IndexIndex  PortalPortal  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 Salvation

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Dux
Bewaker
avatar

Aantal berichten : 60
Registratiedatum : 02-07-12

Character sheet
Naam: Dux
Partner: Yoü, Yoü and I :D
Reden van plaatsing: Guard

BerichtOnderwerp: Salvation   wo jan 02, 2013 1:58 am

Vanachter de zwarte glazen keek de man naar enkele patiënten die bij elkaar in groep stonden. Zelf stond hij aan het uiterste uiteinde van de eetzaal te wachten op iets dat zou gaan gebeuren. Al was die kans klein, de jongeren die hier zaten hadden hem al lang gezien en wisten dat hij niet een van de mildste bewakers was die hier rond liep, en voor niemand maakte hij een uitzondering. Hoe lang was hij hier nu al in dienst? Toch minstens een 3 a 4 jaar, helemaal voor familie van hem was hij destijds uit Roemenië hier heen gekomen, en zo was hem verteld dat het in zijn bloed zat dat hij hier aan het werk moest. Ze moesten eens weten. Een grijnsje rustte er op zijn gezicht, en dan niet zo eentje van dat hij geamuseerd was, helemaal niet. Kort wreef hij over zijn arm, het zou nu niet lang meer duren voor hij werd afgelost. Voor enkele seconden kruiste zijn blik die van een blond meisje, vliegensvlug keek ze weg. Met zijn voet duwde hij zich uiteindelijk af van de muur waar hij tegen stond en liep zo weer de ruimte uit, onderweg passeerde hij een andere dude die gekleed was zoals alle bewakers zich moesten kleden. Zelf was hij een kinda buitenbeentje als het op zijn manier van kleden en zij volledige uiterlijk aankwam. Maar ach, niemand sprak hem der over aan en nee, hij ging echt niet zo’n apenpakje aan trekken.
Dux duwde de deur die naar het kantoor leidde ruw open en snoof even. Wat nukkig schonk hij zichzelf een kop koffie in en wandelde vervolgens naar zijn kantoor. Daar zette hij zich neer op de zwarte stoel, zijn voeten had hij al op zijn bureau geplaatst en zo bleef hij zitten, naar buiten starend en wachtend op iets. Zo nu en dan merkte hij wat voetstappen op achter zijn gesloten deur. De man nipte van zijn koffie en sloot voor enkele momenten zijn ogen even. Ughe, wat deed hij hier in godsnaam in deze dooie boel, Transylvanië was misschien de beste plek bij uitstek maar hij was liever daar dan hier. Maar ja, hier was hij nodig of wat dan ook. Soms was het nog wel leuk ook om die kleuters hier wat angst in te boezemen of ze in de iso stoppen, zolang ze maar wisten dat ze niets met hem moesten aanvangen, met niemand van de bewakers eigenlijk. Er waren al wel een paar guards doorgeslagen, vet grappig om te zien eigenlijk al was de baas der niet bepaald blij mee. Dan moest ze maar mentaal sterke mensen inhuren ea, in laats van die zoutzakken die hun lieten commanderen door de patiënten. Het zachte geluid van de krakende houten plank voor zijn deur verraadde dat er iemand voor zijn deur stond, het gepiep van de deur bevestigde dat nog meer. Like zo’n echte maffiabaas van uit de films draaide de man zich met zijn stoel naar de deur wanneer deze alweer terug bijna in het slot was gevallen. Een kleine grijns sprong op het gezicht van de man bij het zien van Serenity. ‘Breng je me nog eens een bezoekje?’ Zijn stem klonk kalm, er was geen spoortje van hardheid in te vinden, bijna zou je zelfs denken dat hij een of andere aardige dude was die hier helemaal niet paste, maar ze wisten beide wel beter.
[&Serenity]

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Serenity
Psychologe ♥
avatar

Aantal berichten : 71
Registratiedatum : 11-07-12

Character sheet
Naam: Serenity Amor
Partner: Dice.. dice.. double it twice.. ~
Reden van plaatsing: Psychokinesis || Kleptomania

BerichtOnderwerp: Re: Salvation   wo jan 02, 2013 2:33 pm

De zon die door een klein spleetje liep verraadde de duisternis van de kamer dat het ochtend was. Hij begon plagerig bij het kietelen van haar voeten, ging langzaam verder naar haar buik en scheen vervolgens volop in haar gesloten ogen. Hier werd ze wakker van en hield gelijk een hand voor haar gezicht. Heel even wendde ze aan de situatie en liet de drukke stemmen uit haar hoofd vergaan. Nog een enkele stem bleef over en dat was haar zoete eigen. Heel even liet ze haar wijde pupillen aan het licht wennen en wreef toen de slaap uit haar ogen.
Nog geen kwartier later liet ze de warme straal over haar lichaam heen sproeien. Ze vond het heerlijk, maakte haar hoofd leeg. Tenminste, eerst kon ze hier goed nadenken, maar zodra de douche dan uitging, werd het volledig stil. Het gaf haar rust, alle eigenaardigheden, slechte dingen en zonden wegspoelen door middel van warm water. Herinneringen, het waren allemaal zo slecht. Het liefste dacht ze niet terug daaraan, maar iedere ochtend dat ze naar Disturbia Clinics moest, werd ze er toch weer mee geconfronteerd. Ze kon er niet omheen, het was haar plicht voor het dorp, voor haar ouders en grootouders en die daarvoor. Serenity kon ze niet teleurstellen, dat zou hen zeer doen. Dan zou ze als enige thuis zitten, geen geld binnenkrijgen en als een gestoorde worden verklaart, ééntje die ook in de kliniek hoorde. Natuurlijk klopte dat, ze had er zelf in gezeten. Als klein kind wel, maar het was waar. Met een hartpijn zuchtte ze, droogde zich af en bekeek naar haar zelf in de spiegel. Ander onderwerp, dit werd haar teveel. Verveeld staarde ze naar een plukje dat voor haar neus was gaan hangen en blies die met een glimlach op haar gezicht weg. Krullen en dan zou ze haar haar opsteken, dat werd het.

Met diezelfde glimlach die ze vanochtend op haar gezicht had gehad, was ze ook mee naar het werk gegaan. Nu was het inmiddels alweer een aantal uren later en had ze die al achter de rug. Vandaag was niet veel te doen, vooral kantoorwerk, computerzaken op orde stellen wat van haar afdeling was. De therapie. Daarmee moest ze ook uren maken, niet enkel praktijk. Die praktijk moest natuurlijk ook genoteerd worden, op zoveel omwegen, het was echt om krankzinnig van te worden. Vandaar dat ze eerst maar eens naar de wc ging, zichzelf opfrissen. En daarna een pauze nemen, misschien. Ze wist het niet, ze zat in de knoop met de vaststelling over Brianne. Die plotselinge angstaanvallen, het zou verholpen moeten kunnen worden. Ze had eerder al haar dossier doorgelezen en opnieuw kon ze er niet met haar nieuwsgierige en puzzelachtige vingers afblijven. Niet vanwege haar obsessie van het stelen van dingen, maar omdat ze het idee had dat sommige stukjes niet in één vielen met de rest van het geschreven mapje. Haar ogen bleven teruggaan naar de persoonlijkheid waar over geschreven was. Abby.
Op dat moment trok ze de kraan open, waste haar handen en schrobde het vuil van inkt onder haar nagels vandaan. Nog even haar glimlach oefenen in de spiegel, vuiltjes van haar kleding afstrijken en wat zuchtten, ze was er klaar voor om terug te keren. Zodra ze de deur open deed hoorde ze een schreeuw van haar linkerkant, in de verte. Niet haar pakkie an, de bewakers zouden het regelen. Niet Ethan, die was er vandaag niet. Haar halfbroer, ook al werd er weinig over gesproken. Tenminste, met andere collega's. Maar weinig bewakers wisten ervan. Sommigen dachten gewoon dat ze vrienden waren, voor een lange tijd. Sinds haar vader dood was, haar moeder had geen raad geweten en de vader van Ethan was een prima opvang geweest. Het was tot meer uitgelopen. Ja, het was een zonde in het dorp, dorpelingen beschouwden het als een taboe, ze pikten het niet.
Op balletschoentjes liep ze terug, de tegenovergestelde kant op van waar de schreeuw net vandaan gekomen was, naar het kantoor en merkte hoe het handvat er aangeraakt uit zag. Gezien het niet volledig goed teruggedraaid stond, er was iemand binnen geweest. Shit, ze was de enige geweest, het was natuurlijk stom om die nu onbewaakt achter te laten. Wat als het nu weer zo'n patiënt was die dacht hier sleutels of iets te vinden om te kunnen ontsnappen. Met een ondoordacht plan duwde ze zachtjes de klink omlaag, liet hetgeen wat er zich in de kamer bevond maar gewoon op zich af komen. Tot haar verbazing was het iemand anders, ouder en zeker gespierder. Een bewaker.
Gerustgesteld liet ze de klink los, duwde de deur zachtjes achter haar kont dicht. Een zachtaardig knikje was haar begroeting, met een glimlach die haar kersenlippen sierde. Tot nu toe ging alles goed, verder had ze niet bedacht om contact te zoeken. Ze liep weg van de deur, richting de koffiemachine en drukte de knoppen in. Een cappuccino zou goed doen op dit tijdstip. Serenity voelde zich op haar gemak, tenminste, totdat de stilte voor de storm langs kwam waaien. Dux vroeg haar wat, wat haar stokstijf liet staan en de glimlach deels liet verdwijnen. Niet dat hij het zag, ze stond tenslotte met haar rug naar hem toegekeerd. Met haar ogen ietwat paniekerig wijd open gesperd. ''Ik geloof dat er een groot verschil is tussen van waar ik vandaan kom en jij.'' Beantwoordde ze hem met een zoete stem. Het was de waarheid, hier gelden er strenge regels wat dat betreft. Deels draaide ze haar hoofd naar hem toe, zodat hij enkel een kant zou zien. Maar toch keek ze hem niet aan, ze richtte haar blik naar de grond, terwijl het koffieapparaat doorpruttelde. ''Bovendien kunnen we nu ook praten, als je iets kwijt wilt, er is niemand in de buurt.'' Vervolgde ze, ietwat stiller, maar ze durfde het tenminste kwijt.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dux
Bewaker
avatar

Aantal berichten : 60
Registratiedatum : 02-07-12

Character sheet
Naam: Dux
Partner: Yoü, Yoü and I :D
Reden van plaatsing: Guard

BerichtOnderwerp: Re: Salvation   do jan 03, 2013 8:11 am

Vanachter de glazen van zijn zonnebril keek de man de vrouw aan. Een koele bries streek over zijn wang, vrijwel meteen schoten zijn ogen terug naar de ramen. Juist, die was hij vergeten toe doen toen hij hier eerder was heen gekomen. Geruisloos plaatste hij de kop koffie neer op zijn bureau en stond hij op. In alle kalmte wandelde hij verder naar het raam, om dat vervolgens met een simpel duwtje tegen het glas weer dicht te laten gaan. Op zijn hielen draaide hij zich weer om naar zijn bureau en staarde even zijdelings naar Serenity die bezig was met koffie te nemen. Ze was de psychologe van deze kliniek, nog steeds vond hij het wat idioot dat zij de enigste psychologe was. Je zou er toch minstens een drietal verwachten of wat dan ook, een klein team om over patiënten te praten als ze het zelf even niet meer wisten? Maar ja, blijkbaar was dat dus niet hier. Kostte vast te veel geld of zo. Het simpele knikje bij haar binnenkomst was louter uit beleefdheid dat wist hij ook wel. Ach, ze was aardig en dat was het beste. Rustig zette hij zich weer neer in zijn stoel maar dit keer plaatste hij uit beleefdheid zijn voeten maar gewoon stevig op de grond.
De verandering van houding viel wel op, of toch tenminste het feit dat ze niet meer leek te bewegen haar gezicht was onleesbaar voor hem, wat logisch was aangezien ze met haar rug naar hem gekeerd staan. Zijn mondhoeken vlogen heel kort naar omhoog. Juist ja, de striktheid van dit dorp. Alleen de patiënten in deze kliniek kwamen uit andere landen, en misschien een tweetal bewakers waar hij bij hoorde. Al had er hier wel familie van hem gewerkt, een hele legacy zelf en daarom was hij nu ook hier. ‘En toch zitten we hier allebei, wat familie wel niet kan doen.’ Was zijn reactie op haar woorden. De vooroordelen was hij beu, Dux was echt geen buitenstaander. De man wist perfect wat er hier gebeurde, al jarenlang. Maar hij kon natuurlijk niemand blamen dat er over hem geoordeeld werd enkel en alleen omdat hij van een ander land was. Plus hij ging haar zeker niet blamen. De gemeenschap van het dorp was gewoon heel dicht, elk vooroordeel dat ze ooit over iemand konden hebben werd er van hun geboorte in gelepeld. Ach ja, wat boeide het ook. Ja, het keerde elke keer wel weer terug, maar veel trok hij zich er niet van aan daar was hij nu eenmaal Dux voor.
Dux trok zijn wenkbrauw op. De woorden hadden hem nauwelijks bereikt, maar hij had ze goed genoeg verstaan. Als ze door zijn glazen heen zou kunnen kijken zou ze kunnen zien dat zijn blik meteen had verhard. Zijn gehele houding bleef neutraal enkel zijn ogen, daarom altijd die zonnebril. ‘Praten over wat dan wel? Je weet dat ik niet echt een prater bent, toch niet op de manier waarop je met de patiënten praat.’ Even wreef hij door zijn haar en nam vervolgens de kop koffie weer vast. Nee, als het op die psychologische mumbojumbo aankwam, dat kon ze beter doen met de mensen die het nodig hadden. Dux praatte gewoon niet graag over zichzelf, met niemand, tenzij hij je echt kende maar dan zelfs amper. Niemand hoefde te weten wat er achter hem school en dat wou hij voor een tijdje zo houden. Inmiddels waren zijn gevoelens weer geworden zoals ze altijd waren kalm en alsof er helemaal niets aan de hand was.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Salvation   

Terug naar boven Go down
 
Salvation
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Disturbia :: Disturbia Clinic || Binnen :: K.-
Ga naar: