IndexIndex  PortalPortal  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 It isn't just me [Arnoud]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Momsen

avatar

Aantal berichten : 221
Registratiedatum : 15-02-12

Character sheet
Naam: Taylor Momsen
Partner: -
Reden van plaatsing: Hoort stem in haar hoofd - Zware nachtmerries, kans tot slaapwandelen

BerichtOnderwerp: It isn't just me [Arnoud]   di jan 01, 2013 11:03 am


De zolen van haar schoenen piepten op de kraaknette witte vloer. Meer omdat ze liep te treuzelen dan om welke andere reden dan ook. ‘Is dit wel een goed idee?’ Vroeg ze zwakjes. Ze keek langs Arnoud de gang in en slikte moeizaam. Ze had hier nog nooit geen enkele regel overtreden, ja, ze was een angsthaas. ‘Taylor doe niet flauw. Die vriend van je is geweldig, hij brengt wat vreugde in ons leven!’ Meldde Schaduw gretig in haar hoofd. Ze keek kort naar boven en rolde enkel met haar ogen, al geluk dat Arnoud dat niet kon spotten want hij liep voor haar. Ze blikte steeds maar weer over haar schouder omdat ze bang was betrapt te worden, in haar hoofd neuriede Schaduw gretige vrolijke liedjes, zo drukkend dat er ze er lichte hoofdpijn van kreeg. Het was er overal zo stil dat het akelig werd. De haartje stonden recht onder haar trui en ze kreeg de rillingen.

Ze kwamen de hoek om. Taylor was hier nog nooit eerder geweest gewoonweg omdat het niet nuttig was. Ze was niet het type dat ronddwaalde op zoek naar geheimen … Arnoud blijkbaar wel. Plots greep ze zijn arm en trok hem terug achter de hoek. ‘Camera’s!’ Fluisterde. Ze keek hem aan en een beverige zucht verliet haar lippen waarna ze tegen de muur leunde en haar handen op haar hoofd legde. ‘Waarom doen we dit alweer?’ Vroeg ze met een zwakke glimlach naar hem opzij. ‘Jij gaat dit verder doen Taylor!’ Beval Schaduw in haar hoofd. Ze moest zich inhouden om niet iets terug te roepen naar hem, iets wat Arnoud dan wel kon horen. ‘Jij gaat nu zeggen dat je mee gaat naar de kantoren.’ ‘Hoe …’ Ze zweeg meteen en keek opzij naar Arnoud terwijl haar tanden op elkaar krastte. ‘Ik maak je leven noch zieliger dan het al is!’ Siste Schaduw. ‘Hoe doen we dit?’ Vroeg ze uiteindelijk. Ze wist dat Schaduw altijd zijn gelijk wou en kreeg dus kon ze er maar beter mee doorzetten. ‘En een beetje meer enthousiasme.’ Sprak Schaduw weer gretig. Taylor slikte en keek de hoek om naar de camera. ‘Waar zijn we trouwens? De kantoren?’ Ze keek terug naar Arnoud en besefte plots dat haar hand nog steeds om zijn pols geklemd was van daarnet hem weg te trekken. ‘Sorry.’ Ze wendde meteen haar hoofd af …


_________________


You say that now, but I’ll do something to let you down.
And you’ll turn your back like everybody else.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Arnoud

avatar

Aantal berichten : 483
Registratiedatum : 19-02-12
Leeftijd : 23

Character sheet
Naam: Arnoud de Wolf
Partner: I'm in love. but does she want me?
Reden van plaatsing: Periodieke explosieve stoornis (woedeaanvallen)

BerichtOnderwerp: Re: It isn't just me [Arnoud]   di jan 01, 2013 2:03 pm



Hij pakte taylor bij haar hand en trok haar de algemene ruimte uit. Hij wis nog wel ene plek waar fun vaak te vinden was en aangezien alle bewakers nu druk bezig waren met de mensen die buiten in de sneeuw bezig waren zouden ze het niet merken als ze het kantoor binnen slopen. En hadden ze daar niet pas een kerstborrol gehad .
Ze waren nu op de gangen richting de kantoren. Hij was zeker van zij zaak om in te breken in de kantoren. Maar Taylor leek minder van haar zaak. Natuurlijk wist hij niet wat hij van plan was. Daar naast was hij het gewoon om de grens te overschrijden. Hij wist niet hoe dat bij Taylor zat. Ze had zijn pols nog niet los gelaten. Maar dat vond hij wel fijn. Zo wist hij beter waar ze waren. Hij keek Taylor even kort aan. Ze leek zenuwachtiger dan hij dacht. ‘Rustig gewoon normaal doen. We mogen in deze gangen zijn. Dus doe net of je met mij door de gangen dwaalt. Mensen pikken hier alles op dus praat ook gewoon met mij of het een normaal gesprek is. Dan vinden ze het niet boeiend en gaan ze niet luisteren. Hij sprak op een normale toon richting haar. Net zoals hij haar had opgedragen. Hij moest het goede voorbeeld geven zo dat ze het ook snapte. ‘Is dit wel een goed idee? Vroeg Taylor aan hem. Hij keek haar even aan om haar te herinneren wat hij niet zij. Maak je geen zorgen de bewakers zijn druk met de mensen die buiten zijn en die gene die naar buiten willen maar niet mogen.’ sprak hij opnieuw op een rustige toon. Hij liep paar rondjes met haar en nam ondertussen de omgeving in zich zelf op. Niet opvallend gewoon zonder dat iemand het merkte. Gelukkig was er maar een iemand in de gang en die leek te verweg om hem te verraden. De jongen keek de anderen kant op. Arnoud greep zijn kans meteen en draaide de hoek om terwijl hij Taylor met zich mee trok. Maar hij werd direcht terug getrokken. Çamera’s’ klonk het uit Taylor mond. Hij keek haar even vreemd aan. Duh camera die hingen hier overal. ‘De camara’s hangen overal door het gebouw. Hier mogen we gewoon komen.’ sprak hij rustig terwijl hij haar de hoek weer terug om trok. .‘Waarom doen we dit alweer? Vroeg taylor . Lol zij hij kort terwijl hij even naar achteren keek om haar aan te kunnen kijken. De kantoren waren nog een stuk veder de ze konden nog gewoon lopen. Veder op waren gewoon ruimtes waar ze naar toe mochten. Zijn vorige stappen waren gewoon om de zekerheid zo dat niemand hem gezien had. Dus ook niet kon verraden. Hij wist precies hoe hij dit moest doen. E gingen dadelijk in een van de ruimtes in de behoorde tot de gangbare ruimtes. Tenmiste het was hem nog nooit verboden om langs de isoleercellen te lopen. Hij hoorde taylor iets zeggen maar ze maakt haar woord niet af. Dus negeerde hij het maar. Maar al snel kwamen er anderen woorden uit haar mond. Hoe doen we dit?’ Hij keek opnieuw achterom en hij liet een zachte glimlach zien. Simpel niet betrapt worden. Volg mij ik geef je van zelf instructie. zij hij rustig. vertrouw me maar voegde hij er aan toe. Ze waren nu bij de isoleer cellen. Hier mochten ze kort gezien worden. Enkel op het begin van de gang veder niet. Maar gelukkig was dat niet altijd te moeilijk. Net toen hij haar wilde uitleggen wat ze moest doen vroeg Taylor waar ze waren. We zijn bij de isoleercellen. De kantoren zijn aan eind van de gang. We lopen hier in. Op dat stuk daar had geen camera. Daar gaan we plat tegen de muren staan van de isoleer cellen. De camera’s zijn enkel op de deuren gericht. Aan de eind van de gang blijf je staan tot ik door de deur van de kantoren ben. De camera die daar hang beweegt. Wanneer hij de anderen kant op kijkt ren je zo snel mogelijk richting deur. Let op ik sta daar om de deur weer dicht te doen voor dat de camera terug is. hij praten zo duidelijk en rustig mogelijk. Voor enkel daar rond hagen konden ze al straf krijgen. Als een van hun twee op de camera kwam moesten ze alles afbreken en hopen dat ze de camera niet zouden terug spoelen. Oké vroeg hij nog een keer voor de zekerheid. .




_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Momsen

avatar

Aantal berichten : 221
Registratiedatum : 15-02-12

Character sheet
Naam: Taylor Momsen
Partner: -
Reden van plaatsing: Hoort stem in haar hoofd - Zware nachtmerries, kans tot slaapwandelen

BerichtOnderwerp: Re: It isn't just me [Arnoud]   wo jan 02, 2013 7:48 am


Gewoon normaal doen zei Arnoud … normaal doen, ja daar was ze goed in … helemaal niet in zo’n situatie. Er was hier trouwens niemand normaal. Hij bedoelde dus waarschijnlijk normaal in de zin van wat de bewakers normaal aan je vonden. Taylor kwam altijd behoorlijk normaal over, als durfde ze in slechte dagen wel eens tegen zichzelf te praten of vond je haar ergens waar ze helemaal niet hoorde te zijn … te wijten aan haar slaapwandelen. Ze bleef uiterst dicht bij Arnoud in de buurt zodat ze hem kon vastgrijpen of wat dan ook als het uit de hand liep. Wat zou ze krijgen van straf moesten ze haar betrappen? Zouden ze haar opsluiten? Isoleercel? Afwas? Kamerarrest? Ze wist het niet en ze hoopte dat het nooit zo ver had te komen. Maar Arnoud had wel een punt, de meeste bewakers liepen buiten rond te paraderen tussen de jongeren die waarschijnlijk de meeste regels overtraden omdat er sneeuw lag. Vertrouw me maar zei Arnoud. Ze ademde eens diep in en glimlachte naar hem waarna ze knikte, ze vertrouwde hem. Hij had een uitstraling waar Taylor bijna meteen in het vertrouwmodus voor viel, anders had ze nooit met hem staan dansen ook.

Iedere stap die ze zette joeg meer adrenaline door haar lichaam. En dat was nooit goed, de boost die het gaf zorgde ervoor dat Schaduw de overmacht kreeg en hij alles deed wat Taylor niet wou doen zonder dat ze zich ertegen kon verzetten. Ze bleef tegen de muur staan naast Arnoud en luisterde naar zijn uitleg, ze waren bij de isoleercellen. Haar blauwe ogen dwaalden even de gang door waarna ze Arnoud weer aankeek. Zijn hele uitleg klonk logisch en begrijpelijk al lukte het moeilijk voor Taylor om haar aandacht erbij te houden. ‘Het lukt ons wel!’ Sprak Schaduw, Taylor herhaalde de woorden klakkeloos luidop. Er kwam een brede glimlach op haar lippen, de spanning verdween uit haar lichaam allemaal door Schaduw die het nu van haar overnam. Toen hij haar nog eens bevestigend aankeek knikte ze zelfzeker. ‘Ga maar, we komen achter.’ Zei Taylor liefjes. Great … sprak ze in het meervoud en deed ze totaal anders, wat moest hij hier wel niet van denken? Ze stak haar blonde lange haar in een staart en keek de hoek om wachtend op het teken dat ze kon komen …



_________________


You say that now, but I’ll do something to let you down.
And you’ll turn your back like everybody else.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Arnoud

avatar

Aantal berichten : 483
Registratiedatum : 19-02-12
Leeftijd : 23

Character sheet
Naam: Arnoud de Wolf
Partner: I'm in love. but does she want me?
Reden van plaatsing: Periodieke explosieve stoornis (woedeaanvallen)

BerichtOnderwerp: Re: It isn't just me [Arnoud]   wo jan 02, 2013 2:36 pm


‘Het lukt ons wel! Klonk het het kort uit Taylor mond. Met die woorden leek Taylor totaal verandert. Ze leek niet meer het onzekere meisje van daarnet. Nee nu was ze zelfverzekerd en klaar voor het gene wat ze zou gaan doen. Hij liep snel de gang in. Ergens blijven staan zou enkel argwaan opwekken. Hij zorgde er voor dat hij binnen enkelen seconde plat tegen de muur stond op het stuk waar geen camera was. Hij zag dat Taylor de gang nog niet in was gelopen en maakte met zijn hand het gebaar dat ze kon komen. Toen ze langs hem stond liep hij schuifelend door. Plat tegen de muur zo dat de camera hem niet zou betrappen.

Aan het einde van de gang stopte hij en checkte hij de bewegingen van Talyor. Ze bleef netjes tegen muur. Het eerste stuk was goed gelukt. Hij keek kort om de hoek richting de camera. Gelukkig stond hij net van hun af. Hij wachten even tot het weer hun kant op gekomen was en toen weer terug ging. Hij haalde snel een klein speldje uit zijn broek voor de deur van de kantoren en schoot toen in een flits richting de deur. Hij begon met het spelde in het sleutel gat te friemelen. Terwijl hij dat deed bleef hij de camera in de gaten houden. De deur was in goed zicht van de camera dus moest hij zo snel mogelijk terug als de camera weer zijn kant op kwam. De deur wou niet snel genoeg open gaan en hij zag de camera weer terug komen. Hij schoot direct weer richting de gang van de isoleer cellen. Daar drukte hij zich weer direct tegen de muur aan zo dat de camera daar hem ook niet zou zien. Een zachte zucht ontsnapte. ‘Dat was kantjeboord. Bij jou is de deur al open dus dan moet je genoeg tijd hebben.’ zij hij met een brede grijns richting Taylor. Hij zuchten nog een keer diep om zijn adreline onder controle te krijgen. Toen de camera weer wegdraaide schoot hij opnieuw terug naar de deur. Deze keer kreeg ging de deur wel snel open. Hij schoot snel naar binnen en sloot daarna kort de deur. Van uit het raam keek hij naar de camera en toen hij weer weg draaide opende hij de deur en schreeuwde ‘NU’
I Don’t Belong Here


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Amanda
Bewaker
avatar

Aantal berichten : 30
Registratiedatum : 02-01-13
Leeftijd : 20

Character sheet
Naam: Amanda June
Partner: You believe but what you see. You receive but what you give.
Reden van plaatsing: Guardian angel ♥

BerichtOnderwerp: Re: It isn't just me [Arnoud]   do jan 03, 2013 12:40 am

Negen uur 's ochtends. Amanda werd wakker door het harde geluid dat plotseling uit haar mobiel was gekomen en als alarm diende en begon aan haar dagelijkse ochtendritueel. Ze at en dronk even snel wat en poetste haar tanden om vervolgens onder de douche te springen. Waarna dit gebeurd was trok ze haar kleding aan: een zwarte skinny jeans, een zwart topje met daar overheen een kort, zwart leren jasje en als schoenen ook zwarte Dr. Martens. Het was niet de meest voorkomende bewakerskleding, maar de zwarte kleur kwam ergens toch intimideren over en ze moest zeggen dat het naar ervaring een stijlvolle maar toch afstotende werking had. Amanda bevestigde haar naamkaartje op haar topje en begon aan de finishing touch. Het aanbrengen van een donkere, maar niet te overdreven make up rondom haar ogen en het kammen van haar haren om ze vervolgens los over haar schouders te laten vallen.
Haar huis in Disturbia Village was niet zo ver verwijderd van de Disturbia Clinic, waardoor ze een kwartiertje voordat ze moest beginnen pas weg hoefde. De donkerharige meid sloeg haar tas over haar schouders, deed de voordeur op slot en liet haar huis zo achter zich. Er begon opnieuw een drukke maar toch heerlijke werkdag in Disturbia Clinic. Het was zwaar werk, maar toch had het werk met de dagelijks nieuwe omstandigheden iets spannends. Het was een heerlijk gevoel wanneer je dienst erop zat naar huis te gaan met het gevoel dat je het doel van die dag bereikt had. Soms was het door middel van iemand met zijn problemen te helpen, maar het kon natuurlijk ook zo zijn dat je een tegenwerker had weten te grijpen die met zijn of haar plannetjes bezig was. Ze stapte in haar rode auto en reed weg.

Amanda liep door de lange gangen, haar schoenen bijna geen geluid makend op de witte begronding. Ze was al een tijdje aanwezig en had tot nu toe weinig hoeven uitvoeren. Op dit moment echter had ze stemmen - hoe zacht dan ook, ze was er misschien zelfs op getraind de zachtste geluiden op te vangen - gehoord in de buurt van het kantoor waar ze zaken regelden als boekhouding en dingen bewaarden. Haar privéterrein binnen dit gebouw, dus. Net toen ze de hoek om liep hoorde ze een luidde "nu" die overstemd werd door een aantal voetstappen. Ze waren met zijn tweeën, dat zeker. Haar blik veranderde in die zakelijke blik die niet te doorgronden was. De jongen tot wie de stem behoorde was uit zicht verdwenen, maar het meisje met wie hij overduidelijk samenwerkte was wel op te merken. Met snelle stappen liep ze op de meid af die ze uit het register kende als Taylor, die tegen de muur gedrukt stond. Ze kon al raden wat hun plan geweest was geweest. De camera in eerste instantie omzeilen. Amanda was ondertussen tegenover het meisje beland en pakte haar arm met een sterke maar niet pijnlijke greep. Zonder nog iets te zeggen nam ze Taylor met haar mee, terwijl ze de deur van het kantoor opendeed en nu ook de jongen op kon merken. "Jullie plan had iets slims, al moet ik zeggen dat camera's omzeilen niet betekend dat je plan gelijk geslaagd is. Wij zijn overal." Haar stem klonk hard, maar had geen gemene toon in zich. "Hier komen." Deze woorden waren voor de jongen bedoeld. Ze trok haar wenkbrauw afwachtend op en wachtte tot de jongen in beweging zou komen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ethan
Bewaker
avatar

Aantal berichten : 110
Registratiedatum : 19-01-12

Character sheet
Naam: Ethan Ryder
Partner: *Epic stem* ''So lonely, so lonely, so lonely...''
Reden van plaatsing: Het is zijn plicht voor het dorp om hier te werken.

BerichtOnderwerp: Re: It isn't just me [Arnoud]   do jan 03, 2013 1:23 am

Zacht gepiep klonk. Ethan werd er wakker van. Maar zodra hij opkeek was het niet zijn wekker die afgegaan was, maar iets anders. Heel even liet hij de omgeving in zich bezinken en merkte toen op dat het ook niet zijn huis was waar hij wakker werd. Hij had ook niet in een bed geslapen, maar half brak in een stoel. De man wreef in zijn ogen en werkte zijn lichaam iets omhoog, gezien hij half onderuit gezakt lag. 'Mijn jongen,' klonk er naast hem. Een ruwe, aan gort verknalde stem begroette hem, niet eens bij zijn naam. Maar het was niet nodig, hij wist wie het was. Zijn vader, aan in het infuus. Daar kwam dat gepiep vandaan, om zijn hart te meten, in de gaten te houden. Alle herinneringen kwamen des te meer terug. Eenmaal knipperde hij nog flink met zijn ogen, sperde ze wijd open en liet ze weer rusten.
Het kwam allemaal terug in zijn gedachten, hoe het gisteravond mis was gegaan. Zijn ouders hadden ruzie gehad over Ethan zijn geschiedenis, hoe hij nog geen vrouw had en hoe het nu met zijn werk moest. Dat had zijn vader zijn hart niet aangekund. Een hartaanval, dat had hij gehad. Waardoor hij nu hier had moeten overnachten en waarschijnlijk nog wel langer. 'Kan je me vertellen hoe laat het is, Ethan?' Vervolgde hij, waarna hij hem schaapachtig aankeek. ''Dit horloge hier zegt klokslag zes uur, hoe gaat het met je?'' Ethan haalde zijn neus op, liet de tijd doordringen en besefte zich dat hij over ander halfuur aan het werk moest. Daarvoor moest hij zichzelf eerst maar even opfrissen, het gevecht van gister had ook wat schrammen gemaakt, zag hij nu aan zijn witte blouse. Glasscherven, dat was het geweest. Op dat moment kwam de verpleegster binnen, nam de nacht met hen door en Ethan bedankte haar voor de opvang. Hij gaf zijn vader een kus op zijn voorhoofd, beloofde hem later terug te komen en zijn vrouw mee te nemen.

Inmiddels was het al enkele uren later, hij had zich opgefrist en was al volledig opgestart met zijn werk. Het was opnieuw een verassing, zoals iedere dag, wat voor werk hij kon gaan doen. Dat was niet van te voren te bepalen. Ja, werkgevers konden makkelijk zeggen dat ze de patiënten in de gaten moesten houden, maar wat voor gevolgen dat gaf konden ze nooit zomaar bepalen. Dat was aan de ervaring van de bewaker zelf, sommigen waren hier echte softies, had hij alweer gezien. Daar behoorde deze man niet toe, hoe intimiderend de patiënt ook mocht doen, hij liet zich niet overrompelen. Natuurlijk was hij best normaal tegen ze, zolang ze dat ook tegen hem deden. En hij gooide de meisjes niet als een hoop vuil in de isoleercel, zoals bij sommige tegenstrijdige jongens. Hij had ook gevoel. Bedacht hij zich terwijl hij door de gangen patrouilleerde, op weg naar het kantoor om wat dossiers door te snuffelen. Een collega had hem dat gevraagd.
Een luide kreet trok zijn aandacht, wat vanuit de gang kwam richting het kantoor. ''Shit,'' vloekte Ethan zacht, zo zacht dat het enkel voor hem verstaanbaar was. Niet dat iemand het zou horen, de gangen waren bijna zo goed als leeg. Blijkbaar hadden toch twee of meer patiënten daar gebruik van gemaakt om dan nu het kantoor binnen te glippen. Ethan zette het in een renpas en zodra hij het bereikt had, zag hij een andere collega in de ruimte staan. Met een meisje vastgeklemd door middel van haar hand. Heel even luisterde hij haar woorden aan, terwijl hij richting de deurpost liep. Daar leunde hij zichzelf tegen, de jongen kon onmogelijk ontsnappen. Dat was nu wel duidelijk. Voordat hij zich er eventueel tussendoor zou kunnen glippen, had Ethan hem strak vast. Dus de optie om te ontsnappen was nul. ''Je hoort wat de lady zegt, knul. Ik zou maar luisteren, ruzie met haar wil je niet.'' Zei hij waarschuwend, terwijl hij zijn armen over elkaar kruiste. Als hij problemen veroorzaakte bij haar, hoefde hij geen fatsoenlijke behandeling van Ethan te verwachten.

_________________
Wherever you'll go, I will murder your soul.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Momsen

avatar

Aantal berichten : 221
Registratiedatum : 15-02-12

Character sheet
Naam: Taylor Momsen
Partner: -
Reden van plaatsing: Hoort stem in haar hoofd - Zware nachtmerries, kans tot slaapwandelen

BerichtOnderwerp: Re: It isn't just me [Arnoud]   do jan 03, 2013 7:57 am


Taylor keek nauwkeurig toe hoe Arnoud rende want ze was zeker van plan om perfect in zijn voetstappen te gaan. Kwestie van er zeker van te zijn dat ze geen fouten maakten want dat kon hen bijna de kop kosten en dan zou het haar schuld zijn. En ze vond Arnoud behoorlijk aardig dus wou ze hem niet telleurstellen. ‘Gewoon rennen, niet naar die camera kijken.’ Raadde Schaduw haar aan in haar hoofd. Taylor keek kort naar boven en rolde met haar ogen, ze wist wel hoe ze moest rennen daar had hij haar nu echt niet bij te helpen. Arnoud zei dat het kantje boord was bij hem maar het enige wat Taylor deed is haar duim opsteken en grijnzen. Technisch gezien was het allemaal Schaduw zijn bewegingen.

Arnoud riep NU en net toen Taylor naar voor wou schieten waarschuwde Schaduw haar voor een bewaker. Hoe kwam het dat hij het altijd eerder wist dan zij? Ze werd bij haar arm gegrepen en een zekere angst gleed door haar lichaam. Bij adrenaline had Schaduw altijd het verstand over haar lichaam maar bij angst kwam de teruggetrokken stille Taylor weer terug. Haar blauwe ogen gleden opzij naar de bewaakster en ze liep gedwee mee naar het kantoor waar ze Arnoud kort aankeek. Ze waren betrapt en dat was echt het laatste wat ze wou. Taylor had nog nooit iets mis gedaan, noch nooit sinds ze hier was toegekomen. En nu dit, dit was meteen iets groots. Ze draaide zich half weg en bleef gehoorzaam tegen de muur staan terwijl ze paniekerig voor zich uit keek. Er kwam nog een bewaker, kon dit nog erger? ‘Verzet je Taylor, verdedig jezelf nou eens!’ Riep Schaduw kwaad in haar hoofd. Taylor wendde haar ogen naar de grond en hoorde een reeks rake kwetsende woorden in haar hoofd galmen. ‘Zielig kind!‘Laat me met gerust.’ Prevelde Taylor nauwelijks hoorbaar tegen de stem in haar hoofd. ‘Wat denk je nu. Ik denk er in geen duizend jaar aan om jou gerust te laten.’ Sprak Schaduw haar tegen. Taylor liet haar hand langs haar wang gaan waar een traan had over gelopen. ‘Please, ga gewoon weg.’ Fluisterde ze. Het kon haar niet schelen dat de bewakers en Arnoud haar nu dwaas stonden aan te kijken. Als ze haar dossier hadden gelezen dan wisten ze wat ze had. ‘Ik ga niet weg! Ik maak je leven een hel!’ Riep Schaduw zo kwaad dat ze er een barstende hoofdpijn aan over hield. ‘IK HAAT JE!’ Riep Taylor kwaad de gang in. Ze rukte zich los en zakte tegen de muur naar de grond neer waar ze in tranen uitbarstte …


_________________


You say that now, but I’ll do something to let you down.
And you’ll turn your back like everybody else.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Arnoud

avatar

Aantal berichten : 483
Registratiedatum : 19-02-12
Leeftijd : 23

Character sheet
Naam: Arnoud de Wolf
Partner: I'm in love. but does she want me?
Reden van plaatsing: Periodieke explosieve stoornis (woedeaanvallen)

BerichtOnderwerp: Re: It isn't just me [Arnoud]   do jan 03, 2013 12:22 pm


Nu Zijn stem had duidelijk geklonken en Taylor regeerde er direct op Maar iets stopte haar meteen. Hij keek even vreemd op maar het werd al snel duidelijk. Een van de bewakers verscheen achter haar en pakte haar direct bij de arm. Uit een reflectie gooide hij de deur dicht. Maar daar had hij al meteen spijt van. Dit was niet netjes tegen over Taylor. Het was zijn idee dus als zij gepakt werd was het wel zo eerlijk als hij er ook voor zou opdraaien. Hij wilde net de deur open doen toen de bewaker het al deed. Hij keek hoe de bewaker Taylor mee naar binnen nam. Het was een van de bewakers die hier pas een tijdje was. Bij hum was hij nog niet in de problemen geraakt. Maar de eerste had hij al te pakken. "Jullie plan had iets slims, al moet ik zeggen dat camera's omzeilen niet betekend dat je plan gelijk geslaagd is. Wij zijn overal." De stem van de bewaker klonk hard maar daar bleef het ook bij. Gokje. De meeste van jullie lopen buiten of zijn bezig de gene die naar buiten willen maar niet naar buiten mogen. zijn stem klonk rustig. Hij had vaak genoeg in deze situatie gezeten. Hij ging zich niet druk maken. Dat vergroten enkel de kans op een woede aanval en daar had hij geen zin in. "Hier komen." zij de bewaker. Ze trok haar wenkbrouw om haag en Arnoud keek haar vreemd aan. De bewaker moest iets ouder dan hem zijn. Dan snapte ze toch wel dat hij niet ging luisteren. Hij wilde antwoorden maar een anderen bewaker kwam er bij. Toen hij zag kon hij niet laten om een grote glimlach op zijn gezicht te laten zien. Na dat de anderen bewaker was uit gepraat begon hij zelf. Bewaker Ryder je weet toch zelf ook wel dat in niet ga luisteren naar iemand die paar jaar ouder is dan mij zelf. hij sprak rustig en liep onder tussen naar achter. Hij wist dat hij hier uit niet kon ontsnappen. Dus maakte hij maar het beste van. Hij kende bewaker Ryder. Hij was hem al vaak tegen gekomen en vaak genoeg in de problemen door hem. Daar naast had bewaker Ryder al woede aanvallen van hem mee gemaakt. Hij liep nog wat veder naar achter en stote toen een stapel met post om. Hij wilde ze gaan op rapen maar zag toen een brief geadresseerd aan hem. A.C.V. De wolf. De brief was al open gescheurd. Dus iemand had hem al gelezen. Hij keek veder naar de envelop. Hij leek officieel en een logo met Justice en opvang voor jongeren was er op gedrukt. Hij opende brief een beetje en zag dat het ging over L.O.B. De Wolf ging. Liv deze brief ging over zijn kleine zusje liv. Waarom lag deze brief hier. Waarom hadden ze deze brief al gelezen. Een boos gevoel kwam in hem naar boven. Met de seconde leek hij prikkelbaarder worden. Hij had de neiging om de rede uit de bewakers te trekken. Maar hij werd toen uit zijn gedachten getrokken trokken door Taylor die opeens begon te schreeuwen en te huilen. Zijn brein begon over uren te maken. Talylor helpen of de waarheid uit de bewakers trekken.
-


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Amanda
Bewaker
avatar

Aantal berichten : 30
Registratiedatum : 02-01-13
Leeftijd : 20

Character sheet
Naam: Amanda June
Partner: You believe but what you see. You receive but what you give.
Reden van plaatsing: Guardian angel ♥

BerichtOnderwerp: Re: It isn't just me [Arnoud]   vr jan 04, 2013 7:29 am

Het deed haar niet verbazen dat er cliënten waren die het in hun hoofd hielden een ontsnapping te riskeren. Dit soort situaties kwamen vaak voor als je deze baan had. Er waren een hoop die hier al een poosje zaten en die de pogingen tot ontsnappen nog steeds niet hadden opgegeven. Naar haar mening konden ze ondertussen beter weten. Het was een tijd geleden al onmogelijk om uit de kliniek te ontsnappen en sinds de laatste paar weken was de beveiliging hier alleen maar verbeterd. Niet alleen door eventuele camera's, maar voornamelijk door de nieuwe bewakers waren ingezet.
Nog voordat één van de twee had gesproken weerklonken er voetstappen rechts van haar, die werden verduidelijkt door de man die in zicht kwam. Ah, Ethan. Ondanks ze het beste met de cliënten voor had, vond ze het af en toe heerlijk om iemand te slim af te zijn. Wanneer dit gedrag werd veroorzaakt door iemand zijn of haar stoornis was het natuurlijk een ander verhaal. Toch kwam deze pogingen tot verzet vaak voor zonder dat dit gekoppeld was aan een stoornis. Zo nu ook, waarschijnlijk. Daar zou ze dadelijk wel achterkomen. Ze richtte haar blauwe ogen opzij naar Ethan, knikte als een soort begroeting en zag hoe hij de overgelaten ruimte tussen haar en de deur afsloot. Het meisje waarvan ze haar arm nog steeds beet had prevelde zachtjes iets, wat niet te horen was. De stem van de jongen, of eigenlijk man, wel. Zijn stem klonk rustig, maar er was iets in zijn manier van doen waardoor ze achterdochtig was.
"Laten we het erop houden dat wij hier alles in de gaten hebben. Je mag hier niet zijn, dat weet je." Amanda's stem was nog steeds kalm, maar had iets beschuldigends. Logisch, hij mocht hier nou eenmaal niet zijn. Punt. Als hij dit op een normale manier op kon lossen was er verder echter niets aan de hand. De rest van de middag zou hij zich natuurlijk wel in een van de isoleercellen moeten bevinden, maar daar had hij op dit moment het volle recht op. Het was niet altijd even leuk om mensen op te sluiten, hoe kort dan ook, maar het was op dit moment hun eigen schuld. Als iemand het lef had de regels hier te overtreden, moest dat persoon ook zijn verantwoordelijkheid nemen en op de blaren zitten. De vervolgende woorden van de jongen en die voor Ethan bedoeld waren, deed een grimmig lachje op haar gezicht verschijnen. "Nou, dat is wel de bedoeling. Je luistert naar mij, zelfs al was ik een aantal jaar jonger dan mij geweest. Hier komen, dus." Amanda was nog niet van houding veranderd en keek Arnoud, zijn naam kwam opeens in haar herinnering naar boven, enkel wat dwingend aan. Door deze opmerking werkte hij haar een tikkeltje op haar zenuwen. Het meisje echter had op de een of andere manier haar hand losgetrokken, liep een stukje van haar af en ging huilend tegen de muur aanzitten. Ze keek even opzij naar Ethan, om hem zonder verder iets te zeggen te laten weten dat hij het voor nu even met Arnoud afhandelde. Als hij dat wilde natuurlijk, maar dat was verder nogal logisch. Nu ze toch met zijn tweeën waren, konden ze net zo goed de taken verdelen. Amanda knielde neer naast het meisje en legde haar hand op haar schouder. "Rustig maar meisje, het is goed." Of de tranen en het geschreeuw van zonet kwamen door haar stoornis of simpelweg door de situatie, wist ze niet. Waarschijnlijk was het eerste het geval. Als eerste zou ze het meisje op haar best vriendelijke manier tot bedaren brengen en daarna zou ze met Ethan wel kijken hoe ze het met de twee gingen aanpakken. "Ik laat hierbij wel alvast aan jullie weten dat jullie de rest van de middag in een isoleercel moeten verblijven."

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: It isn't just me [Arnoud]   

Terug naar boven Go down
 
It isn't just me [Arnoud]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Disturbia :: Disturbia Clinic || Binnen :: K.-
Ga naar: