IndexIndex  PortalPortal  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 Looking around...

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Yin

avatar

Aantal berichten : 58
Registratiedatum : 03-01-13

Character sheet
Naam: Tae Yin Yeon
Partner: It's more difficult then black and white...
Reden van plaatsing: Dubbele persoonlijkheids stoornis, sadisme

BerichtOnderwerp: Looking around...   vr jan 04, 2013 4:59 am

Het meisje was pas aangekomen in de kliniek. Gisteren had ze enkel lusteloos uit het raam zitten staren, telkens met de neiging in huilen uit te barsten. Waarom moest ze weg van huis? Was ze gek, was ze echt zo gek? 'Ja..' hoorde ze in haar achterhoofd. Een grijns speelde om haar lippen en ze duwde zich omhoog uit de stoel. 'Tijd om wat rond te gaan kijken..' mompelde het meisje tegen zichzelf, waarna ze de kamer rondkeek. Haar oog viel op de koffer, haar koffer. Ze ritste het geval open en trok er ruw spullen uit. Wat haar niet beviel belande ergens op het bed of werd achteloos losgelaten, waarna het op de grond terecht kwam. Want wat ze nu aanhad... Nee, daar had ze geen zin in nu. Dus zou ze het veranderen. Geen sprake van dat ze in dit schattige pailettenshirtje zou blijven zitten. Wat was dit? Het meisje hield keurend een jurkje omhoog. Maar nee,, het was niet goed genoeg om de test te doorstaan. Roze, roze. Dit was allemaal veelste lief. Bah. Uiteindelijk vond ze een strak zwart jurkje. Haastig trokken haar handen aan de kleding die nu om haar slanke lichaam gespannen was. Uit, uit. Op een of andere manier had ze het met haar gehaaste, ongecoƶrdineerde bewegingen voor elkaar gekregen zich in de jurk te wurmen. De zwarte, lichtelijk doorschijnende stof zorgde dat haar normaal gesproken nogal kinderlijke uiterlijk nu vrij volwassen werd. Als laatste griste ze nog een leren jasje weg en onder het lopen trok ze dat aan. Waarheen? Ze kende de weg absoluut nog niet hier, was nauwelijks haar kamer uitgeweest. Met zachtjes klikkende hakken wandelde ze verder. Haar hoofd trots opgeheven. Hmm. Waar zou ze heen gaan? Een plek...Iets bijzonders. In deze ruimte waren veelste veel mensen. Gekken. Bah, eentje wiegde autistisch heen en weer. Verveeld gaapte ze, keek zoekend rond. Er moest toch iets te doen zijn wat haar niet in slaap zou laten vallen?! Verderop zag ze een deur, waarachter een gang zich uitstrekte. Daarheen dan maar, bij gebrek aan beter.

Na wat rondzwerven over de gangen was ze in een steeds rustiger gebied gekomen. Een saaie, saaie gang. Saai behang, saaie deuren aan beide kanten. Saai, saai, saai. Ze wilde bijna omdraaien, ergens anders op zoek gaan naar vermaak. Maar ergens kon je merken dat het niet de bedoeling was dat haar ogen hier rondkeken. Een deur met een slot erop. Zonder al te veel hoop duwde ze de klink omlaag, tot haar verrassing opende de deur. Let's go. Ze was nu wel benieuwd hoe ver ze kon komen hier. Het meisje deed haar gitzwarte hakken uit en nam die in haar hand. Zo sloop ze op kousenvoeten verder, minder kans om betrapt te worden. Ze kwam een soort kantoor in. Bureau's. Dossiers. Wacht, wat? Was ze serieus in het gedeelte van het gebouw gekomen waar de psychologen en andere doktoren werkten? Zo werd de saaie ruimte opeens heel wat interessanter. Ze liet zich in een willekeurige stoel zakken en draaide vreugdevol een paar rondjes met de bureaustoel. Tja, na enkele minuten begon ook dat te vervelen. Er moest iets gebeuren. Haar schoenen had ze netjes naast elkaar op de tafel gezet en ze zat met haar benen opgetrokken in de stoel. Had wat blaadjes en formulieren verschoven, maar niets zag er echt interessant uit. Wat maakte het haar nou uit dat een of andere dude een zielig verleden had. Wat was dit nou weer voor een stom kantoor. Zachtjes zong het meisje wat willekeurige versregels van vroeger voor zich uit. Even zat ze hier knus na te denken wat ze als volgende zou doen. Ze rechtte haar rug en zette haar beide voeten op de grond. Te saai hier, ze zou weg gaan. Maar net toen ze dat had besloten hoorde ze voetstappen. Wauw, het lot wist dit altijd weer perfect te timen leek het wel. Ze draaide haar stoel zo dat de rugleuning haar uit het zicht trok en zette haar blote voeten weer fijn op de stoel, sloeg haar armen eromheen. Zo zag ze er best onschuldig uit. Tja, dat was ze ook... Meestal. En ja, het meisje was benieuwd wat er nu zou gebeuren. Alles was beter dan de stilte en verveling die hier net hadden gehangen.

[Leah'tje. c:]

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
Looking around...
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Disturbia :: Disturbia Clinic || Binnen :: K.-
Ga naar: