IndexIndex  PortalPortal  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 Wtf

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Tom

avatar

Aantal berichten : 19
Registratiedatum : 15-03-12

Character sheet
Naam: Tom Hanson
Partner: nah
Reden van plaatsing: Narcisme

BerichtOnderwerp: Wtf   do mei 10, 2012 5:18 am

Wat een rustige dag leek te worden werd het begin van een lange pijnlijke hel. Hij opende zijn ogen wat geergerd toen hij beneden geschreeuw hoorde “Tom je moet naar school”. Even gleed zijn blik naar de wekker 8 uur, way to early na een nacht als vannacht vond hij. Het was dan wel een door de weekse avond geweest, maar dat betekende niet dat je geen lol mocht hebben. Hoewel deze al gauw uit de hand liep toen er politie kwam omat ze te luidruchtig waren. Tom was rebels en kon er niet tegen om zich te laten vertellen wat hij moest doen, dus algauw kwam hij in discussie met die mensen. Hij liet zich weer achterover in het bed vallen, zin om naar school te gaan had hij echt niet, hij zou zo veel slaap te kort komen dan. Misschien lag hij nog maar 2 a 3 uurtjes in bed. Maar van de rust kwam niks, de deur werd opengetrokken en Tom schoot meteen weer overeind en vloekte ‘What the fuck, vind je dat normaal ofzo. Ik heb ook mijn rust nodig” tegen het figuur wat zich voordeed als zijn stiefmoeder. Ze keek hem boos aan, een kleine glimlach kwam op Tom zijn gezicht te staan, hij vond het heerlijk wanneer ze boos was. Dan kon ze ook zien dat de wereld niet altijd een gelukkige en vredige kant heeft, als die dat überhaupt heeft. “Je gaat nu naar, school en kleed je eens fatsoenlijk aan, je moet de eer van dit gezin wel hoog houden” snauwde ze naar de jongen die haar slaperig aan keek. Tom rolde met zijn ogen en bedacht zich dat dit mormel nooit op te voeden was, ze wist dat ze zijn kamer niet in mocht. En zeker dat ze niet zo over zijn kledingstijl, wat eind jaren 80 was, mocht praten. Terwijl Tom sprak schudde hij zijn hoofd “Heb je het nu nog niet geleerd dat je uit mijn kamer moet blijven…. Get out “. Het laatste had hij wat dreigend gezegd. Helaas was ze daar niet zo van onder de indruk geweest als eerst, op een of andere manier had ze vandaag meer zelf vertrouwen. Het idee dat dit de laatste keer was, eigenlijk had er nu al een belletje in Tom zijn hoofd moeten ringelen. Ze durfde zelfs te zeggen “ Ik ga niet eerder weg tot dat jij je hebt om geklede” Woedend snoof Tom, dit was niet de aandacht die hij wilde, hij wou bewonderd worden dat er tegen hem werd opgekeken, of het nu uit angst of respect was. Maar hij wou niet dat hij werd afgesnauwd en gecommandeerd. “Ga dan weg teef, dan kan ik me omkleden” siste hij haar, zijn gezicht leek misschien emotieloos, maar als je goed keek waren de emoties soms in zijn ogen zichtbaar. Een voldane glimlach kwam op zijn gezicht te staan toen Dana, zijn stiefmoeder, de deur uit ging. “Ik wacht hier, en sleur je uit bed als je over 10 minuten nog niet bent omgekleed en gewassen ect” riep ze vanachter de deur. 10 minuten dacht Tom, oowh dan kan ik er nog 5 slapen, hij draaide zich om en wachtte geduldig en relaxt tot de 5 minuten klaar waren. Daarna sprong hij snel onder de koude douche, ’s ochtends vond hij het heerlijk zo koud. En een geluk elke slaapkamer had een eigen badkamer. Daarna griste hij gewoon wat uit de kast. Het eindresultaat was een wat slonzige grote bloes met daar onder een wit shirt, de blouse hield hij open. Zijn spijkerbroek was wat gehavend en hij knoopte zijn bandana er aanvast voor het geval hij die nodig had. Zijn haar, daar deed hij niks aan. Hij haalde gewoon eens zijn hand er door heen, de warrige look was zijn naamplaatje. Zijn portemonnee vast aan een ketting en in zijn broekzak Natuurlijk keurde Dana zijn kleding niet goed maar wat zou het, het was hoe hij was. Omdat Tom nog zo slaperig was geweest, was hem niet opgevallen dat zijn kast voor meer als de helft leeg was, alsof alles in een koffer stond. Maar dat was ook waar, want toen hij beneden kwam zag hij een koffer staan. Zijn vader stond er wat ontzet bij en Dana was vol trots tegen de bewakers aan het praten. Ze vond dat ze hem toch maar goed uit zijn kamer had gelokt. Tom wist dit wel, hij zou naar een inrichting gaan, waar hem werd verteld wat hij wel en niet mocht. Waar hij als een van de duizend andere geen aandacht zou krijgen. Dacht het niet dat hij daar naar toe ging. Op zijn hakken draaide hij zich om en stoof de deur uit, richting de voordeur. Eenmaal buiten geraakt pakte hij zijn skateboard, dat ding was heilig voor hem, en ging hij er als een gek vandoor. Echter nog geen blokje verder werd hij door een witbusje onderschept. Ze reden tegen hem aan waardoor hij omviel. Op de grond liggend zag hij alleen nog de witte broeken en zware schoenen van twee bewakers die uit de auto waren gesneld. Dit was zijn einde dus. In de bus vloekte Tom hevig en schreeuwde dat ze hem los moesten maken. Hij zou ze eens leren, hem te boeien. Echter stokte hij zijn aanslagen op de bewaking, want het had toch geen nut. Het enigste waar hij om vroeg was hem te helpen met zij lolly open te maken, zodat hij wat op de heenweg te doen had. Want iets zei hem dat het nog een lange reis zou worden. En jawel hoor, ze kwamen pas de volgende dag aan, een geluk het busje sliep aardig lekker en Tom was dus aardig uitgerust. Hij keek zijn ogen uit toen hij naar binnen werd geloosd. Alles zag er saai grijs uit, het kon wel wat opvrolijking gebruiken. Zijn koffer werd na gekeken en hij zelf werd gefolieerd. Zijn mes, sigaretten die in zijn borstzak zaten, en mobiel werden afgenomen. Dit zou nog eens een saai bestaan worden dacht hij bij zich zelf. Hij hield koppig zijn mond elke keer als ze hem wat vroegen, nu ze hem het zo lastig hadden gemaakt hem hier te houden zou hij het hun ook niet makkelijk maken. Hij zou zo ver gaan dat de directie van Disturbia, zo heette de kliniek , zijn vader zou smeken om hem terug te nemen. Gelukkig mocht hij zijn kauwgom houden en driftig daar op kauwend plantte hij zich neer in een van de stoelen in de gezamenlijke ruimte. Net als een hotel werden zijn koffers naar zijn kamer gebracht. Gek genoeg zat de stoel best comfortabel hier zou hij wel een tijdje in kunnen zitten.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 
Wtf
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Disturbia :: Disturbia Clinic || Binnen :: AR.-
Ga naar: