IndexIndex  PortalPortal  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 save from....and alone

Go down 
AuteurBericht
Mikaela

avatar

Aantal berichten : 280
Registratiedatum : 28-01-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Naam: Mikaela Jones
Partner: i can't stop thinking about him, but why not?
Reden van plaatsing: persoonlijkheidsstoornis(agressie)sinds ze met eigen ogen zag hoe moeder werd vermoord

BerichtOnderwerp: save from....and alone    vr feb 24, 2012 8:37 am

[img]
[/img]
​​​​
Mikaela had al de hele tijd een grote biga smile op haar gezicht. Ze zou kijken of ze die fontein tegen komen richting de schuur, die het veiligst leek. Ze zou alles achter laten in de schuur samen met Shiloh en dan terug naar de fontein gaan om daar haar haren te doen. Ze grijnsde sluw ja ze zou het doen. Ze heeft geleerd haar haren te wassen met het water dat je kunt vinden, op avonturenkamp was het. De eerste dagen waren trouwens heel zwaar geweest, maar uiteindelijk was het simpel geworden eenmaal je het gewoon bent geworden en weet wat je moet doen en hoe. Met de de chips onder haar t-shirt de chocolade in haar zakken en de shampoo iets hoger dan haar buik was het moeilijk om toch redelijk stil te lopen, want bij iedere beweging kon je bijna de chips horen kraken. Een lichtte zucht verliet haar keelgat bij iedere hoek van de gangen die ze hebben gebruikt hadden ze moeten voorzichtig kijken of er geen bewaker was, af en toe hadden ze doodstil moeten zijn omdat ze iemand hadden horen afkomen. Gelukkig zijn ze niet ontdekt geweest. Dat zou zonde zijn geweest en Mikaela wou niet betrapt worden nu ze eetbaar eten en drinken hadden. Lekkere drank vooral. Haar haar die nog steeds met een speld vast zat begon wat losser te komen maar ja. Toen ze eindelijk te deur van de uitgang kwamen om naar buiten te gaan overspoelde haar de grote opluchting, al zo ver en nog niet gesnapt. Straks zal ze dan nog vaker doen ook. Gewoon om die adrenaline opnieuw te beleven. Het was een heerlijke gevoel geweest, en Mikaela had dat gemist. Maar nu weet ze dat die bewakers wel makkelijk te zijn te omzeilen als je maar genoeg je best doet. En het was deze keer nogthans een makkie geweest. De camera's waren ook makkelijk te omzeilen dus daar moest nu ook niet echt zorgen om maken. Terwijl ze samen met Shiloh richting de schuur stappen zorgde ze ervoor dat het eten niet onder haar T-shirt vandaan zou komen. Even keek ze naar Shiloh en grijnsde "Dat was makkelijk" grapte ze luchtig. Dat vond Mikaela toch wel hé. Toen ze eindelijk in de schuur waren smeet ze de chips en de chocolade op de hooi en keek hem grijnzend aan terwijl ze de Shampoo pakte die goed verstopt was net iets hoger dan haar maag. "Ben zo terug" sprak ze liefjes en ze stapte weg om haar haar in de fontein nat te maken. Ze had het al zo vaak gedaan dat het simpel was om aan te brengen. De enige kleuren die ze echt had gebruikt waren gewoon blond, bruin en zwart. Ze wist dat rost haar niet echt zou staan. Ze had moeten lachen toen ze Shiloh had horen zeggen dat zij al sexy was. Jongens dacht ze bij zichzelf met een grijns op haar gezicht aan Shiloh, ze mocht hem wel. Vlug deed ze de shampoo af, liet het vijf minuten inzitten, gelukkig was de eigenaar van deze shampoo voorbereid dat de shampoo snel zou moeten worden aangebracht dus vijf minuten zou het al goed genoeg zijn. Vlug spulde ze de shampoo eruit. Ze kon zich jammer genoeg niet zelf zien maar ze zou het wel vragen aan Shiloh toen ze terug richting de schuur stapte ging ze vlug behendig met haar vingers door haar haren zodat het toch een beetje gekamt leek. "En wat vind je ervan" vroeg ze charmant. ze deed een halfe pose na met een geamuseerde grijns en sprong toen eindelijk naast hem op de hooi.

-voor de o zo lieve Shiloh-
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Shiloh

avatar

Aantal berichten : 57
Registratiedatum : 22-02-12

Character sheet
Naam: Shiloh Fernandez
Partner: -
Reden van plaatsing: Agressie -Zware verslaving drank en sigaretten.

BerichtOnderwerp: Re: save from....and alone    vr feb 24, 2012 9:29 am


Shiloh was stil, echt stil, je hoorde de drank bijna niet klutsen. Mika daarintegen, dat was een ander verhaal. Bij iedere stap hoorde je de zag chips kraken en de koekjes deden al even hard hun best. Best grappig, zolang ze niet gevat werden. Shiloh begon daarnaast wel enorm veel last te krijgen van de sigaretten in zijn schoenen. Maar hij was blij dat ze de deur naar buiten haalde, hij haalde een triomfantelijke glimlach op zijn gezicht. De eerste keer dat hij in een instelling kwam en al zo snel iets fout deed. Hoelang zou hij hier nu al zijn? Vijf uurtjes? Misschien nog minder. En hij liep nu met eten, drinken, sigaretten en goed gezeldschap naar buiten. Mika liep voor aangezien hij de weg niet kende en ze kwamen uit om een grote schuur met hooi, dit was geweldig. 'Het zijn echt idioten!' Riep hij verrukt. Komaan? Wie zette nu een schuur met hooi op het terrein? Hoe gemakkelijk kon je hier niet iets mee klaarspelen? Er begonnen al meteen een hoop nieuwe ideeën in zijn hersenpan te preutelen.

Op het hooi zette hij de flessen neer waarna hij zijn schoenen uitdoet en de sigaretten tevoorschijn haalt. Hij blikte kort opzij naar Mika die weg ging om haar haren te kleuren, jammer want ze was wel mooi met bruin, alhoewel blond haar ook zeker niet zou misstaan. In zijn achterzak had hij enkele losse lucifers zitten en meteen stak hij een sigaret op waarna hij de flessen kort bekijkt. Rum, dat werd de zijne. Hij draaide de dop eraf en nam twee flinke teugen, hij voelde het branden in zijn keel en er kwam een verlangende glinstering zijn ogen. Hij nam zijn sigaret tussen zijn vingers en draaide zich als hij Mika's stem hoorde. Hij liep op haar af, liet zijn hand kort langs een lok van haar blonde haar gaan waarna hij kort onder haar kin bleef rusten. 'Niet slecht.' Zei hij gecharmeerd waarna hij op een hooibaal ging zitten. 'We hebben een goede buit gehad.' Zei hij tevreden met een blik op alles dat er lag ...

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mikaela

avatar

Aantal berichten : 280
Registratiedatum : 28-01-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Naam: Mikaela Jones
Partner: i can't stop thinking about him, but why not?
Reden van plaatsing: persoonlijkheidsstoornis(agressie)sinds ze met eigen ogen zag hoe moeder werd vermoord

BerichtOnderwerp: Re: save from....and alone    vr feb 24, 2012 9:52 am

[img]
[/img]
​​​​
Mikaela vond het eigenlijk best wel jammer dat ze geen spiefel ofzoiets had meegenomen zodat ze zichzelf kon bekijken maar ja. Mikaela had gelezen dat de kleur normaal gezien permanent was dus altijd opnieuw de shampoo in de haren doen moet dus ook niet meer, gelukkig. Mikaela had niet echt zin om altijd opnieuw en opnieuw te doen iedere keer dat de blond begint te verbleken. Maar omdat ze de charmante reactie van Shiloh had gezien de even met een lokje had vast genomen en had gezegt dat het helemaal Niet slecht was, dus kon ze wel raden dat ze nog goed stond met de blonde haren. Even keek ze naar de verschillende dranken die hij had meegenomen, haar ogen bleven hangen bij de wisky. Ze grijnsde en boog zich over Shiloh om het te pakken te krijgen. Toen ze de geur van de sigaretten rook schudde ze al lachend met haar hoofd." En zou je zo lief willen zijn om te delen" Sprak ze poesliefjes terwijl haar ogen twinkelden van de pret. Toen ze weer naast hem was gaan zitten deed ze de fles open op haar gemakjes open en keek er even naar. Mika had geen idee waarom maar ja. Uiteindelijk nam ze er een slok van en liet het door haar keelglijden, en ging met haar tong over haar tanden om nog wat smaak bij elkaar te krijgen. 'We hebben een goede buit gehad.' hoorde ze hem zeggen, en ze volgde langzaam, bijna sloompjes zijn blik en sluwe grijns."Zeg dat wel" Sprak ze rustig. Het voelde goed, het leek zelfs bijna als thuis, er stiekem vandoor gaan met drank en eten om het ergens allemaal te gebruiken met vrienden. Mikaela had echt geluk dat ze Shiloh tegen was gekomen. Opnieuw nam ze een teugje terwijl ze een reep chocolade nam maar het nog niet meteen opende. Ze zal er van genieten. Ondertussen bedacht Mikaela een exuus hoe voor als een bewaker het door zou hebben dat ze normaal gezien bruine haren zou hebben. Ach ja, daar moest ze nog niet over piekeren. Genieten van dit moment zal ze doen en niks zou dit nu kunnen verpesten, ja het was bijna net als vroeger. "En het ging zelfs makkelijker dan ik had verwacht" Sprak Mikaela luchtig terwijl ze Shiloh sexy aankeek en lachte toen uiteindelijk."Zo te zien zijn ze niet zo goed in die patrouies van hun" vervolgde ze waarna ze nog een klein slokje van de wisky dronk.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Shiloh

avatar

Aantal berichten : 57
Registratiedatum : 22-02-12

Character sheet
Naam: Shiloh Fernandez
Partner: -
Reden van plaatsing: Agressie -Zware verslaving drank en sigaretten.

BerichtOnderwerp: Re: save from....and alone    vr feb 24, 2012 10:27 am


Shiloh moest even denken bij haar aanzoek maar uiteindelijk haalde hij het pakje sigaretten tevoorschijn. Hij nam er eentje en stak het aan met zijn sigaret, het laatste wat hij wou verspillen was iets om zijn vuur mee aan te krijgen. 'Hier schat ...' Hij zweeg even en hield haar de sigaret voor. 'Je hebt het verdiend.' Hij knipoogde en nam zelf weer een trek van zijn sigaret. Hij hield zijn andere hand geklemd rond de fles waar hij af en toe een goede slok van nam. Dit was genieten, hij liet zich op zijn rug zakken en lachtte weer kort om wat er vanavond gebeurt was. 'Ik dacht dat we gepakt zouden worden door die zak chips.' Zei Shiloh met een brede grijns. Hij leunde op zijn ellebogen en richtte zijn zwarte ogen op Mika die iets zei. De rum en whisky zouden bij beide rap beginnen werken, al kon Shiloh vanwege zijn verslaving daar behoorlijk goed tegen. Maar de flessen zouden eraan moeten geloven, al zou hij proberen de laatste te sparen voor een andere keer maar hij vreesde er een beetje voor.

Bij haar woorden grinnikte hij donker. 'Idioten, ik zeg het. Wie legt een tang in dezelfde kamer van een slot en wie bouwt dit op hun terrein als je weet dat er jongeren zijn die enkel maar van die domme dingen gaan doen?' Hij lachtte weer kort en wierp zijn blik dan naar Mika. 'Mijn vorige instellingen waren dan wel iets moeilijker dan hier hoor.' Meldde hij waarna hij nog een slok neemt en zich terug laat zakken en de stilte even te laten gangen. Hij had niet direct honger, al zijn andere noden ging nu eerst voor. 'Het gaf wel een kick maar laten we erop feesten ...' Hij kwam recht en hield zijn fles niet ver van de hare om te klinken en keek haar met een charmante en verleidelijke blik aan. 'Op de nacht.' Zei hij met een knipoog...
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mikaela

avatar

Aantal berichten : 280
Registratiedatum : 28-01-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Naam: Mikaela Jones
Partner: i can't stop thinking about him, but why not?
Reden van plaatsing: persoonlijkheidsstoornis(agressie)sinds ze met eigen ogen zag hoe moeder werd vermoord

BerichtOnderwerp: Re: save from....and alone    vr feb 24, 2012 11:35 pm

[img]
[/img]
​​​​
Terwijl ze nog een slokje van haar de wisky dronk liet ze even haar blik glijden naar buiten. gelukkig blijft het wel nog een tijdje donker. Als het licht zou zijn zouden ze nog moeten stiller zijn omdat iedereen dan wakker zou zijn. nee 's nachts is het vele beter en natuurlijk vele beter. Ze moest oppassen dat ze niet dronken word vooral omdat ze dan niet weet wat ze allemaal gaat uitspoken. Toen ze opkeek naar Shiloh die een nieuwe sigaret pakte en die aanstak met zijn eigen. 'Hier schat ...' zei hij en gaf het aan haar en vervolgde toen.'Je hebt het verdiend. "waarop ze grinnikte. Ze zuchtte even en genoot van de wisky toen ze weer een wat grotere slok nam en het door haar keelgat liet glijden, daarna nam ze een trekje van de sigaret die ze had gekregen, en blies daarna langs haar neusgaten de rook er terug uit.

'Ik dacht dat we gepakt zouden worden door die zak chips.' Zei hij waardoor ze hem met een schuddend hoofd aankeek." He kon er toch moeilijk mee zwaaien, maar ja die chips had best wel zijn zak toe gehouden" grapte ze, terwijl ze even door haar nu zo blonde haren. Haar haren waren nog steeds een beetje nat waardoor verschillende plukjes haren aan haar gezicht kleefden, niet dat ze het zo erg was, dus liet ze die gewoon met rust, ze zullen er van zelf wel afvallen als ze eenmaal droger zijn. Normaal zou ze verwacht hebben dat het veel moeilijker zou zijn gegaan, maar het was vlot verlopen en dat was dus goed voor hun uitgepakt want nu zitten ze hier lekker te chillen, ze had dat echt nodig eens relaxen in plaats van braafjes in haar kamer te zitten. Wat dachten ze wel van haar. Ze draaide zich terug naar Shiloh en nam opnieuw een trekje en lachte toen hij vond dat het wel dom was dat ze een tang naast de deur hadden laten staan. Ja dat had ze ook eigenlijk niet echt slim gevonden." Maar hé het is toch te beter voor ons toch." Antwoorde ze waarna ze nog een slokje van de wisky nam. Het voelde goed om even niet in haar kamer te zitten woelen, en maar niet in slaap te kunnen vallen, dit was vele leuker.'Mijn vorige instellingen waren dan wel iets moeilijker dan hier hoor.' Even dacht ze over zijn woorden na waardoor ze even nog een korte trek nam en sprak toen peinzend."Waarom hebben ze je dan naar hier gebracht." maar vervolgde toen vlug" Natuurlijk ben ik wel blij dat ze dat hebben gedaan" en ze grinnikte er lichtjes bij terwijl er pretlichtjes in haar ogen tevoorschijnt kwamen. Van het eerste moment dat Shiloh in haar kamer was gekomen en tegen haar had gesproken had ze al kunnen raden dat hij een goeie charmeur was. En dat vond ze helemaal niet erg, dat maakte hij daarom juist zo interessant om mee om te gaan, ze had echt geluk gehad dat hij niet zo'n brave gast was.'Het gaf wel een kick maar laten we erop feesten ...' sprak hij en bracht zijn fles dichterbij. Als antwoorde klinkte ze met haar fles tegen die van hem." Jep laten we feesten, die kick heeft echt deugd gedaan" zei ze en nam nog eens een goeie slok van de wisky terwijl ze zich naar achteren liet zakken zodat ze nu op de hooi lag."Bedankt, dit heb ik dus echt nodig" sprak ze luchtig.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jack

avatar

Aantal berichten : 75
Registratiedatum : 19-01-12

Character sheet
Naam: Jack
Partner: -
Reden van plaatsing: Zijn baan

BerichtOnderwerp: Re: save from....and alone    za feb 25, 2012 11:42 am

Het was weer tijd voor zijn rondje. Het rondje wat hij 3 keer per dag liep. ’S Ochtends een keer, ’s middags en ’s avonds. De rest van de tijd had hij wacht op bepaalde plekken en die wisselde ook vaak. Ook was hij wel eens in gesprekken met patienten, of nja gesprekken. Eerder discussies of eigenlijk uitscheldsessies, of hoe je het ook wilde noemen. Hij hield zich in ieder geval wel heel de dag bezig. Al was het misschien de ene keer zinvoller dan de andere keer.
Bij de slaapzalen was voor de verandering eens niks te horen. Het kwam zovaak voor dat hij jongens en meisjes uit elkaar moest halen. Zo vaak dat hij zich wel eens afvroeg of het een keer ongezien was. Dat ze ergens anders lagen misschien, het kon toch niet dat ze het áltijd zeggen. De meeste tijd wel, maar minstens 1% moest gewoon stiekem gebeuren. Misschien wel ergens anders als de slaapzalen. Wat zouden daar wel niet voor mislukte kinderen uitkomen, spast meets spast. Hopelijk gebeurde dat niet, zou een groot drama veroorzaken. Vooral in zo’n christelijk gehucht als dit. Achja, niet iets waar hij zich druk over hoefde te maken. Lag ver buiten zijn werkveld, hij was geen Gynaecoloog of verloskundige dus het was niet boeiend. Maar toch, hij vroeg het zich stiekem af…
Isoleercellen, ook niks bijzonders. Stil zoals vaak. Lange tijd had hij er geen persoon ingegooid. Persoonlijk afhandelen had vaak zijn voorkeur als het iets kleins was. Als het te ver ging moest hij natuurlijk wel. Zou een beetje raar zijn als hij mensen ging uitschelen, zou zeggen dat ze het nooit meer mochten doen en dan vrij laten…
De ziekenzaal liep hij in één keer voorbij. Daar waren speciale bewakers voor die ook dokters waren en dat was hij niet. Kon hem het schelen of iemand stierf of gewoon leefde. Hij zou niet weten wat hij moest doen als er een een hartaanval kreeg. Of eigenlijk wist hij dat wel… maar hij kon ook doen alsof hij het niet wist toch? Dit werd nog een sloom rondje zo zeg, hij schoot echt niet op.
Buiten gebeurde er ook niet veel op het moment. Mensen die tegen zichzelf praatte, depressief kijkende mensen, maar niet echt iets bijzonders. Zulke mensen waren er altijd en daar kon je ook niks aan doen of zeggen. Lekker laten doen. Wat hem ook opviel was dat hij geïrriteerde blikken kreeg toegeworpen, als ze hem zagen zuchtte ze, of ze smoesde met elkaar. Niet iets wat hij echt erg vond, het was eerder een teken van angst. Bovendien, wat zouden ze moeten zeggen? Oh die bewaker heeft echt geen leven hij houd ons heel de tijd in de gaten.
1. Hij had wel degelijk een leven, zijn werk was daar maar een klein onderdeel van. Werk was namelijk om je leven te financieren. 2. Hij hield ze niet in de gaten, hij liep alleen langs en al hield hij ze in de gaten. Dat is vrij logisch want het is zijn werk om dat te doen. Zo dacht Jack dus, niks om onzeker over te worden. En dan had hij het nog niet eens over het feit wat voor mensen er over je praten als ze hier zaten.
Maar goed, op naar het verste puntje van de hele inrichting. De hooischuur, meestal had hij echt zin om die over te slaan. Net als nu, het was zo’n eind lopen en meestal was er niks anders als een stel zwijgende hooibalen en de lucht van hooi. Er waren gewoon bijna nooit patienten en als die er waren waren ze meestal alleen. Maar toch, stel dat hij echt iemand daar aantrof. Die iets verboden aan het doen was. Dan zou hij blij zijn dat hij die afgelegen ruimte niet was overgeslagen toch. Had hij zijn werk ook weer goed gedaan en iets om tevreden mee te zijn dan.
Stevig doorlopend kwam hij dichterbij de hooischuur, het was lekker weer. De winter ging langzaamaan over in de lente en daar was hij blij mee. Jack had absoluut niks met de winter, het was koud en saai. Bovendien waren de kleren van zijn kinderen altijd nat van de sneeuw en kwam regelmatig een van de 2 huilend naar binnen om te klagen over een vervelend ander kind die ze bekogelde met sneeuwballen. Het gebruikelijke gedoe dus.
Uiteindelijk stond hij dan voor de deur van de hooischuur. Al helemaal in zijn hoofd wat hij zou aantreffen duwde hij de klem omhoog en trok de deur open. Daar trof hij iets aan wat het tegenovergestelde was wat hij had verwacht. 2 zuipende jongeren, liggend op een hooibaal met flessen whiskey in de hand. Hij herkende de flessen, had hij zelf ook wel is thuis als borreltje ’s avonds.
Maar goed daar ging het nu niet om. Hij moest actie ondernemen. Vastberaden liep hij naar binnen, gooide de deur achter zich dicht en liep op ze af. Bij allebei trok hij de flessen uit hun handen en smeet die kapot op de grond. Een sterke alcoholgeur verspreidde zich maar dat kon hem niet schelen. De andere flessen die op de baal lagen rolde hij er ook af waardoor ze allemaal kapot vielen en hij in een plas alcohol stond. De sigaret in de mond van de jongen irriteerde hem mateloos waardoor hij hem met een ruk uit de jongen zijn mond. Alles pakte hij af, de chips, de frisdrank, de koekjes, al het eten, de drank de sigaretten. Alles. Het meeste sloopte hij, de rest gooide hij in een kruiwagen die in de hooischuur stond. Straks had hij een flinke buit. Maar nu nog het belangrijkste. Snel sloot hij de deur achter zich zodat ze niet zomaar weg konden komen. Zouden ze ook eens moeten durven.
Ruw greep hij de pols van het meisje en las snel het nummer af. ‘Code 43 voor 000 000 0098 en voor…” behendig pakte hij daarna de pols van de jongen. ‘En voor 000 000 0119’ sprak hij verder en stopte zijn walky-talky weer in zijn zak. Als het goed is zouden ze nu de cellen klaar maken. Want wat deze 2 hadden gedaan… Daar zaten ze héél dik in de problemen mee. Gelukkig had hij handboeien bij en maakte die meteen vast.
“Meekomen, jullie zitten flink in de problemen. Losers.” Dat laatste was onnodig maar toch zei hij het. Zo terecht als wat. Een beetje zitten zuipen, roken en vreten in de schuur? Hoe zielig kon je zijn. Maarja, dat kon hij wel over meer dingen zeggen. Voor hij ze mee wilde slepen naar binnen zei hij nog een keer iets in zijn apparaat. ‘Graag restmateriaal ophalen door andere medewerker.’ Sprak hij in het ding en kreeg een goedkeuring als antwoord. Hoefde hij zich teminste niet druk te maken over dat ding.
Met zijn voet trapte hij de deur weer open en sleepte de 2 mee. Als ze zouden tegenstribbelen kreegn ze alleen maar meer problemen. Bovendien was het de vraag of hij er last van had. Hij was degene die hier voor getraint was, hun niet. Bovendien, van alcohol werd je er ook niet handiger op.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mikaela

avatar

Aantal berichten : 280
Registratiedatum : 28-01-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Naam: Mikaela Jones
Partner: i can't stop thinking about him, but why not?
Reden van plaatsing: persoonlijkheidsstoornis(agressie)sinds ze met eigen ogen zag hoe moeder werd vermoord

BerichtOnderwerp: Re: save from....and alone    zo feb 26, 2012 12:34 am

[img]
[/img]
​​​​
Mikaela keek nog even naar haar sigarette, ja ok, normaal zou ze er nooit een nemen, en als dat wel een heeft genomen is dat maar eentje voor waarschijnlijk een heel jaar dat ze geen meer neemt. Niet dat ze dat echt bijhoude, het kon haar ook niet echt schelen, haar vader zou het nooit erg hebben gevonden dat ze rookte, zolang het maar niet in huis was natuurlijk. De fles die ze vast had was half leeg, ze nam er haar tijd voor, want ze zal toch niet oppeens naar een ander gebied te worden dan Disturbia, hier geraak je gewoon niet meer weg, het was oneerlijk de bewakers konden nog naar huis. De patienten helemaal niet meer, opgesloten hier voor eeuwig ontmoeten langzaam hun dood. Komt het niet door de teveel pillen of de gekheid die je kan overspoelen door dit gevang, dan komt het zeker wel door de ouderdom of een dom ongeluk. Dit wou ze helemaal niet Mikaela had heel haar toekomst al voor haar zelf geschreven. Dus toen ze naar dit dom oord werd gebracht veranderde alles in een oogslag. Heel Mika haar toekomst was verdwenen waar ze heel hard voor heeft gewerkt, en deze bewakers die weg kunnen hielpen nu ook gewoon weg helemaal niet. Sloompjes veegde ze enkele blonde lokken van haar gezicht. Ze zouden sneller drogen als ze waarschijnlijk niet meer aan haar gezicht zouden plakken. Hopenlijk was het echt permanente shampoo. Ze raapte even het lege tube op en leesde verder de informatie dat erop stond. Het was bijna allemaal het zelfde als bij alle andere tuben die ze een keer had gebruikt. De tube werd heen en weer gerold door haar vingers die korte bewegingen ermee maakte. Voetstappen was te horen? Geschrokken keek ze direct naar Shiloh, het kwam dichter bij en toen was het inneens weer stil? Zou hij weg zijn? Ze wist het niet en was dus dood stil, maar geen geluid was meer te horen. Hoe kwam het dat ze gezien waren? Dat klopt toch helemaal niet. Niemand hadden ze tegen gekomen omdat die bewakers veel te slecht patrouieerden. Haar ogen die nog steeds groot stonden vernauwden zich langzaam een beetje en ze durfde weer langzaam adem te halen en merkte dat ze haar hand krampig rond de tube fles had gedaan, maar toch om veilig te zijn dat ze niet ook word betrapt word op iets anders boog ze zich voorover en duwde voorzichtig de tube onder de hooi waar ze op zat, juist toen ze weer weg ging zitten werd snel de klem van de deur omhoog geschoten en werd die open geduwd. En daar stond een bewaker, geschrokken keek ze hem met haar zilver kleurige ogen aan, dit was niet goed. Nog voor ze echt goed kon reageren was de deur weer toe en stormde hij recht op haar af. Hij greep haar drank en die van Shiloh en smeet die weg, woedend dat hij hier zomaar komt sprong ze geirriteerd recht. Toen ze onder zich keek stak de tube nog uit. Vergeet het, maar ze schopte die nog vlug eronder, voor de veilig als ze merkt dat haar blonde kleuren eruit gaat dat ze die fles nog wel eens kon gebruiken. Ondertussen had hij de andere flessen ook gebroken en smeet het eten ergens in. MIka had het niet gezien want hij had de deur gesloten achter hem en stormde weer recht op MIkaela af.Ze wou hem nog ontwijken maar hij was sneller dan ze had gedacht en voelde hoe zijn hand haar pols ruw vast nam en stevig vast hield. Mikaela probeerde zich er snel uit te trekken maar hij was sterker dan ze had gedacht. Een onverwachte beeld flitste voor haar ogen, de moordenaar haar moeder. Nee Nu niet ze mag haar beheersing nu niet verliezen. Maar het was moeilijk en met een harde ruk, doordat haar beheersing weer wat slapper werd probeerde ze uit zijn greep los te komen, maar het lukte niet. . ‘Code 43 voor 000 000 0098 en voor…” hoorde ze hem zeggen, Eigenlijk had ze helemaal niet echt naar haar bandje gekeken. Ze zal moeten zien of ze die af zou kunnen krijgen. En wat was code 43? Mika wou het niet echt weten. Maar wedden dat ze daar snel genoeg achter zou komen? En inneens had hij handboeien vast...Wat?!! Hoe komt die daar aan is dat niet hier ​illegaal? Toen hij het om haar polsen deed voelde ze hoe het pijnlijk vast zat."Man, zijn die handboeien niet overdreven bewakertjeh," Sprak ze poesliefjes maar met afgrijzend gezicht"We zijn echt geen crimenelen, hoor" snauwde ze. Ze probeerde nog tegen te wrikkelen want als hij denkt dat ze braafjes mee gaat volgen zonder slag of stoot dan is hij dommer dan hij eruit ziet. “Meekomen, jullie zitten flink in de problemen. Losers.” Overdreven draaide ze met haar ogen." Losers, tss, wat denkt die man wel" Mompelde luidop terwijl het meer tegen haar zelf was dan tegen de bewaker." Trouwens, we waren alleen maar aan het drinken, als je zwart op wit hebt dat dat tegen de regels is dan zwijg ik en wil ik een advocaat" ja ze weet dat dat eigenlik geen zin had maar treiterde hem gewoon, wat ze bij iedere bewaker zou gedaan hebben, ondertussen probeerde ze zich te beheersen.
- en nu wachten op Shiloh, ja ook jij jackie chang *.*-

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Shiloh

avatar

Aantal berichten : 57
Registratiedatum : 22-02-12

Character sheet
Naam: Shiloh Fernandez
Partner: -
Reden van plaatsing: Agressie -Zware verslaving drank en sigaretten.

BerichtOnderwerp: Re: save from....and alone    zo feb 26, 2012 8:49 am


Shiloh had een verslaving voor een rede en dat zag je ook naar hoe snel hij de fles uitdronk. Ze was al half leeg maar hij was nog niet zo heel licht in zijn hoofd. Hij had ondertussen ook een tweede sigaret opgestoken, hij nam een trek en liet het wolkje dan over zijn lippen in de lucht dwalen. Hij bleef er even naar kijken voor hij zich opnieuw met een grijns naar Mika draaide. Dit zou een leuke avond worden, tenminste als er geen bewakers kwamen. Die gedachte was net door zijn geest geschoten of er kwam een bewaker verder. Een grote forse vent en Shiloh wou al meteen in de aanval gaan maar de vent was gewoon te snel. Zijn flessen werden kapot geslagen en zijn sigaretten verpulverd en dat maakte hem pisnijdig. Noch voor hij kans had om er echt op in te gaan werd hij geboeid, echt geboeid? Waarom had hij de bewaker in godsnaam niet horen aankomen?

'Al die kostbare drank, waarom doe je dat nu?' Vroeg hij zo kalm dat het leek dat hij het helemaal niet erg vond maar integendeel, moest hij geen boeien aanhebben dan zou hij zeker een poging wagen zijn vuist tegen de bewaker zijn zielig gezicht te slaan. Mika had al meteen een advocaat nodig en Shiloh lachtte kort om haar woorden. Hij sloeg zijn elleboog extra hard tegen de ribben van de bewaker en keek hem dan onschuldig aan. 'Oowh, sorry, deed dat pijn.' Hij lachtte kort, droog voor hij naar buiten werd getrokken. 'Je hoeft echt huis niet lopen slepen met ons, ik ben nog helder genoeg om op één mooie lijn te lopen.' Opperde hij kwaad. Hij rukte zijn arm uit de bewaker zijn hand, in hoever dat ging en liep kwaad naast hem mee. Hij blikte kort opzij naar Mika en knipoogde nog steeds op zijn charmante manier. Ze konden hem met twee eigenlijk heel gemakkelijk aan. Hij keek opzij naar Mika en glimlachte donker. Als ze hem nou eens een flinke dreun gaven en dan begonnen lopen maar dan zaten ze nog steeds met die handboeien. Enkel een flinke dreun dan. Hij draaide zijn schouder naar achter en sloeg hem dan met zoveel mogelijk kracht tegen de bewakers schouder. Hij moest tog zeker naar voor vliegen? Shiloh lachtte en sprong dan opzij tot hij naast Mika liep. Oke, de alcohol zal wel iets in zijn gedrag meespelen maar als hij de kans had gehad was hij zeker de vuist op gegaan ...
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jack

avatar

Aantal berichten : 75
Registratiedatum : 19-01-12

Character sheet
Naam: Jack
Partner: -
Reden van plaatsing: Zijn baan

BerichtOnderwerp: Re: save from....and alone    zo feb 26, 2012 9:43 am

Een hoop gezeik. Dat hoorde hij vooral, wat vaak het geval was met patienten. Die gingen zeuren en stoerdoen. Over dat handboeien verboden zouden zijn, dat ze geen criminelen waren. Enzovoortss…. Handboeien waren niet verboden, als ze dachten dat dat al verboden was dan zouden ze nog een zware tijd gaan krijgen. Want er waren wel ergere dingen dan handboeien toegestaan, zo mocht een klap best en een rondje elektrische stoel was ook niet illegaal. Voor de verandering reageerde hij dus ook niet op de opmerkingen van de jongen en het meisje. Ten eerste omdat het hem geen flikker kon schelen wat ze allemaal zeiden. En ten tweede omdat het niet zijn werk was om te praten en hij er ook niet extra voor betaald kreeg. Hij wilde gewoon naar huis, dat mocht namelijk na dit rondje.
Hij wilde gewoon naar zijn kinderne, die hij weer op moest halen bij zijn zus. Van dit soort gedoe werd hij alleen maar moe en chagerijnig. Vooral als ze ook nog zo gingen doen. Hij voelde een tikje tegen zijn ribben wat blijkbaar veel pijn moest doen en heel hard aan moest komen maar veel last had hij er niet van. Behalve dat hij harder kon slaan met zijn spieren, kon hij de klappen ook makkelijker opvangen. Maar nog steeds zweeg hij, wetend dat dat juist alleen maar irritanter was. Omdat ze de patiënten het veel leuker vonden als hij er op in ging en ook stoer ging doen. Zodat ze een eeuwige discussie hadden…
Het idee om een volle klap in zijn gezicht te geven, dan met zijn andere vuist een klap in zijn maag waardoor hij dubbel zou klappen en hem dan vervolgens de rivier in te trappen… Leek hem veel leuker, maar ook minder verstandig dan zwijgen en doen of hij niks merkte. Het kostte wel meer moeite om dat joch te negeren dan het meisje, maar het zou hem lukken. Teminste, dat hoopte hij. Zonder te reageren op het feit dat de jongen zich losrukte liep hij gewoon door, het meisje nog wel steeds vasthoudend.
Tot het te ver ging… Hij zag de jongen vanuit zijn ooghoek naar hem toedraaien en kneep zijn ogen samen. Jack wist precies wat hij zou gaan doen en toen hij de vuist van de jongen zag verbaasde hij zich dan ook niet. In een reflex pakte hij de vuist van de jongen, nog voor hij aangeraakt en duwde hem naar achteren. “Je bent niet slim.” Sprak hij simpel en liep gewoon weer door. Het kon hem ook niet schelen dat hij naast het meisje ging lopen. Zolang ze maar niet gingen. Als ze wel weg gingen waren ze nog dommer dan hij dacht. Althans, de jongen dan aangezien die op het moment de enige was die irritant deed. “Momentje.” Zei hij rustig. Omdat hij zich bedacht dat hij het echt niet hoefde te pikken. Zonder enige waarschuwing ging hij achter het joch staan, bukte en pakte hem bij zijn knieholtes vast, gooide hem over zijn schouder en klemde met één arm de jongen heel goed vast. Zo liep hij dan, een meisje aan de hand en een gestoorde die ondersteboven over zijn schouder hing.
Het zou er vast raar uit zien als je het van een afstandje bekeek. Een 2 meter lange vent met 2 jongeren alsof het kleine kinderen waren. Maar hé, zo was het nou eenmaal. Zijn arm hield hij goed aangespannen zodat de jongen zonder enige mogelijkheid los kon komen. Jack was het nu ook goed zat dus liep sneller door naar de inrichting. Daar aangekomen zette hij Shiloh weer goed neer en zette het meisje af bij de balie waar 2 andere bewakers. De jongen was voor zijn rekening. Op een of andere manier vond hij isoleercel iets wat zo makkelijk was, het was zo… Zo saai en zo cliché.
En ineens wist hij het. De elektrische stoel. En de isoleercel, zonder eten. Dat was een prima oplossing. Voor Shiloh dan, voor Mikaela zou hij iets anders bedenken. Die had niet geprobeert hem aan te vallen. “Je hebt problemen jochie en nu lopen.” Hij wees naar de trap die naar beneden ging en onbewust verscheen er een grote grijns op zijn gezicht.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mikaela

avatar

Aantal berichten : 280
Registratiedatum : 28-01-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Naam: Mikaela Jones
Partner: i can't stop thinking about him, but why not?
Reden van plaatsing: persoonlijkheidsstoornis(agressie)sinds ze met eigen ogen zag hoe moeder werd vermoord

BerichtOnderwerp: Re: save from....and alone    zo feb 26, 2012 10:23 am

[img]
[/img]
​​​​
Mika kon het nog steeds neit geloven, sinds wanneer controleren ze de schuur ook inneens? Ze zuchtte geirriteerd. Maar ze weet hoe saai zo'n cel kan zijn dus deed ze niets, ook omdat ze weet dat jack veel te sterk voor haar was. Waarom nemen ze geen zwake bewakers, die makkelijk aan te kunnen zijn. Ja ok dat was een domme gedachten maar ja. Maar omdat ze Shiloh nu wel beter kende kon ze wel raden dat ook hij zich niet zonder slag of stoot mee zou gaan. Wat eigenlijk wel te verwachten is bij een jongen. De handboeien schuurden pijnlijk rond haar polsen hij mag die bes wel wat losser maken, maar Mika hield koppig voel en keek allleen maar nors. Waarom komen bewakers altijd tevoorschijnt als er juis is leuks te beleven viel? Is dat hun werk eigenlijk? Zorgen dat er geen lol meer kan worden gemaakt? Alleen meer verveling was en er eindelijk voor zorgde dat je je doodverveelt of jezelf gek maakt. Onmenselijk kun je dat dus noemen. Haar blonde plukken haar lagen voor haar gezicht maar die kon ze nu ook weer niet pakken en wegleggen door die verdomde handboeien die zo pijnlijk strak rond haar polsen zaten. Een korte blik keek ze naar haar polsen en merkte dat die nu al goed rood kwamen te staan. Jah dat kan er nu ook nog bij. Ze leken zo echt op criminelen. Toen Mikaela naar Shiloh keek zag ze direct dat hij iets van plan was. Kort daarna bewoog hij richting de bewaker met zijn schouder en ramde ertegen. Maar Mikaela was niet daar door verbaasd maar wel omdat ze zag dat jack het maar amper voelde. Toen Shiloh probeerde te slaan vangde die dat precies met gemak op en duwde hem terug weg. “Je bent niet slim.” hoorde ze hem zeggen.Is dat trouwens wel een mens dan? Ja, domme vraag “Momentje.” sprak Jack, waardoor Mikaela geirriteerd bleef staan, waarop moesten ze nu weer wachten. Toen hij inneens de benen vast en trok hem zo over zijn schouders. Geschrokken zette Mikaela een stap achteruit vanwege haar reflexen die automatich was maar de stap was nog maar half gezegt toen hij haar pols weer nam en mee naar binnen stapte. “Je hebt problemen jochie en nu lopen.” sprak hij en Mikaela keek toe hoe jack en Shiloh ervandoor gingen. Ze wou wegstappen, maar die domme bewakers hadden al weer op tijd vast en hielden haar op haar plaats. Dit was gewoon weg dom. Al vloekend probeerde ze uit de greep te komen maar net als bij jack had dit geen enkele nut.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Shiloh

avatar

Aantal berichten : 57
Registratiedatum : 22-02-12

Character sheet
Naam: Shiloh Fernandez
Partner: -
Reden van plaatsing: Agressie -Zware verslaving drank en sigaretten.

BerichtOnderwerp: Re: save from....and alone    ma feb 27, 2012 8:27 am


Het zag er niet zo goed uit voor hem. Dat wist hij al toen hij de eerste stoot, of voor de bewaker duwtje, gegeven had. Mika zou het veel beter treffen, zei zou ergens in een isoleercel belanden en happy after all terug naar haar kamer mogen. Shiloh? Hij had het al bijna allemaal gehad in zijn vorige vijf instellingen dus wat kon er nog anders gebeuren dan dat hij al kende. En hij wist maar al te goed de regels over desbetreffende dingen, daar had hij zich redelijk goed op voorbereidt. Hij kende de wet, wist wat goed en fout was dus je zou zeker niet hoeven overdrijven bij hem. Alhoewel, de rechter zou eerder een bewaker geloven dan een simpele Patiënt die dan nog eens een verslaving had aan sigaretten en drank en soms agressief reageerde. "Jij hebt problemen jochie, nu lopen." Beval de bewaker. Shiloh richtte zijn bijna zwarte ogen naar de bewaker en lachtte verbluft. Jochie? Hij was een volwassen man van eenentwintig. Nouja wat maakte het uit, hij ging het niet nog erger gaan maken dan het al was. Zijn eerste uurtjes had hij in ieder geval al goed gevuld. Nu kon hij eens zien tot wat ze hier in staat waren. 'Je hoeft niet zo te lachen hoor.' Merkte hij droog op waarna hij de trap naar beneden nam. Waar gingen ze in godsnaam naartoe...
*Srr beetje faalbericht =(*
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jack

avatar

Aantal berichten : 75
Registratiedatum : 19-01-12

Character sheet
Naam: Jack
Partner: -
Reden van plaatsing: Zijn baan

BerichtOnderwerp: Re: save from....and alone    di feb 28, 2012 8:52 am

In stilte duwde liep Jack met Shiloh op de gangen. De kelders waren namelijk behoorlijk groot, net zo groot als wat daar boven zat en dan was het donkerder. Je kan het je dus wel bedenken dat het een hoop zoekwerk was. Jack was er nooit eerder geweest, sowieso in de kelders.. Nooit bij de elektrische stoel, hij had geen idee hoe het überhaupt werkte. Alleen in de films kende hij het, dat ze dan heel kort een soort bliksemflits door hun lichaam kregen, vervolgens dood waren. Of ze waren zwart geblakert met rechtopstaand haar… En dat de dader dan zo’n hendel naar beneden deed en je een vreselijk geluid hoorde…
Misschien moest hij zijn neus wel dichtknijpen, verbrandend haar kon nogal stinken. Behoorlijk zelfs. Durfde hij het wel? Straks deed hij alles verkeerd? Misschien lag er wel iets bij waarop stond hoe het moest… En zou Shiloh niet uit de stoel rennen? Of was daar ook iets voor bedacht? “Ik zal niet lachen.” Zei hij dus ook terwijl de zenuwen door zijn lichaam raasde. Hij moest het wel doen, de jongen had het immers verdient. Maar om nou vermoord te worden door elektriciteit was ook zoeits gruwelijks. En hem kennende zou dat nog wel perongeluk kunnen gebeuren ook…
Het was echt groter dan hij dacht. Een smerige lucht drong zijn neusgaten binnen waardoor hij bijna over zijn nek ging en zijn hand voor zijn neus en mond sloeg. Onbedoelt begon hij te hoesten en versnelde zijn tempo. Walgelijk was het echt. Dit waren dus de lijken waar zijn collega’s wel eens over spraken. Het bestond nog ook, gadverdamme. Jack dacht dat het een grapje zou zijn en ze voor de grap zulke dingen zeiden… Of dat het iets was om patienten bang te maken.
Nou patienten bang maken deed het vast ook, maar het feit dat het echt waar was maakte hem ergens ook niet echt comfortabel. Het idee dat hij straks die jongen aan zijn benen door de gangen moest slepen en erbij moest gooien was niet echt prettig.. Jack zou maar extra goed op gaan letten. Hij had daar echt geen zin in…
Hij was dan ook bijna blij toen ze eindelijk bij de geschikte ruimte waren. Er was slechts één stoel. Dat wist hij dan weer wel, het zou pas erg zijn als er 3 naast elkaar stonden ofzo. Ook wist hij dat de ruimte geluidsisolerend was, voor het geval er werd gegilt. Sommige patienten met bepaalde stoornissen werden door gillen helemaal gek, dat konden ze natuurlijk boven niet hebben. Hij betwijfelde het of Shiloh zou gillen. Maar toch, het zekere voor het onzekere nemen. Jack duwde Shiloh de kamer in en sloot de deur achter hem met de grendels die hij er voor schoof en de sloten die omklikte.
“En dan ga ik nu eens kijken hoe het werkt…” hij pakte een boekje uit de hoek. Las het snel door terwijl hij wat op en neer liep in de ruimte. Het was niet heel moeilijk. Hij moest hem gewoon op de goede stand zetten, maar het belangrijkste was dat hij de jongen goed vastzette. Bij zijn polsen, zijn enkels en bij zijn hoofd zat er ook nog iets… 16 ampères… 230 volt. Dat moest genoeg zijn voor een eerste keer. Het was hetzelfde als een gewoon stopcontact… als je daar je vingers in stak kon het behoorlijk pijnlijk zijn. Maar het verschil was dat je in een elektrische stoel het uit kon zetten. Als je thuis je vingers er in steekt kun je je vingers niet meer losmaken ervan. Daarom leek hem dit voldoende voor een eerste keer. Hij maakte de klimmen om Shiloh enkels en polsen vast en daarna ook het ding bij zijn hoofd. Daarna gaf hij hem een schouderklopje..
Korte tijd keek hij naar de hendel die hij naar beneden moest doen voor de schok. Er doken gelijk cliché beelden bij hem op… Stel dat het je eigen kind was en wat als… Maar ja, het was zijn werk. Hij moest toch wel. Daarom liep hij er heen. Sloot zijn ogen en trok de hendel omlaag waarna hij een klap hoorde.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Shiloh

avatar

Aantal berichten : 57
Registratiedatum : 22-02-12

Character sheet
Naam: Shiloh Fernandez
Partner: -
Reden van plaatsing: Agressie -Zware verslaving drank en sigaretten.

BerichtOnderwerp: Re: save from....and alone    di feb 28, 2012 9:38 am


Doorloops de weg ging Shiloh alle mogelijke straffen al die hij al ooit gehad had. De eerste waren een tweetal dagen geen eten, geen sociaal leven, opsluiting en er was eens een freak van een bewaker geweest die zijn sigaret op hem gedoofd had. Maar voor de rest had hij nog geen erg tot pijnlijke dingen meegemaakt. Hij had er steeds om gelachen en vriendelijk geknikt toen ze weer afscheid namen, een gemene grijns volgde altijd. Hij had wel geruchten gehoord, van de elektrische stoel maar ... Hij liet zijn ogen opzij glijden door donkere gangen en slikte kort. Zou hij voor zoiets dom de stoel krijgen? Zijn zwarte ogen glijden opzij en bij de geur trok hij een vies gezicht. 'Shit maat waar zitten wij?' Vroeg hij wat onbegonnen. Je kreeg Shiloh niet snel bang maar nu vroeg hij zich toch met een heel zwakke vleug van angst af waar ze terrecht zouden komen. Het rook hier zo doods, zo naar lijken. Waren hier lijken? Hoorden die niet in het ziekenhuis of mortuarium te liggen? Shiloh bedwong zichzelf en keek met een neutrale blik naar voor.

Hij wrong zijn handen wat in de boeien die toch wel heel hard gespannen waren voor hij naar de kamer keek en daar midden in stond ... de stoel. Shiloh wist niet wat hij er moest van denken. Hij wou dolgraag de bewaker tegen de muur duwen en een paar slagen verkopen omdat hij hier terrecht was gekomen voor zoiets doms. Hij blikte opzij naar de bewaker die het hier blijkbaar ook voor de eerste keer zag. 'Ik hoop dat je er iets van kent.' Bromde Shiloh nijdig. Hij trok zijn arm los uit de bewaker zijn greep maar bleef wel keurig stilstaan. Maar de bewaker mompelde iets en Shiloh zuchtte hopeloos, een beginnertje bij de stoel, great. Straks was hij geroosterd en zou hij het daglicht helemaal niet meer zien. Hij werd op de stoel gedwongen en zijn handen werden losgemaakt en dan weer op de leuning vast gemaakt. Hij kon maar beter op zijn tanden bijten, zo zwaar kon het niet zijn ... ofwel? Hij kreeg een bemoedigend schouderklopje, gezellig. 'Is het daarna jouw beurt?' Vroeg hij sarcastisch. Hij klonk koel, heel normaaltjes. Hij had zich over die vage angst gezet, erg kon dit niet zijn. In zijn ooghoeken zag hij de bewaker naar de hendel lopen en SHiloh richtte zijn zwarte ogen voor zich. Daar ging hij dan. Vijf uur op deze instelling en al meteen de volle lading, hij zou er achteraf misschien trots over napraten. Toen voelde hij een enorm schok door zijn lichaam gaan. ZIjn handen knepen zich samen net als de rest van zijn lichaam. Had hij misschien moeten zeggen dat hij vanwege alle smerige problemen, sigaretten, drank en agressie, last had van zijn hart? Maar daar had hij die moment niet aan gedacht. Zijn lichaam beefde een hele tijd voor zijn hoofd slap voorover viel. Zijn haar stond wat recht en zijn kleren smeulden verbrand. Zijn wereld was zwart, zijn leven hing af van de bewaker die hopelijk meer wist van reanimeren dan van straffen ...
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jack

avatar

Aantal berichten : 75
Registratiedatum : 19-01-12

Character sheet
Naam: Jack
Partner: -
Reden van plaatsing: Zijn baan

BerichtOnderwerp: Re: save from....and alone    do maa 01, 2012 8:47 am

Oke. SHIT SHIT SHIT!!! Jack schrok zich helemaal kapot toen de jongen een heftigere reactie kreeg dan hij had verwacht. Het hoofd van de jongen hing voorover en zijn haren stonden rechter dan daarvoor, zijn kleren leken wel in de fik te staan… Hij snelde op Shiloh af en scheurde zonder na te denken van Shiloh’s lichaam handen af. Zo, dat hij zijn handen niet zou verbranden. Zonder echt na te denken legde hij de jongen op zijn rug en voelde zijn pols.
Geen pols… Godverdomme, straks had hij iemand vermoord! Er zat niks anders op dan dat hij hem moest reanimeren en als dat gebeurt was keihard naar de ziekenzaal rennen. Normaal gezien moest hij een AED pakken, maar het enige elektrische ding in de buurt was de stoel en hij ging het risico niet nemen om Shiloh een licht schokje te geven… Straks ging het echt fout en was hij gewoon dood, als hij dat nu al niet was. Hij zou het zelf wel doen, niet dat enge apparaat.
Jack begon met 30 hartmassages, het was altijd vermoeiend om zoiets te doen. Vooral omdat hij er zenuwachtig van werd en al ideeën kreeg van wat als het niet lukte en daar was helemaal geen tijd voor. Gelukkig was hij getraint genoeg om het te doen zonder vermoeid te raken. Na de 30 hartmassages boog hij zich dieper over de jongen heen en blies 2 flinke teugen lucht zijn mond in. Als het maar werkte…
Opnieuw gaf hij hartmassages en toen het niet werkte begon hij echt in paniek te raken. Het zweet stond hem op zijn voordruppels, van de zenuwen. “WORD WAKKER!’ schreeuwde hij, wat er zwakker uitkwam dan hij zich had voorgesteld. Het moest wel, hij kon proberen Shiloh een klein schokje te geven. Zonder te stoppen met de hartmassages, pakte hij met zijn andere hand snel een ding wat normaal op je hoofd werd vastgemaakt van de stoel. Snel draaide hij de knop van het voltage een stuk omlaag en gaf Shiloh een kleine schok. Vervolgens blies hij hem weer lucht in en ging weer hartmassage geven… Zo steeds afwisselend, het besef van tijd was weg.
Door en door en door. Hartmassage, beademing, schokje en nog steeds… nog steeds lag het lichaam van Shiloh levenloos onder hem. Misschien was het wel korter dan hij dacht, maar het was iets wat hem niet vrolijk maakte. Als het fout ging kon hij zichzelf wel iets aan doen!
Geen tijd om zich druk te maken ging hij toch weer verder. Hij zou het echt niet opgeven, als hij dat maar niet dacht. Jack ging door tot hij ineens een hartklopping onder zich voelde en Shiloh diep inademde. Verbaasd, dat het hem gelukt was kroop hij iets naar achteren en keek de jongen voor even aan. Vervolgens tilde hij hem op en droeg hem naar de ziekenzaal. Daar namen ze hem al snel van hem over en ging Jack uitleggen wat er gebeurt was. Gelukkig werden ze niet boos of iets, want normale patienten kregen dezelfde dosis stroom. Ze zouden nu gaan uitzoeken wat er was waarom Shiloh er zo op reageerde. Jack knikte en liep maar weg, hij zou hem met rust laten en hem later nog wel eens aanspreken…

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Shiloh

avatar

Aantal berichten : 57
Registratiedatum : 22-02-12

Character sheet
Naam: Shiloh Fernandez
Partner: -
Reden van plaatsing: Agressie -Zware verslaving drank en sigaretten.

BerichtOnderwerp: Re: save from....and alone    do maa 01, 2012 9:27 am


Het bleef gewoon zwart voor zijn ogen. Ze zeiden wel eens dat je een witte tunnel zag met aan het einde een licht maar eerlijk ... hij zag niets. Het was gewoon zwart en zijn leven raasde aan zijn ogen voorbij. Had hij opzettelijk niet gezegd dat hij ooit al eens een hartfaal had gehad? Nee, hij was door die stoel helemaal vergeten wat er eigenlijk allemaal gaande was, wat er met hem mis was. Hij was zich niet bewust van zijn omgeving tot hij terug een grote hap adem kon nemen. God, wat was hij blij dat er iets in zijn longen kwam en dat zijn hart weer klopte. Nooit eerder had hij dit gehad en hij zou het liever niet nog eens willen meemaken. Voor één keer kon hij niet de Shiloh zijn van een uur geleden. Hij trok zijn ogen open en richtte ze op de omgeving. Hij zag de bewaker, die hem zo snel mogelijk weg bracht. Had hij hem geholpen? Moest hij hem nu dankbaar zijn? Nadat hij Shiloh op de stoel zette? Vragen voor later.

Hij dook altijd weer even terug in de zwarte wereld, buiten bewustzijn. Zijn hart ging zwakjes verder en algauw voelde hij dat hij op een ziekenbed werd gelegd. Hij voelde meteen een hoop dingen aan zijn lichaam en algauw hoorde hij een zwakke gepiep van de hartmonitor. Hij knipperde met zijn ogen en draaide zijn hoofd zwak en keek de omgeving rond. Niet in de ziekenzaal, hij wou hier niet zijn. Hij wou gewoon terug naar een uur geleden, bij Mika in de hooischuur. Met een pijnlijke kreun kwam hij recht maar zakte algauw onder dwang van een dokter weer in elkaar. Hij blikte naar zijn polsen waar grote brandwonden zichtbaar waren, hij voelde hetzelfde rond zijn enkels. Dit zat niet goed. Wat was die bewaker nog allemaal vergeten? Nouja, hij kon er eerst maar even voor zorgen dat hij helder ging denken want voor de moment was het chaotisch. Zijn spieren werkten amper hoe hij dat wilde en voor de rest was hij een hoopje ellende. Hij kon wel al voor zich uit kijken maar voor de rest kon hij niet veel meer. De bewaker liep weg en hij kon geen vage danku zeggen ... Hoe lang zou hij hier moeten zitten? ...
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mikaela

avatar

Aantal berichten : 280
Registratiedatum : 28-01-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Naam: Mikaela Jones
Partner: i can't stop thinking about him, but why not?
Reden van plaatsing: persoonlijkheidsstoornis(agressie)sinds ze met eigen ogen zag hoe moeder werd vermoord

BerichtOnderwerp: Re: save from....and alone    vr maa 02, 2012 8:11 am


​ ​​ ​
Mikaela stond maar de heletijd met haar voet te tikken op de grond en merkte dat dat de bewaker begon te irriteren, niet dat het haar wat kon schelen dus stopte ze er maar niet mee totdat hij een harde ruk aan haar beide armen gaf waardoor hem woedend aankeek. Wat dacht die wel, als je al niet tegen zoiets kan dan moet je hier toch niet komen werken? en waarom waren het altijd zo'n bewakers van een kleerkast, dat is oneerlijk tegenover de patiënten hier. Even zuchtte ze en probeerde zich uit de pijnlijke greep van die bewaker te krijgen maar dat was nu ook weer niet zo makkelijk als men zegt. Ondertussen toen ze weer een poging deed hoorde ze de man geirriteerd mopperen en trok nog eens goed aan Mikaela haar handen waardoor er een pijnlijke steek door haar beide handen te voelen was en ze kwaad met haar hiel op zijn voet liet belanden. Ja ze hoorde hem kreunen van de pijn, maar dat was ook al geen greep die losser werd of ineens los liet" Stop met de trekken gast" snauwde ze geirriteerd. en dat meende ze ook, het is niet omdat hij hier boeien mag gebruiken dat hij haar ook nog eens pijn moest doen. Hadden ze hier eigenlijk geen blad of boek met de regels van wat de bewakers wel mogen doen en wat eigenlijk te ver ging. Die handboeien waar toch zinloos? Het zorgde er alleen maar voor dat de patiënten zich erger gedragen dan dat ze al zijn. Verschillende plukjes haar lagen voor haar zilver kleurige ogen, haar beide armen begonnen langzaam te tintelen doordat ze al de hele tijd achter haar rug werd gehouden." Mogen die handboeien nu nog af of niet" sprak ze kribbig maar het enige antwoord dat ze kreeg was een laag gebrom van de bewaker" Best als je niet wilt praten is het jou probleem" sprak ze sarcastich tegen hem "Luister maar weer naar de andere baasjes van jou werkjeh" vervolgde ze toen op de zelfde toon verder. Holle voestappen zorgde ervoor dat Mikaela even opkeek maar omdat het nog van redelijk ver te horen was keek ze weer nors naar de grond en mopperde koppig door die irritante handboeien.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jack

avatar

Aantal berichten : 75
Registratiedatum : 19-01-12

Character sheet
Naam: Jack
Partner: -
Reden van plaatsing: Zijn baan

BerichtOnderwerp: Re: save from....and alone    za maa 03, 2012 9:39 pm

En nu moest hij nog naar dat meisje toe ook… Als er iets was waar hij geen zin in had was dat. Hoe kon hij nou iemand gaan straffen na wat er net gebeurt was. Ervoor had hij al plannen bedacht om haar een paar dagen in de afwas te zetten, dat was absoluut geen populaire straf en werd soms zelfs als erger aangezien als de isoleercel. Opzich wel te begrijpen, in de afwas moest je ook wat doen. In de isoleercel moest je alleen zitten..
Er waren wel patienten die er niet tegen konden om in de isoleercel te zitten. Maar Mikaela was daar niet eentje van dus leek een andere straf hem beter. Ze had ook wel straf verdient natuurlijk, de hoeveel alcohol die ze samen daar heen hadden gebracht was groot dus een straf was alleen maar het logische gevolg van dat. Toch had hij er geen zin in, simpelweg omdat hij niet in de stemming was. Het was het laatste wat hij vandaag moest doen, hiervoor had hij iemand geëlektrocuteert en gereanimeert en dan moest hij nu nog een straf geven!
Maar goed, niks aan te doen. Dat hoorde nu eenmaal bij het werk. Hij zag het meisje al staan, ze stond nog steeds met handboeien en er stonden 2 bewakers naast haar. Ze zag er weer vrolijk uit, ehm, nee chagerijnig. Waarschijnlijk wilde ze geen handboeien om ofzo, hij kon niet begrijpen wat daar zo’n ramp aan was. Er waren toch wel ergere dingen?
“Goed op naar je straf.” Sprak hij rustig terwijl hij haar overnam van de 2 mannen. In het begin hield hij haar nog vast, maar later liet hij haar los om te testen of ze dan gewoon liep. “We gaan even naar de keuken..” En daar liep hij weer met een patient op weg naar straf. Nja, het was niet zo’n hele erg straf als je het met die van Shiloh vergeleek. Hij liep de keuken in en wees naar de afwas. Wat een enorme berg was en niemand was het aan het doen. Normaal was dat iets wat ze pas later deden. Maarja, het was een ideale straf. “Veel plezier” zei hij met een glimlach terwijl hij haar 2 latex handschoentjes gaf.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mikaela

avatar

Aantal berichten : 280
Registratiedatum : 28-01-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Naam: Mikaela Jones
Partner: i can't stop thinking about him, but why not?
Reden van plaatsing: persoonlijkheidsstoornis(agressie)sinds ze met eigen ogen zag hoe moeder werd vermoord

BerichtOnderwerp: Re: save from....and alone    di maa 06, 2012 8:27 am


​ ​​ ​
Mika staarde wat verveeld naar de grond, ja daar was er ook niet echt iets interesants te zien maar he ze had op dit moment toch niks anders te doen? Even draaide ze met haar polsen en voelde hoe de handboeien tegen haar huid scheurde. Ja ze wist zeker dat het nu wel ferm rood zou staan, nouja het was een beetje haar eigen schuld want ze kon haar handen gewoon niet stilhouden maar dan nog. Het was hier bijna een echte gevangenis gelukkig dat ze hier geen gestreepte kleren moesten dragen, trouwens dat zou ze toch niet aan gedaan hebben want dat zou haar dikker laten lijken en dat had ze dus echt niet nodig. Hoe zou het thuis eigenlijk gaan? Dat zou ze snel genoeg wel ondervinden nadat ze haar straf had gekregen. Het kon ook niet iets zijn wat erg zou zijn. Ondertussen had ze haar hoofd weer opgetrokken doordat de voetstappen van daarstraks nu luider en luider werden wat dus aantoonde dat hij hun richting opkwam. En zo te zien zou ze al snel haar straf ondervinden, maar hé dat was het einde van de wereld nu ook weer niet, alleen had ze altijd die vreselijke gedachten, gedachten dat ze hier uiteindelijk oud zou worden en sterven, in een soort van gevang. Een lichtte koude rilling kreeg ze van die irritante gedachten. De voetstappen waren voor haar gestopt dus ze keek op en keek recht in het gezicht van Jack de bewaker en zijn noemde hem liever jackie chang, hoe zou hij zijn nieuwe koosnaampje vinden? Ze grijnsde bij de gedachten. Ja heel haar lippen waren versierd met die grote grijns op haar gezicht maar ze liet die uiteindelijk toen weer varen toen ze hem hoorde zeggen. “Goed op naar je straf.” Ze werd overgenomen maar ze was al blij dat hij haar toch uiteindelijk losliet dus bleef ze daarom netjes maar toch wel nog een beetje geirriteerd naast hem lopen, als hij Shiloh en zij niet had gesnapt zaten ze waarschijnlijk nu nog steeds de hele tijd aan het drinken. “We gaan even naar de keuken..” hoorde ze hem zeggen, verdwaasd bleef ze even staan waardoor ze achterbleef maar stapte toen snel weer naar hem toe maar keek hem wel nog steeds vaag aan, om te zien of hij dat nu echt meent of niet. En toen ze eindelijk in de keuken waren viel haar mond open bij het zien van de berg vuile borden. “Veel plezier” sprak hij. "Zeg dat het een grapje is" snauwde ze naar hem omdat ze nog te verbaasd was."Dat meen je toch echt niet..." vervolgde ze terwijl ze weer naar de vuile was keek. Maar Mikaela besefte dat hij het meende nadat hij de handschoenen had gegeven. Zijn glimlach was haar echt niet ontgaan." Dit is echt neit grappig!" schreeuwde ze naar hem, het was niet dat ze dit haatte maar dat hij haar dit liet doen. Het was ongelooflijk"Jullie lijken wel een stel varkens als je dit bekijkt" sprak ze mompeldend dat meer tegen haar zelf was dan tegen Jackie chang."Best wat jij wilt jackie chang" sprak ze geirriteerd niet besefend dat ze het verzonnen koosnaampje had gezegt in plaats van jack."Maar ga dan wel weg, haat het als mensen op mijn vingers blijven kijken" vervolgde ze toen maar, het was de waarheid maar ze was ook van plan om hem hier weg te krijgen waardoor ze kon zien of ze hier nog kon weggeraken die bewakers moeten maar hun eigen rommel opkuisen. Ondertussen waren haar zilver kleurige ogen onderzoekend de hele keuken door gegleden.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: save from....and alone    

Terug naar boven Go down
 
save from....and alone
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Disturbia :: Disturbia Clinic || Buiten :: H.-
Ga naar: