Wanneer haar vinger onder zijn kin doorging merkte hij dat er een rilling over zijn rug heen schoot. Snel genoeg herpakte hij zich weer en keek haar met een speelse grijns aan. ‘De eer is geheel aan mij mylady.’ Vrij snel werd hij recht getrokken door haar, hun armen werden in elkaar gehaakt en hij voelde haar hoofd zachtjes neer komen op zijn schouder. Andrew draaide zijn hoofd gauw genoeg naar haar en dacht vervolgens even na. Ze konden overal heen. Maar de jongen besloot het geheel anders te verwoorden. ‘Naar de plek waar uw hart naar begeert vrouwe.’ Zachtjes drukte hij een kus op haar voorhoofd en begon vervolgens te wandelen met haar aan zijn zijde. Sierlijk bewoog hij zich verder, alsof ze werkelijk een koninklijk paar waren. Heel snel had hij zijn gitaar nog vast genomen, en die hing nu mooi aan zijn schouder.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Momsen

avatar

Aantal berichten : 221
Registratiedatum : 15-02-12

Character sheet
Naam: Taylor Momsen
Partner: -
Reden van plaatsing: Hoort stem in haar hoofd - Zware nachtmerries, kans tot slaapwandelen

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   ma feb 20, 2012 8:19 am


Taylor was benieuwd naar wat er hier allemaal zou zijn. Ze was hier gisteren namiddag toegekomen met die muffe witte auto. Hij was gestopt recht voor die gigantische poort en vanaf dan had ze enkel maar gangen en bewaking gezien. Ze moest eerst geheel haar verleden uit de doeken doen en dan werd al haar bagage, voor hetgene wat ze mee had, gecontroleerd en gepluisd. Dan werd ze naar haar kamer geleid en daar had ze gezeten tot deze morgen. Er werd haar getoond waar ze eten kon halen en voor de rest mocht ze het allemaal in haar eentje oplossen. Dus zo heel veel had ze nog niet gezien, integendeel, niets. Ze was hier ook maar bij toeval uitgekomen, in zover het verwelkomen in haar nieuwe leven. Ze merkte wel op dat het behoorlijk stil was in haar bovenkamer, de stem in haar hoofd had niets gezegd sinds ze naar Andrew had gekeken en daar was ze enorm blij om.

Ze glimlachte om zijn woorden en glimlachte meteen weer breed. Naar de plek waar uw hart naar begeert, ze kende niet veel dus haar hart kon niet veel beheren. Ze trok een pruillipje en keek kort opzij naar Andrew. 'Ik ben hier sinds gisteren en heb geen rondleiding gehad of tenzij ze die geven en ik het gemist heb.' Bedacht ze luidop, dat laatste was uitgesloten. Het personeel zag er niet zo het personeel uit dat je met een brede glimlach onthaalde en alles uit de doeken deed over het welzijn en leven van deze oh zo prachtige instelling. Ze walgde van het idee dat dit de rest van haar leven zou worden, maar anderszijds ... als Andrew er was werd het allemaal wel een stuk dragelijker. Ze voelde zijn lippen kort tegen haar voorhoofd en keek kort op voor ze naar de weg keken die ze aflegde. 'Dus ...' Vervolgde ze langzaam. 'Jij gaat het moet zeggen, ik ken hier niets. Weet zelf niet eens wat hier te doen valt.' Ze trok een twijfelende blik en keek weer op naar Andrew en zijn blauwe ogen. 'Dus vertel mij eens waar jij het liefst bent?' Vroeg ze nieuwsgierig, hopelijk zou hij dat niet erg gaan vinden ...

_________________


You say that now, but I’ll do something to let you down.
And you’ll turn your back like everybody else.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Andrew

avatar

Aantal berichten : 103
Registratiedatum : 03-12-11

Character sheet
Naam: Andrew Hellsong
Partner: -
Reden van plaatsing: Woedeaanvallen & Depressie

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   wo feb 22, 2012 2:57 am

Andrew keek even naar Taylor en glimlachte speels naar haar. Feitelijk als ze hier net was, kon ze niet veel kennen. Ach ja, dan zou hij haar wel met zich mee nemen naar een plek waar hij zijn tijd vaak doorbracht vroeger. Voor kort kruiste de jongen zijn armen en wreef even met zijn handen over zijn bovenarmen. Al snel werden ook zijn gedachten door haar uitgesproken, oke, dus eigenlijk was hij nu haar gids. ‘Dan zal ik vandaag jouw gids moeten spelen denk ik zo.’ Klonk het vrolijk. Zijn blauwe ogen gleden even door de gang heen, tot zijn verbazing struinde hier eens niemand rond, zelfs geen bewakers. Ergens verontruste hem dat best, maar uiteindelijk was het misschien ook wel beter zo. Er waren hier genoeg mensen die je zouden kunnen afschrikken als je het hier nog niet gewoon was. Onbewust streek hij met zijn hand over haar arm, het was geheel onverwachts, moest hij het van zichzelf door hebben, dan zou zijn gezicht niet meer zo bleek zijn, maar dan zouden er dus van die rode blosjes zichtbaar zijn.
Eigenlijk was de wandeling naar buiten niet zo heel lang, dus ze zouden wel vrij snel buiten uitkomen. ‘Wel, de plekken waar ik het liefste ben hier dat zijn het prieel en de hooischuur. Dus, die laat ik je vandaag zien, deal?’ Er was een licht ondeugende blik in zijn ogen verschenen. Dit zou nog wel eens een leuke dag kunnen worden met een goede afloop. ‘Kom hier shorty, ik ga je niet laten lopen so hold on.’ Knipoogde hij naar haar. Waarna hij haar simpel bij de hand vast nam en haar zo naar zich toe trok, en in een vrij snelle beweging had hij haar op zijn rug gekregen. De meeste zouden zeggen dat het niet zo makkelijk liep, maar feitelijk vond hij het zo handiger om haar te vervoeren naar de plekken waar ze moesten zijn. Met zijn voet trapte hij de deur open en zo ademde hij al heel snel de buitenlucht in. De koele wind sloeg meteen op zijn armen aan, maar veel boeide het hem eigenlijk niet. Binnen was het zo verstikkend warm, dat iedereen wel naar buiten wou gaan, ondanks de winter hier nog steeds heerste was het niet zo verschrikkelijk koud, of toch niet zoals thuis. ‘Dus waar wilt mevrouw eerst heen?’ Voor hem maakte het niet zo zeer uit, zolang hij zijn tijd maar doorbracht met haar.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Momsen

avatar

Aantal berichten : 221
Registratiedatum : 15-02-12

Character sheet
Naam: Taylor Momsen
Partner: -
Reden van plaatsing: Hoort stem in haar hoofd - Zware nachtmerries, kans tot slaapwandelen

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   wo feb 22, 2012 3:20 am


Taylor was helemaal tevreden, haar eigen persoonlijke gids en dan nog eentje die ze leuk vind. 'Liever jou als gids dan de een of andere bewaker.' Zei ze met een knipoog op zijn woorden. Haar ogen schoten heen en weer door de gangen terwijl ze probeerde om alles te onthouden zodat ze zonder Andrew haar weg nog eens zou terugvinden. Het zou niet gemakkelijk zijn aangezien alles op elkaar trok. Maar ze probeerde, was toch wel al iets waard. De streling van zijn over haar arm deed haar kort opzij kijken vanuit haar ooghoeken. Hij had het helemaal niet door, net als ze het helemaal niet erg vond. Ze had nog nooit eerder op zo'n korte tijd iemand zo aardig gevonden als Andrew. Ze glimlachte kort en richtte haar aandacht dan weer volledig op de gangen.

Toen hij weer sprak keek ze opzij en knikte instemmend. 'Mij goed.' Stemde ze met nog wat extra woorden in. Hooischuur? Dus er moesten hier ook dieren zijn ... Ze zou het dadelijk wel allemaal gaan zien zeker. Shorty? Hij noemde haar Shorty! 'Ik ben niet klein.' Protesteerde ze. Ze wou meer gaan zeggen maar werd naar hem toegetrokken. Ze sloeg haar armen rond zijn nek toen ze op zijn rug zat, ze lachtte geamuseerd en liet haar hoofd op haar schouder rusten. 'Ik ben niet klein.' Mompelde ze vlakbij zijn oren. Ze keek kort naar hem en glimlachte dan weer plezierig. Gelukkig had ze een extra trui aan want het was nou niet bepaald zo warm buiten. Bij zijn vraag trok ze haar schouders op en richtte haar ogen op de omgeving. 'Hooischuur dan.' Besloot ze uiteindelijk. 'Hebben ze hier dan dieren ook?' Vroeg ze nieuwsgierig ...

_________________


You say that now, but I’ll do something to let you down.
And you’ll turn your back like everybody else.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Andrew

avatar

Aantal berichten : 103
Registratiedatum : 03-12-11

Character sheet
Naam: Andrew Hellsong
Partner: -
Reden van plaatsing: Woedeaanvallen & Depressie

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   vr feb 24, 2012 3:27 am

Andrew grijnsde even over het compliment dat ze hem gaf. ‘Wel, mooi zo want je zit nog een tijd met mij opgeschept.’ Klonk zijn stem vrolijk. In alle kalmte wandelde hij verder, soms passeerde ze een bewaker die buiten stond, deze keek hem vreemd aan. Als dit verboden was, tja dan hadden ze maar dikke pech. De jongen vond het leuk zo met haar en zou haar niet op de grond gaan zetten, tenzij hij dreigde te vallen natuurlijk maar hij stond aardig vast op de grond dus daar lag het probleem wel niet. Wanneer ze hem tegen sprak dat ze niet klein was grinnikte hij eventjes. ‘Voor mij ben je wel klein hoor.’ Sprak hij met een big smile op zijn gezicht. Aangezien ze had gezegd dat ze eerst naar de hooischuur wilde maakte de jongen een bocht en wandelde vervolgens verder. De hooischuur was een plek waar hij gewoon graag relaxte, het was een van de weinige plekken waar je echt kon ontsnappen aan de bewakers omdat die daar om een of andere niet zo heel vaak kwamen, en anders waren er daar wel verschillende verstopplekken zoals de hooizolder en gewoon tussen de hooibalen die er daar met hopen stonden.
Wat verder kwam het gebouw uiteindelijk tevoorschijn, dat betekende dus dat hij haar zo meteen moest neer zetten, en om eerlijk te zijn had hij daar nu niet bepaald veel zin in. ‘Wel, ze hebben hier een kleine boerderij met enkele dieren, maar ja ze hebben hier dieren.’ Onder zijn zolen begon het hooi al te kraken, voorzichtig zette hij haar neer op de grond en draaide zich naar haar toe. Er was nog amper afstand tussen hen in, maar hij voelde zich ergens wel op zijn gemak. De jongen sloot zijn hand om de hare heen en drukte voorzichtig een kus op haar voorhoofd. ‘Kom op kleintje, is kijken hoe groot het hier werkelijk is.’ Knipoogde hij vervolgens naar haar, even keek hij naar enkele mensen die de schuur voorbij liepen. Deze hadden echter geen oog voor hun, misschien was dat wel goed, dan was er ook niemand die hen kon gaan verklikken bij een of andere bewaker en waren ze hier dus even vrij om te doen wat ze wilde zonder enige tegenspraak van hun. Voor even staarde de jongen naar zijn afgetrapte schoenen, ondanks hij hier nu iemand te vriend had gemaakt wou hij hier toch weg. Als hij wilde kon hij zich onder controle houden, dat had hij nu toch bewezen bij Taylor? Die wist nog niet eens waarvoor hij hier zat, omdat hij het niet liet zien. De jongen was geen meester in zijn emoties verstoppen maar de duistere had hij voor nu geband zodat hij niet zou uitvliegen tegen haar, of gewoon zielig in elkaar stuiken.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Momsen

avatar

Aantal berichten : 221
Registratiedatum : 15-02-12

Character sheet
Naam: Taylor Momsen
Partner: -
Reden van plaatsing: Hoort stem in haar hoofd - Zware nachtmerries, kans tot slaapwandelen

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   vr feb 24, 2012 3:59 am


Taylor klemde haar armen goed vast, niet te vast omdat ze schrik had dat ze hem misschien pijn zou gaan doen. Haar hoofd bewoog mee met de zachte cadans van zijn stappen, het was rustgevend voor andere enkel grappig. Haar ogen gleden kort opzij naar wat jongeren die stonden te lachen en kort had ze de neiging om uit te schieten naar hen maar ze hield zich in. Dat soort wou ze nu ook weer niet zijn. Bij zijn woorden draaide ze haar hoofd kort, het puntje van haar neus streek kort over zijn wang en ze glimlachte kort. 'Liever jou.' Was haar enige korte antwoordt. Nu ze hier buiten was nam ze alles onderzoekend op, ze moest en zou weten wat hier allemaal te doen en vinden was. Zijn opmerking had ze eerst niet gehoord omdat ze dromerig voor haar uit zat te staren. Toen glimlachte ze speels en keek hem kort aan en schudde haar hoofd. 'Ik ben niet klein.' Oke, tegenover Andrew misschien wel. Ze moest altijd een beetje opkijken naar hem maar dat vond ze helemaal niet erg. Het gaf een beschermend gevoel, iemand die groter is dan jou.

Toen het gebouw in zicht kwam hief ze haar hoofd van zijn schouder op en keek met een zeker verlangen naar het gebouw. Ze hadden hier dieren, niet dat ze bepaald dol was van dieren al zeker niet van kippen. Ze hoorde het gekakel van een kip al van ver maar negeerde het, het laatste wat ze wou was een kip tegen het lijf lopen. Niet dat ze zou wegrennen, nee ze hield gewoon niet van die beesten. Toen ze op de grond werd gezet bleef ze naast hem staan en liet haar blauwe ogen de omgeving rondgaan. 'Wauw voor een instelling vind ik dat toch wel een goede investering ... zo stil hier.' Ze zweeg en blikte terug naar de omgeving. De afstand tussen hen vond ze ver van erg, liefst van alles zette ze nog een stap dichter. Ze was nooit een snel persoon, toch niet op dat vlak maar Andrew ... hij maakte iets in haar los, een goed gevoel dat ze nog niet veel eerder had gehad. Ze voelde hoe haar hand in de zijne werd gesloten en glimlachte spontaan en keek hem kort aan voor hij haar een kus toedrukte. Hij was zo lief, meer kon ze er niet over kwijt. Met een dromerig gevoel knikte ze op zijn woorden en volgde. Taylor blikte kort naar zijn schoenen en dan naar Andrew, hij was stil en keek naar zijn schoenen. 'Alles in orde?' Vroeg ze in een korte bezorgdheid, ze drukte een kus op zijn wang, glimlachte vluchtig en speels voor ze hem voorliep. Ze draaide om haar as en keek Andrew wat uitdagend aan ...

_________________


You say that now, but I’ll do something to let you down.
And you’ll turn your back like everybody else.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Andrew

avatar

Aantal berichten : 103
Registratiedatum : 03-12-11

Character sheet
Naam: Andrew Hellsong
Partner: -
Reden van plaatsing: Woedeaanvallen & Depressie

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   vr feb 24, 2012 5:16 am

Toen ze haar armen stevig om hem heen klemde voelde hij zich welliswaar op een of andere manier haar bescherm engel, de persoon bij wie ze alles kon flikken zonder dat hij werkelijk kwaad zou worden of wat dan ook, kwaad worden op haar leek iets wat hij in de nabije toekomst niet kon doen, maar met zijn aandoening wist je het werkelijk nooit. Ja, hij kon andere veilig stellen, maar nooit voor lang en dat was iets wat hij aan zich zelf haatte. Misschien hoorde hij hier wel, misschien was het daarom veiliger voor hem om niet vaak om te gaan met mensen. Maar hij kon toch niet eeuwig een loner blijven? De zachte streling over zijn wang deed hem weer ‘wakker worden’ en glimlachen. ‘Je hebt geen idee hoe leuk dat wel niet is om te horen van iemand anders.’ Fluisterde hij slechts, zijn woorden mee wuivend op de zachte wind die over het witte landschap ging. De jongen werd de koude die er heerste maar niet gewaar, het leek wel gewoon alsof hij een soort koud werend schild om zich heen had gekregen.
‘Weetje, dit is een van de weinige plekken waar je kunt doen en laten wat je wilt hier. Misschien hebben ze het bewust gebouwd hier.’ Sprak de jongen nadenkend over het feit waarom ze het hier zouden hebben gebouwd. Het moest voor enig nut dienen, misschien wel voor mensen te kunnen betrappen op onzedige zaken, en door ze een veilig gevoel te geven hier, zouden ze hun sneller kunnen straffen? Ja, dat zou het vast zijn. Een andere uitleg had hij er niet voor, en dat leek ook de enigste logische reden voor hen om dit te bouwen. Kort wreef hij door zijn haren en keek op wanneer hij haar zachte stem weer tot zich hoorde komen. De kus op zijn wang deed hem heel even verstijven, dit was niet het gene wat hij had verwacht. ‘Ja hoor, ik was gewoon weer even aan het dagdromen.’ Sprak hij uiteindelijk weer. Toen ze voor hem uit liep fronste hij eventjes, de uitdagende blik die hij vervolgens naar zich toe kreeg geworpen deed hem even zijn ogen tot streepjes vormen. Oh, dus ze wou het zo gaan spelen? Hij had haar hand niet meer vast, dus zij had de kans om weg te lopen maar toch bleef ze staan, interessant. Zonder een moment van aarzeling liep hij op haar af en nam haar beide handen in de zijne. ‘En wat gaat mylady nu doen?’ Klonk zijn stem uitdagend.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Momsen

avatar

Aantal berichten : 221
Registratiedatum : 15-02-12

Character sheet
Naam: Taylor Momsen
Partner: -
Reden van plaatsing: Hoort stem in haar hoofd - Zware nachtmerries, kans tot slaapwandelen

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   vr feb 24, 2012 6:54 am


Taylor had zich gebukt en wat hooi van de grond gehaald. Ze was geboren en getogen in een stadje, daar kende ze geen kippen in de achtertuin, of een schuur met hooi. Daar had ze het te doen met rijhuizen, een goudvis en een rij winkels. Niet dat ze daar last van had, ze ging wel graag eens uit shoppen maar meestal kon ze dat gewoon niet betalen omdat haar vader alles aan drank uitgaf. Het was een smerige zet van haar moeder geweest om haar eigen dochter achter te laten bij een smeerlap van een vent als haar vader. Ze had het noch steeds moeilijk om daar over te praten, zelf met de stem die opmerkelijk stil was in haar hoofd. Maar de nachtmerries hielpen haar altijd weer alles tot in het detail te herinneren. Ze keek naar het hooi en prustte er wat onbewust aan voor ze wakker schoot door Andrews woorden. Wat je kunt doen en laten wat je wilt? Taylor draaide haar hoofd en keek de grote ruimte nog eens rond. Er stonden hooibalen opgestapeld en je kon je echt overal verstoppen of verbergen. Ja, je kon hier alles doen. 'En wat deed jij hier?' Vroeg ze nieuwsgierig, misschien wou hij dat niet zeggen. Taylor beet kort op haar onderlip toen ze eraan dacht, misschien had ze die vraag beter niet gesteld.

Na zijn woorden over het dagdromen knikte ze kort en keerde zich weer opgelaten naar de omgeving. Ze voelde zich echt opgelaten, de vermoeidheid van haar eerste nacht was als sneeuw voor de zon verdwenen. Het voelde zo goed, gaf Andrew haar dat gevoel? Ze keek hem kort aan, zijn blauwe ogen die zoveel vrijheid uitstraalden en zijn zwarte haar. Ze betrapte zich op haar gestaar en blikte weg naar de hooischuur. Ze haalde haar vingers door haar lange blonde haar zodat het weer allemaal over haar schouders viel. Ze schrok niet van zijn plotse aanwezigheid want ze had hem horen komen. Ze keek een lange tijd naar hun handen die zo vredig in elkaar gestrengeld waren waarna ze opkeek bij zijn vraag. Haar mondhoeken trilden en uiteindelijk kwam er een kleine glimlach op haar lippen waarna ze haar schouders ophaalde en hem in een lange stilte aankeek. Zou ze al aan het blozen zijn? ze sloeg haar ogen neer en staarde weer naar hun handen keek voor ze weer naar hem opkeek. 'Wat doen de meesten hier?' Vroeg ze nieuwsgierig. Ze knipoogde en keek de ruimte weer rond, hier kon je wel het één en ander uitsteken ...

_________________


You say that now, but I’ll do something to let you down.
And you’ll turn your back like everybody else.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Andrew

avatar

Aantal berichten : 103
Registratiedatum : 03-12-11

Character sheet
Naam: Andrew Hellsong
Partner: -
Reden van plaatsing: Woedeaanvallen & Depressie

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   ma feb 27, 2012 6:25 am

Taylor leek even afwezig om de ene of andere reden. Ergens wou hij haar vragen wat er scheelde, maar dat kon hij niet maken. De jongen kende haar ten slotte amper, en het was niet aan hem om het te vragen. Als ze wilde zou ze het wel van zelf doen, ze vertrouwden elkaar uiteindelijk toch genoeg inmiddels of hij vertrouwde haar toch, ook al gaf hij zelf ook liever niet al te veel prijs over zijn verleden maar dat had zijn redenen. Haar vraag deed hem grijnzen. ‘Iets heel anders dan de meeste, ik kwam hier om na te denken, of om gewoon even te jammen op mijn eentje. Veel meer heb ik hier niet gedaan, buiten een keer geslapen maar dat was ongepland.’ Kort wreef hij over zijn wang, ach ja, uiteindelijk vond hij het wel grappig om wakker te worden hier, al was hij toen wel verward geweest dat hij hier terecht was gekomen maar goed.
Andrew ademde diep in, snoof de geur die er hier hing maar al te graag op. Een gelukzalige zucht schoof over haar lippen, het was hier best we leuk, al lag dat nu meer aan het feit dat Taylor hier samen met hem was. De stilte die tussen hen in hing was deed hem goed, zachte blosjes wekte een verlegen grijnsje op zijn gezicht. Kort beet hij op zijn onderlip en aarzelde eventjes kort. ‘Waarom bloos je?’ Fluisterde hij zo zacht. Diep ademde hij in en knipperde even kort. Haar vraag deed hem uiteindelijk toch iets anders doen. Voorzichtig maakte hij zijn handen los van de hare en plaatste een van zijn handen op haar wang en streek daar zachtjes om. Dit was iets wat hij normaal nooit van zijn leven zou doen, puur omwille van zijn mentale conditie. Maar hij kon het niet helpen. Andrew trok haar zachtjes tegen zich aan en drukte uiteindelijk zijn lippen op die van haar, met zijn hand streek hij door haar haren. Een warm gevoel kriebelde in zijn buik, toch trok hij uiteindelijk weer weg. Een zucht schoof over zijn lippen, en uiteindelijk nam hij weer afstand van haar. Zijn armen liet hij naast zich vallen. Wat er nu ging volgen was oftewel een ferme klap tegen zijn wang of ze liep weg of eender welke variant daar op te vinden viel. ‘Het spijt me.’ Mompelde hij zachtjes.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Momsen

avatar

Aantal berichten : 221
Registratiedatum : 15-02-12

Character sheet
Naam: Taylor Momsen
Partner: -
Reden van plaatsing: Hoort stem in haar hoofd - Zware nachtmerries, kans tot slaapwandelen

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   ma feb 27, 2012 7:39 am


Taylor had wel zoiets gedacht, dat hij hier in zijn eentje was om te denken of gewoon te genieten van het alleen zijn. Zo was Taylor ook, ze zou hier niet komen om stiekem gestolen drank op te drinken, laat staan dat ze een fles zou aanraken. Ze was niet het type dat optrok van van die schoolse kliekjes, ze had het nooit gedaan. Integendeel, op school zou ze bijna gepest geweest zijn omdat ze altijd al anders was. Ze kreeg van die plotse uitbarstingen als de stem in haar hoofd dat uitlokte en dan keek iedereen haar raar aan omdat ze tegen zichzelf bezig was. Op schoolreis mocht ze nooit bij andere op de kamer vanwege haar nachtmerries waarbij ze gillend wakker werd. Dus besloten ze haar maar hier te steken en die gedachten vond ze deprimerend. Hier zou ze misschien haar troost vinden bij de anderen ... bij Andrew. Al was het ze niet het type dat snel iemand als vriend zag, de jongen voor haar was dat in die tijd dat wel geworden. Ze knikte enkel kort bij zijn woorden, uitleg en keek weer rond.

Bij zijn vraag schoten haar blauwe ogen terug naar hem, betrapt. 'Ik ben een verlegen type zeker omdat ik nooit echt vrienden of dergelijke heb gehad.' Sprak ze eerlijk, haar gezicht had iets treurig toen ze had gesproken maar ze herpakte zich behoorlijk snel. Als hij ernaar zou vragen zou ze antwoorden want ze wist dat ze hem de waarheid kon toevertrouwen zonder dat hij het aan de grote klok ging hangen. Zijn hand op haar wang veroorzaakte een behoorlijk geklop van haar hart in haar borstkas maar het deed haar geen pijn, in geen enkele mogelijke weg, het voelde zelf goed. Toen Andrew haar dichter trok en zijn lippen tegen de hare plaatste en een warm liefdevol gevoel overmande haar hele lichaam. Ze legde haar vrij hand op zijn schouder en streek haar vingers langs zijn hals. Maar op zo'n gepast moment moest ook iets heel anders de kop op steken. 'Taylor je kent hem niet!' Riep de stem in haar hoofd kwaad. Taylor kon zichzelf er nog maar net van bedwingen om niet geschrokken te verstijven. Ze keek Andrew strak in zijn blauwe ogen en zuchtte dan geergerd als de stem weer tekeer ging. 'Wat je doet is verkeerd Taylor, luister nu eens naar mij, loop weg en kijk niet meer naar hem om!' Beval de stem. 'Ik luister al genoeg naar je.' Riep Taylor kwaad. Ze trok haar ogen open en legde haar hand voor haar mond terwijl ze Andrew geschrokken aankeek. Wat moest hij wel denken van haar. 'Het spijt me het is ...' Ze stapte naar achter en wees kort naar haar hoofd. Die stem had het allemaal verpest, er liep een enkele traan over haar wang voor ze zich draaide en op de eerste beste hooibaal ging zitten. Net wanneer ze dacht het goed te hebben wordt het verpest. Andrew zou haar nooit in die staat willen hebben ... wie wel trouwens ...

_________________


You say that now, but I’ll do something to let you down.
And you’ll turn your back like everybody else.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Andrew

avatar

Aantal berichten : 103
Registratiedatum : 03-12-11

Character sheet
Naam: Andrew Hellsong
Partner: -
Reden van plaatsing: Woedeaanvallen & Depressie

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   do maa 01, 2012 5:38 am

Bij haar woorden trok de jongen zijn wenkbrauw op. Het was erg dat ze nooit veel vrienden had gehad, een zucht schoof over zijn lippen. ‘Dat kan ik me maar moeilijk voorstellen.’ Fluisterde hij zachtjes. Ondanks zijn mentale conditie, had hij wel altijd mensen gehad waar hij op kon rekenen in zijn leven, ze namen hem hoe hij was, en hij wist dat het hen moeite kostte. Maar toch was hij blij dat hij hen had gehad. Geen idee hoe hij anders was uitgedraaid dan, maar toen kwam de dag dat hij hier kwam en hoorde hij niets meer van hen. Logisch. Even wreef hij door zijn haren en ademde diep in. Zijn blauwe ogen leken wel te glanzen wanneer hij haar uiteindelijk weer terug aan keek. Nooit gedacht dat hij zoiets zou gedaan hebben bij iemand hier, maar blijkbaar vond je zelf in tijden als dit mensen waarvan je kon houden.
Een plotse schreeuw van haar deed hem schrikken. Zijn ogen werden groot, groter dan ze ooit hadden gestaan. Wat was er aan de hand? Hij wou haar vast grijpen en tegen zich aan drukken, maar hij kon het niet. Onbegrijpend keek hij haar aan, zag een traan rollen en slikte. Wanneer ze sprak tegen hem leek hij maar als een of andere sukkel versteend te blijven staan zonder enige reactie op haar te geven. Een rilling schoot over zijn rug heen, een drang om iets te meppen stak meteen op maar hij probeerde zich onder controle te houden. Als hij nu op iets ging slaan of roepen, dan was het misschien op Taylor, en dat kon hij niet doen, dat mocht niet! Na een paar keer diep ademhalen, had hij het trillen van zijn armen weer onder controle gekregen. Voorzichtig wandelde hij naar haar en zette zich uiteindelijk neer op diezelfde hooibaal. Zijn arm legde hij om haar schouders heen, terwijl hij met zijn andere hand de traan weg streek die zich nog op haar wang bevond. ‘Het maakt niet uit.’ Sprak hij bedeesd. Al ging er door zijn hoofd van alles anders heen, maar nu moest hij zich weer terug zetten in die jongen van net. Andrew trok haar uiteindelijk tegen zich aan en streek zachtjes over haar rug. ‘Je kan zoveel tegen me schreeuwen als je wit, maar ik ga niet weg van je, nooit niet.’
[Meh sorry voor het lange wachte (a)]

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Momsen

avatar

Aantal berichten : 221
Registratiedatum : 15-02-12

Character sheet
Naam: Taylor Momsen
Partner: -
Reden van plaatsing: Hoort stem in haar hoofd - Zware nachtmerries, kans tot slaapwandelen

BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   do maa 01, 2012 6:45 am


Het koste Taylor enorm veel moeite omdat niet beginnen roepen, schreeuwen tegen de stem in haar hoofd. Het bleef er maar vervloekt doorgaan over hoe dom ze was, hoe nutteloos ze was, hoe dwaas ze was om met Andrew op te schieten. 'Je kunt me niet voor eeuwig verbergen.' Sprak hij gretig, alsof hij haar beste met zichzelf. 'Op een dag zal je moeten zeggen waarom je hier in dat godverlaten oord zit en dan zal niemand je leuk vinden. Is het zoals op school en thuis!' Riep het kwaad. Ze voelde haar eigen woede ook oplaaien maar hield zich zo goed mogelijk in. 'Je bent waardeloos Taylor Momsen en ik ben er om je zielige leven nog wat zieliger te maken.' Maakte de stem zijn aanwezigheid bondig af. Er rolde nog een traan over haar wang die dan vrede nam met het hooi onder haar. Het kon zo humeurig zijn, de ene dag haatte hij Taylor, de andere dag glimlachte hij om alles wat ze deed. Hij was de ene keer een engel en de andere keer de duivel op haar schouder maar nooit nooit liet hij haar in de steek en dat had ze liever wel gehad.

Andrew kwam naast haar zitten en sloeg zijn arm om haar schouder. Het maakt allemaal niet uit had hij gezegd maar voor Taylor wel, zou hij denken dat hij de schuldige was? Ze hoopte van niet want dan zou haar hart breken. Hij trok haar uiteindelijk tegen zich aan en in een korte hunkering sloeg ze haar armen rond hem en begroef haar gezicht tegen zijn schouder. Bij zijn woorden keek ze kort op en schudde langzaam haar hoofd. 'Het zou zoveel makkelijker zijn om tegen je te schreeuwen.' Het was maar een flauwe grap en ze kon niet meer dan waterachtige glimlach op haar lippen brengen. 'Ken je dat van uit de films, het duiveltje en engeltje op de schouder, die tegen elkaar bekvechten en je de juiste raad proberen te geven?' Ze gaf hem niet veel tijd om te antwoorden, misschien dacht hij dat ze doordraaide. 'Wel ik heb zo eentje in mijn hoofd zitten, zo zie ik het althans. Soms speelt hij het duiveltje en soms het engeltje. Enkel ik hoor hem en nouja soms antwoord ik terug zoals daarnet.' Ze schudde haar hoofd en streek haar blonde haar achteruit. 'Het spijt me, het is niet jouw fout, nooit.' Het laatste woord was slechts een fluistering over haar lippen. Ze drukte een kus op zijn wang en glimlachte dankbaar voor ze haar hoofd terug op zijn schouder liet rusten ...
* No problemo! ;-)

_________________


You say that now, but I’ll do something to let you down.
And you’ll turn your back like everybody else.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: When you think ... It's over. [Andrew]   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
When you think ... It's over. [Andrew]
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Disturbia :: Disturbia Clinic || Binnen :: AR.-
Ga naar: