IndexIndex  PortalPortal  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 One thousand voices

Go down 
AuteurBericht
Hayden
Admin
avatar

Aantal berichten : 887
Registratiedatum : 06-10-11
Leeftijd : 23

Character sheet
Naam: Hayden le Dominante
Partner: Will you love me, even with my dark side? x
Reden van plaatsing: Dissociatieve identiteitsstoornis met bijwerkingen en heeft de mogelijkheid om ziektebeelden van anderen over te nemen ~ ♥

BerichtOnderwerp: One thousand voices   do dec 27, 2012 8:04 am

De klok sloeg drie uur. Ook wel het spookuur genoemd, op welk tijdstip ik meestal wakker werd. Blauwgrijze ogen schoten open, zochten de kamer af. Vermoeidheid heerste, maar het weerstond me niet om wakker te blijven. Dat lukte me toch niet zonder medicatie, het was een feit. Voor een seconde was het rustig, tot mijn ogen op de wekker vielen en die aangaf hoe de achterste nul in een één oversloeg. De rust verdween. Alle stemmen begonnen door elkaar heen te schreeuwen, op zoek naar macht. Naar overname van het meisje. Twee daarvan kon ik, de rest bleef onbekend. Met de tijd kwamen er steeds meer aanwezigheden bij, die zich allemaal wilden uitten via mijn lichaam. Het deed me pijn. Zoveel pijn dat ik mezelf ermee wilde beéindigen. Het moest stoppen. Met wilde hartkloppingen sloeg ik mijn benen over het bed, kneep voor een seconde mijn ogen dicht en hapte naar adem. Zenuwachtig zocht ik met mijn linkerarm naar het lichtknopje wat niet ver van mij verwijderd moest zijn op de muur. Het duurde niet lang voor ik die te pakken had en mijn ogen liet wennen aan het felle licht, de TL buis. Trillend stond ik op, probeerde controle over mezelf te krijgen.
'Scream it out, scream it out!' Gilde er een stem in mijn hoofd. Ik kon het niet helpen, zoveel drukte. Bloedrood gelopen ogen staarden naar mij terug, de reflectie van mezelf. Spiegels. Ik haatte ze, ze deden me altijd denken aan de aanwezigheden die ik soms kon zien. Of dat als ik weg liep, ik zelf er misschien wel in bleef staan noch een ander. Vloekend greep ik naar mijn haren, kneep mijn ogen fijn dicht. Ik wilde het niet horen, ik wilde ze niet zien. De persoonlijkheden die in me leefden, al voor een aantal jaar. Meer dan vijf, het voelde als een eeuwigheid. Angstaanjagend liep er een ijskoude rilling over mijn rug heen, waarna ik automatisch gilde. Op dat moment begaven mijn knieën het met overeind blijven en zakte ik er doorheen. Ik liet mijn bruine, inmiddels niet meer zo glanzende haren los en greep naar de grond. Zette daar mijn nagels in, probeerde grip te krijgen. Balde mijn vuisten, sloeg er hard op. Liet de stemmen stoppen, die allemaal stuk voor stuk om aandacht schreeuwden. Mijn lichaam raakte vermoeid, bezweet en vooral gestoord van zoveel prikkelingen, zoveel stress tegelijkertijd. Het geluid van wilde voetstappen kwam dichterbij, maar ik had het niet door. Het getril en geschreeuw overheerste die geluiden. Met een harde klap ging de deur open, er kwamen meerdere benen binnen gerend. 'Easy, hon, het komt allemaal in orde.' Klonk er een tedere stem, maar verbazend genoeg was het niet één van de bewakers. Dat waren mannen, dit was een vrouwelijke geweest. Maar voordat ik mij er op kon concentreren werd ik omhoog getrokken aan beide armen en verdween er een injectienaald door de huid van mijn bovenarm heen. Kate, het was Kate.

Sneeuw vlokjes dwarrelden door de lucht heen, maar het was niet koud. Voor het eerst sinds dagen was het niet koud. De sneeuw was ook niet echt sneeuw te noemen, het was licht stuifsneeuw wat bij iedere aanraking tegen een voorwerp of de grond gelijk smolt, alsof het nooit bestaan had. Een kuch klonk, het was scherp. Alsof er iemand aan het roken was. En als je goed keek leek dat ook net zo, maar het kon niet waar zijn. Sigaretten waren niet toegestaan in de kliniek, überhaupt voor de psycho's die er rondliepen of de bewakers. Er waren weinig mensen in het dorp die rookten, was ze achter gekomen. Alleen zij had er best wel trek in. Kate. Kate Moretti. De vermoorde journaliste, afkomstig uit Rome. Nu zat ze hier in dit ellendige lichaam, haar enige kans op vrijheid, om haar werk te herstellen. Toch kon dat niet, omdat ze vastzat in the middle of nowhere en niemand die er wat vanaf wist dat ze hier zat. De hele wereld geloofde dat ze dood was. Logisch ook, een levenloos lichaam was ze in principe. Al het levendige bloed was dood geraakt. Daar zat geen schrijntje leven meer in. Nog eens liet ze haar ogen glijden over de omgeving, waarna ze net deed alsof ze de peuk neergooide en uit trapte. Jammer genoeg was het niet echt geweest, enkel een grasspriet. Ze had er trek in, een echte sigaret, na al die jaren. Zodra ze haar arm omhoog haalde om een plooi van haar shirt af te vegen merkte ze krassen op die ze nog niet eerder had gezien. Wie dat gedaan had.. die zou boeten. Kate wist dat Hayden dit niet zelf had geflikt, daar was ze te bang voor tegenwoordig. De arme meid kon niets meer, gewoonweg omdat zielen zoals zij haar veel te gauw overnamen. Het arme zieltje uitputten tot ze niets meer kon. Een grijns verscheen daardoor op haar gezicht, het plezierde haar ergens wel. De pijn van een ander. Gewoonweg omdat ze zo lang in het aparte journalistenvak had gezeten, dat er geen ontkomen meer uit was, evenals haar karakter.
Het was stil, of tenminste. Inmiddels niet meer. Geluiden van voetstappen verraadden de kalmte die er zojuist heerste. Er zou iemand richting de schuur komen, waar zij zich netjes schuilhield tussen één van de houten balken. In de schaduw van de grote houten deur, daar stond Kate. Afwachtende om degene die binnen zou komen te begluren. Aandachtig sloeg ze haar armen over elkaar, leunde tegen het hout aan met haar rug. Zodra er een persoon binnenkwam trok ze haar wenkbrauw charmant omhoog en opende haar mond om iets te zeggen. ''Zo, zijn de bewakers met je uitgespeeld?'' Zei ze meer als dat ze het vroeg, met de sexy ondertoon in haar stem. Het Italiaanse accent dat ze had was niet te ontkennen. Hoewel ze dan wel in het jonge lichaam zat, waren er toch trekjes die veranderden zodra er een persoonlijkheid haar lichaam betrad. Net zoals dat zij nu wat ouder leek dan Hayden was, niet enkel met stem en houding, maar ook het uiterlijk. ''Nou?'' Voegde ze er achteraan, terwijl ze haar hoofd ietsje schuiner draaide en het ietwat bevelend had geklonken.

[&Yué]

_________________

The burning desire to live and roam free
It shines in the dark
And it grows within me
You’re holding my hand but you don't understand
So where I am going, you won't be in the end...

Hayden ~ Kate ~ Avan
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://disturbia.actieforum.com
Yué
Honey boom <3
avatar

Aantal berichten : 108
Registratiedatum : 04-12-11

Character sheet
Naam: Yué Sahin
Partner: I would say, there is a little twinkle in my heart.
Reden van plaatsing: Agressief (ADHD)

BerichtOnderwerp: Re: One thousand voices   vr dec 28, 2012 12:27 am

Ze ritste haar jas nog iets verder dicht. Een gure wind waaide langs haar heen en ze zag hoe de sneeuwvlokken naar beneden dwarrelden. Hoe laat was het? Dat wist ze eigenlijk niet. Het was sowieso tijd voor normale mensen om te slapen. Maar zoals haar ouders het zo subtiel hadden gezegd, was ze toch niet normaal, maar gestoord. Voelde ze zich zo? Nee, absoluut niet. Het liefst had ze haar ouders hierheen zien gaan. Misschien dat ze daar nog eens van wat zouden leren. Ze liep langs het pad door de tuin heen richting de mini boerderij. Je zou het misschien niet van haar denken, maar ze was een dierenvriend. Ze had een hond, Lilith, maar die had ze achter moeten laten tot haar grote spijt. Lilith was één van de weinigen in haar oude huis die blij was om haar weer terug te zien als ze weer thuis kwam. Haar oudere zus en broer hadden haar ook laten zitten. Eigenlijk was het gewoon net alsof ze niet bestond, en als ze bestond was het nooit in positieve zin. Voorzichtig sloop ze naar de boerderij. Zich bewust van het feit dat elk moment een bewaker kon verschijnen. Ze schoof de schuifduur van de schuur open waar de dieren zich in bevonden. De geiten vond ze het leukst, misschien omdat ze zichzelf erin herkende. Sterk en eigenwijs, maar ook slim en intelligent. Alhoewel dat slimme en intelligente bij haar wel meeviel. Ze mistte de smaak van alcohol en de geur van sigaretten. Toen ze hier aankwam had ze nog een half pakje mee kunnen nemen, ze waren er niet achtergekomen en ze had ze ook allemaal in één keer zorgvuldig achter dit schuurtje opgerookt. Drank had ze al maanden niet meer gehad, en dat frustreerde haar. Ze liet haar hand glijden over de warme vacht van het pasgeboren geitje wat hier liep. Het was nog wat angstig voor mensen, maar als je rustig was en geduld had kwam het vanzelf naar je toe uit nieuwsgierigheid. Ze schrok even op bij het horen van zachte geluiden uit de hooischuur naast de miniboerderij. Ze stond op en liep er langzaam heen. ''Zo, zijn de bewakers met je uitgespeeld?'' klonk er een stem vanuit de schuur. Het was wel duidelijk een meisjes stem, met een accent erin. Yué opende de deur en liep naar binnen. Het was er vrij donker, en je kon bijna niks zien. ''Nou?'' hoorde ze haar er nog achteraan zeggen. Daar zat een meisje bij de hooibalen, blijkbaar gestrest. Waarom was een raadsel. Sommigen hier waren nogal vreemde vogels, maar wat wil je ook als je in een gekkenhuis zoals dit terecht kwam. ”Zeker,” antwoordde ze koeltjes. ”En jij, gevlucht zeker?” voegde ze eraan toe.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Hayden
Admin
avatar

Aantal berichten : 887
Registratiedatum : 06-10-11
Leeftijd : 23

Character sheet
Naam: Hayden le Dominante
Partner: Will you love me, even with my dark side? x
Reden van plaatsing: Dissociatieve identiteitsstoornis met bijwerkingen en heeft de mogelijkheid om ziektebeelden van anderen over te nemen ~ ♥

BerichtOnderwerp: Re: One thousand voices   do jan 03, 2013 7:28 am

Voor kort sloeg ze haar ogen dicht, nam de geur van verse hooi in zich op. Hoewel sommige strootjes in de kledij die haar kont en benen omhulde prikten, verroerde ze zich niet. De afgedekte schuur liet toch enkele koude lucht af en toe naar binnen guren, wat haar armen dan zachtjes aantintelde. Kietelde als het ware. Gauw genoeg opende ze haar ogen weer en nam het meisje wat binnen was gekomen in zich op. Op haar gemak stond ze op, nog steeds met haar armen over elkaar heen geslagen. Lichtelijk ongeïnteresseerd kwam ze over, maar ze was vrij zeker het tegenovergestelde. Het lag aan de houding waarin ze zich bevond, misschien wat arrogant. Maar die uitstraling had de brunette tegenover haar zeker ook te pakken, dat maakte het dat ze gelijk stonden. ''Je valt in herhaling, meisje. Maar nee, ik kom hier voor rust. Al dat gekrijs van die aanstellers daarbinnen irriteert me veel te veel.'' Sprak ze vrij erotisch met de bijpassende ondertoon, het kwam door haar Italiaanse accent dat het er niet uit zou gaan. Het was een keepertje, forever and always. Bij de woorden die ze had uitgesproken had ze ook haar ogen gerold, ter teken dat ze de kliniek nu wel gezien had. De tijd dat ze hier vast zat, ze werd langzamerhand gek. Ze was niet gek, maar de psychisch gestoorde mensen en bewakers hier maakten je dat wel. ''Jij dan? Wel gevlucht?'' Kaatste ze de vraag terug, als ze begon over het onderwerp vluchten moest het wel iets met de brunette te maken hebben. Die overigens best door ging met uiterlijk.
''Too bad van de sneeuw, anders waren de sterren helder te zien in de duistere hemel. Nu is het enkel één groot grijs vlak. Alsof er storm op komst is. Waarschijnlijk is het dat ook.'' Heel even zocht ze de meid haar ogen op, kwam ietsje dichter naar haar toe. Vervolgens vielen die van haar op een wit voorwerp wat ze vanuit haar ooghoeken opmerkte. Het polsbandje, iets wat ieder patiënt hier om had. Kate had nog zovaak die van Hayden eraf willen trekken, maar het was haar niet gelukt. Zelfs geen schaar kan door het harde plastic heen, het valt er niet af te halen. De mesjes van de eetzaal zouden daar ook niet bij helpen, één en al bot natuurlijk. ''Mag ik?'' Vroeg ze beleefd, met een ietwat zachtere stem. Daarbij doelde ze duidelijk op het bandje wat om het meisje haar pols zat en ze wees ernaar met haar uitgestoken rechterhand. Ze was benieuwd naar d'r naam, de rest was allemaal bullshit informatie. Hoewel ze het ook had kunnen vragen, vond ze het uitspraken van namen zo erg ziekelijk klinken. Kate wist niet hoe het kwam, het was er gewoon gekomen de afgelopen tijd, of misschien was het haar hele leven al bijgebleven. Een naam hardop zeggen klonk zo raar, jezelf voor iets belachelijks uitschelden. Sommigen hier gaven er niet eens om, blaften het gewoon uit alsof het een scheldwoord was. Daar had ze een hekel aan. Een naam was speciaal, vooral de bijzondere die nauwelijks voorkwamen.
Met een zachte blik op haar gezicht draaide ze haar hoofd een tikje schuin en wachtte op reactie.

_________________

The burning desire to live and roam free
It shines in the dark
And it grows within me
You’re holding my hand but you don't understand
So where I am going, you won't be in the end...

Hayden ~ Kate ~ Avan
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://disturbia.actieforum.com
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: One thousand voices   

Terug naar boven Go down
 
One thousand voices
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Disturbia :: Disturbia Clinic || Buiten :: H.-
Ga naar: