IndexIndex  PortalPortal  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 Just one wouldn't hurt ?~

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Illuna

avatar

Aantal berichten : 202
Registratiedatum : 21-12-11
Leeftijd : 20
Woonplaats : Berlaar~

Character sheet
Naam: Illuna Dewulf Ortega~
Partner: You drive me insane~
Reden van plaatsing: Hillucinaties en stemmen in haar hoofd, zet zichzelf aan tot moorden

BerichtOnderwerp: Just one wouldn't hurt ?~   za maa 03, 2012 11:42 am

Zacht duwde Illuna de zware deur van het kantoor open en keek oplettend door een klein kier naar binnen. Pas toen ze zeker was dat er niemand binnen niemand te bekennen was wierp ze nog een vluchtige blik op de gang die ze achter zich liet, ze moest zeker zijn dat niemand haar had gezien. Toen ze zag dat de gang er nog steeds verlaten bijlag glipte ze snel de ruimte voor haar binnen en liet zo zacht mogelijk de zware deur terug in haar slot vallen. Snel probeerde ze de ruimte voor haar te analyseren, als ze dit plan wouw laten slagen dan moest ze voortmaken, veel tijd zou ze niet hebben .Het kantoor waar ze zich in bevond was wit ,net als alle andere kamers in deze belachelijke kliniek. Kleurloos alsof het alle gevoelens uit je zou kunnen zuigen en je zo zou kunnen verdoven dat je zelfs vergat waarvoor je hier werkelijk terecht was gekomen. Als ze het hier wat fleuriger zouden maken zou het misschien al beter gaan met sommige patiënten. Ookal had Illuna liever alles gewoon grijs gehad, het zou haar de mogelijkheid geven om volledig op de achtergrond te verdwijnen. Ze dwong zich om te stoppen met nadenken en keek snel verder, ze had geen tijd om zo lang te blijven treuzelen dacht ze en ze liet haar ogen verder door de kamer glijden. Enkele bureaus met computers die zacht suisden als teken dat ze nog steeds aanstonden en muren dicht bezet met grote witte kasten, hoe zou ze ooit op tijd de kast waar ze naar zocht kunnen vinden ?
Uiteindelijk besloot ze gewoon een beetje rond te kijken tot ze iets zou vinden. Op haar tenen stapte ze zo stil mogelijk door de kamer, maar haar zwarte vans piepte hatelijk elke keer wanneer ze de smetteloze vloer raakten. Illuna probeerde het te negeren en begon zo snel mogelijk kast voor kast, la voor la open te trekken en te doorzoeken. Uitendelijk vondt ze wat ze zocht, haar medepatienten hadden dan toch niet tegen haar gelogen ? Al langer was het onder patienten bekend dat alles wat er bij de komst van nieuwe patienten werdt afgenomen ergens in de kantoren werd opgeslagen, spullen als medicijnen, messen of andere scherpe of gevaarlijke voorwerpen, en sigaretten. Als in wonderland begon ze vluchtig met haar vingers door een grote doos te rommelen en al snel griste ze er een ongeopend pakje sigaretten uit. Ze had er nog steeds spijt van dat ze zo aan roken verslaafd was geraakt, maar sinds ze op straat er een keer mee was begonnen kon er geen dag voorbij gaan zonder er minstens één op te roken. Ze kon het gewoon niet zo goed achter zich laten, en zeker nu ze het zwaarder had  dan ooit had ze geen andere keuze had dan het hier te komen zoeken? Met een tevrede grijns nam ze het uit de kast en snel probeerde ze het pakje bij in de zijkant van haar schoen te proppende en trachtte het zo goed mogelijk te verstoppen, wat niet zo goed vooruit ging. Ze hoopte wanneer ze dan toch iemand moest tegenkomen dat niemand het zou kunnen vinden, nu ze zo ver was gekomen ging ze het niet van haar laten afpakken. Toen ze er ongeveer zeker van was dat je het pakje niet zou kunnen zien zitten sloot ze snel de kast met 'verboden voorwerpen' en probeerde ze snel mogelijk terug naar de deur te geraken, ze moest hier zo snel mogelijk weg voor er weer werknemers of bewakers aan zouden komen. Dan zou ze voor de zoveelste keer weer zwaar in de problemen zitten. 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://t0xicstrawberry.tumblr.com/
Tom

avatar

Aantal berichten : 19
Registratiedatum : 15-03-12

Character sheet
Naam: Tom Hanson
Partner: nah
Reden van plaatsing: Narcisme

BerichtOnderwerp: Re: Just one wouldn't hurt ?~   vr maa 16, 2012 9:12 pm

Wat een rustige dag leek te worden werd het begin van een lange pijnlijke hel. Hij opende zijn ogen wat geergerd toen hij beneden geschreeuw hoorde “Tom je moet naar school”. Even gleed zijn blik naar de wekker 8 uur, way to early na een nacht als vannacht vond hij. Het was dan wel een door de weekse avond geweest, maar dat betekende niet dat je geen lol mocht hebben. Hoewel deze al gauw uit de hand liep toen er politie kwam omat ze te luidruchtig waren. Tom was rebels en kon er niet tegen om zich te laten vertellen wat hij moest doen, dus algauw kwam hij in discussie met die mensen. Hij liet zich weer achterover in het bed vallen, zin om naar school te gaan had hij echt niet, hij zou zo veel slaap te kort komen dan. Misschien lag hij nog maar 2 a 3 uurtjes in bed. Maar van de rust kwam niks, de deur werd opengetrokken en Tom schoot meteen weer overeind en vloekte ‘What the fuck, vind je dat normaal ofzo. Ik heb ook mijn rust nodig” tegen het figuur wat zich voordeed als zijn stiefmoeder. Ze keek hem boos aan, een kleine glimlach kwam op Tom zijn gezicht te staan, hij vond het heerlijk wanneer ze boos was. Dan kon ze ook zien dat de wereld niet altijd een gelukkige en vredige kant heeft, als die dat überhaupt heeft. “Je gaat nu naar, school en kleed je eens fatsoenlijk aan, je moet de eer van dit gezin wel hoog houden” snauwde ze naar de jongen die haar slaperig aan keek. Tom rolde met zijn ogen en bedacht zich dat dit mormel nooit op te voeden was, ze wist dat ze zijn kamer niet in mocht. En zeker dat ze niet zo over zijn kledingstijl, wat eind jaren 80 was, mocht praten. Terwijl Tom sprak schudde hij zijn hoofd “Heb je het nu nog niet geleerd dat je uit mijn kamer moet blijven…. Get out “. Het laatste had hij wat dreigend gezegd. Helaas was ze daar niet zo van onder de indruk geweest als eerst, op een of andere manier had ze vandaag meer zelf vertrouwen. Het idee dat dit de laatste keer was, eigenlijk had er nu al een belletje in Tom zijn hoofd moeten ringelen. Ze durfde zelfs te zeggen “ Ik ga niet eerder weg tot dat jij je hebt om geklede” Woedend snoof Tom, dit was niet de aandacht die hij wilde, hij wou bewonderd worden dat er tegen hem werd opgekeken, of het nu uit angst of respect was. Maar hij wou niet dat hij werd afgesnauwd en gecommandeerd. “Ga dan weg teef, dan kan ik me omkleden” siste hij haar, zijn gezicht leek misschien emotieloos, maar als je goed keek waren de emoties soms in zijn ogen zichtbaar. Een voldane glimlach kwam op zijn gezicht te staan toen Dana, zijn stiefmoeder, de deur uit ging. “Ik wacht hier, en sleur je uit bed als je over 10 minuten nog niet bent omgekleed en gewassen ect” riep ze vanachter de deur. 10 minuten dacht Tom, oowh dan kan ik er nog 5 slapen, hij draaide zich om en wachtte geduldig en relaxt tot de 5 minuten klaar waren. Daarna sprong hij snel onder de koude douche, ’s ochtends vond hij het heerlijk zo koud. En een geluk elke slaapkamer had een eigen badkamer. Daarna griste hij gewoon wat uit de kast. Het eindresultaat was een wat slonzige grote bloes met daar onder een wit shirt, de blouse hield hij open. Zijn spijkerbroek was wat gehavend en hij knoopte zijn bandana er aanvast voor het geval hij die nodig had. Zijn haar, daar deed hij niks aan. Hij haalde gewoon eens zijn hand er door heen, de warrige look was zijn naamplaatje. Zijn portemonnee vast aan een ketting en in zijn broekzak Natuurlijk keurde Dana zijn kleding niet goed maar wat zou het, het was hoe hij was. Omdat Tom nog zo slaperig was geweest, was hem niet opgevallen dat zijn kast voor meer als de helft leeg was, alsof alles in een koffer stond. Maar dat was ook waar, want toen hij beneden kwam zag hij een koffer staan. Zijn vader stond er wat ontzet bij en Dana was vol trots tegen de bewakers aan het praten. Ze vond dat ze hem toch maar goed uit zijn kamer had gelokt. Tom wist dit wel, hij zou naar een inrichting gaan, waar hem werd verteld wat hij wel en niet mocht. Waar hij als een van de duizend andere geen aandacht zou krijgen. Dacht het niet dat hij daar naar toe ging. Op zijn hakken draaide hij zich om en stoof de deur uit, richting de voordeur. Eenmaal buiten geraakt pakte hij zijn skateboard, dat ding was heilig voor hem, en ging hij er als een gek vandoor. Echter nog geen blokje verder werd hij door een witbusje onderschept. Ze reden tegen hem aan waardoor hij omviel. Op de grond liggend zag hij alleen nog de witte broeken en zware schoenen van twee bewakers die uit de auto waren gesneld. Dit was zijn einde dus. In de bus vloekte Tom hevig en schreeuwde dat ze hem los moesten maken. Hij zou ze eens leren, hem te boeien. Echter stokte hij zijn aanslagen op de bewaking, want het had toch geen nut. Het enigste waar hij om vroeg was hem te helpen met zij lolly open te maken, zodat hij wat op de heenweg te doen had. Want iets zei hem dat het nog een lange reis zou worden. En jawel hoor, ze kwamen pas de volgende dag aan, een geluk het busje sliep aardig lekker en Tom was dus aardig uitgerust. Hij keek zijn ogen uit toen hij naar binnen werd geloosd. Alles zag er saai grijs uit, het kon wel wat opvrolijking gebruiken. Zijn koffer werd na gekeken en hij zelf werd gefolieerd. Zijn mes, sigaretten die in zijn borstzak zaten, en mobiel werden afgenomen. Dit zou nog eens een saai bestaan worden dacht hij bij zich zelf. Hij hield koppig zijn mond elke keer als ze hem wat vroegen, nu ze hem het zo lastig hadden gemaakt hem hier te houden zou hij het hun ook niet makkelijk maken. Hij zou zo ver gaan dat de directie van Disturbia, zo heette de kliniek , zijn vader zou smeken om hem terug te nemen. Gelukkig mocht hij zijn kauwgom houden en driftig daar op kauwend plantte hij zich neer in een van de stoelen in de gezamenlijke ruimte. Net als een hotel werden zijn koffers naar zijn kamer gebracht. Gek genoeg zat de stoel best comfortabel hier zou hij wel een tijdje in kunnen zitten. Eigenlijk zou het nu best een rustige tijd worden.

Die nacht verbaasde Tom zich dat de deuren niet op slot waren. Hij kon niet slapen en in het kleine kamertje begon hij zich algauw te vervelen, tijd om het hier eens in het donker te verkennen. Op zijn tenen schoof hij uit bed. Hij had nog steeds zijn kleding van die dag aan want hij was niet vanplan geweest om nu al te slapen. Slapen kon nog altijd, maar eerst even wat lol beleven. Zachtjes liep hij de deur uit, gelukkig kraakte deze niet. Het zachtjes doen was hij gewend, hij was zo vaak snachts stiekem weg gegaan of thuis gekomen. Terwijl hij eens rechts afsloeg kwam hij langs de donkere hallen. Hoewel hij hier net was hoorde hij al dat het hier best eng was, maar het hier wel te doen was. Stel er was iets naar binnen gesmokkeld stond het hier te koop, of bij de boerderijen. Waarom Tom zich hier zo goed in kon oriënteren, hij had ooit al een maand of twee in de cel gezeten voor het mishandelen van een agent. De donkere hal uitgelopen, die hem geen angst op wekte, kwam hij in een veel interessantere hal die met de kantoren. Echter hoorde hij voetstappen en dook hij dus in een nis zodat hij niet te zien was. Zijn ogen volgde de jonge meid nieuwsgierig, wat hield ze verborgen en wat had ze hier te zoeken. Ze was duidelijk op zoek want haar ogen gingen van de ene deur naar de andere. Op een veilige afstand volgde Tom haar en zag haar een kantoortje binnen komen. Ongezien schoof hij ook het donkere kantoortje in en hield zich gedeisd zodat hij pas op het podium zou komen als ze iets interessants had gevonden. En ja hoor, zijn instinct was goed geweest ze had een pakje sigaretten gevonden. Tom klikte het lichtknopje naast zich aan en klappte in zijn handen. “Bravo voor je lef en zoek skills” zei hij sarcastisch, met een grijns op zijn gezicht en een lolly in zijn mond,en liep naar haar toe. Hij bukte zich en haalde het pakje uit haar schoen. Rustig haalde hij een sigaret eruit, alsof hij alle tijd van de wereld had, en stak deze aan. Hij vervolgde zijn woorden na het nemen van een hijs, na hij zijn lolly stokje had weg gegooid. “Maar nu zou je zeker graag hebben dat ik mijn mond hou. “ speelde hij sarcastisch en een tikkeltje sadistisch. “Echter levert het mij waarschijnlijk meer op als ik je aangeef duss” Bespeelde hij haar met een grijns. Hij zag het voor zich hoe hij werd beloond door meer vrije tijd, en mevrouw werd bestraft door corvee. “Of… je kan natuurlijk zorgen dat ik ook mijn aandeel krijg en nog een pakje sigaretten eruit haalt voor mij. Want jouw smerige vinger afdrukjes staan nu toch al op de kast “ vervolgde hij. Zijn blik stond speels. De hele tijd had hij er al voor gezorgd dat zijn vingers niks hadden geraakt.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
Just one wouldn't hurt ?~
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Touhou Hurt&Heal ⑩
» Touhou Hurt & Heal ①

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Disturbia :: Disturbia Clinic || Binnen :: K.-
Ga naar: