IndexIndex  PortalPortal  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 There's nothing that can stop me.

Go down 
AuteurBericht
Cayne

avatar

Aantal berichten : 114
Registratiedatum : 14-02-12
Leeftijd : 20
Woonplaats : Everywhere i go.

Character sheet
Naam: Cayne Westan
Partner: Try me ON.
Reden van plaatsing: persoonlijkheidsstoornis NPS, Sadistisch

BerichtOnderwerp: There's nothing that can stop me.   ma jan 07, 2013 9:38 am

Met een verveelde blik keek hij om zich heen, het was weer een van de saaie dagen in de kliniek. Een van die dagen, waarvan er duizende waren. Ja, het leek alsof hij hier al zijn hele leven zat, hij kon zich nauwelijks meer de ‘buitenwereld’ herinneren. En het leek alsof de kliniek steeds voller werd, alhoewel er af en toe ook zomaar mensen verdwenen. Na al die tijd vond hij het hier nog steeds vrij creepy.
Met een rustige beweging zette hij zijn blauwe WeSC headphones op zijn wildblonde haren, door de speakers klonk de rustige muziek van The XX. Zijn ogen gleden opnieuw over de tuin, met ergens ver weg een bewaker en wat ‘patiënten’ hij had nooit gesnapt waarom al deze jong volwassenen patiënten werden genoemd. Ze waren gewoon mensen, en aan de meeste, waaronder hij, merkte je niet eens dat ze iets hadden. Hij vond dan ook dat hij hier volkomen onterecht zat, in zijn ogen was dat ook zo.
Zijn hart klopte rustig in zijn borstkas, rustig stond hij op van het bankje in de tuin, hij liet zijn blik even naar beneden glijden waar hij zijn vertrouwde oldschool vans zag. Hij stak zijn handen in zijn effen legerkleurige jas. Onder zijn jas droeg hij een grijs vest met daaronder een gewoon blauw shirt met een printje erop. Hij vond het best belangrijk om er goed uit te zien, en een beetje stijl had hij wel. Zijn voetstappen lieten het grind op de paden kraken, alles hier was zo saai. Zo… gewoon en hetzelfde. Hij raakte er maar niet gewend aan, en hij wilde het niet toe geven, maar hij had het gevoel alsof hij hier binnen de muren van de kliniek helemaal gek werd. Wat eigenlijk ondenkbaar was, omdat hij gewoon.. tja, de beste was in alles. Even kneep hij zijn ogen dicht, hij moest niet van dat soort dingen denken, hij was de normaalste jongen hierbinnen, dat was een feit. Dus gek zou hij nooit van zijn levens dagen worden. Nooit.
Zijn ogen vlogen op toen er een vogeltje uit de bosjes schoot, hij volgde het beestje met zijn blauwe ogen en uiteindelijk bleven ze haken op de hooischuur. Met een vlugge blik keek hij om zich heen, de bewakers waren inmiddels niet meer te zien en de enkele patiënten die er waren leken te geconcentreerd op hun werk. Het was ook vrij koud, dus veel mensen waren er sowieso niet buiten. In een drafje jogde hij naar de schuur, voorzichtig schoof hij de grote houten deur open. Hij keek even snel rond en trok de conclusie dat er niemand was. Hij stapte verder de schuur binnen en ging voorzichtig de houten trap op. Eenmaal daar trok hij zijn jas uit en liet hij zich achterover in het hooi vallen. Hij strekte zijn arm om een sprietje te pakken en stak dat in zijn mond. Zijn handen schoof hij onder zijn hoofd. Hij sloot opnieuw zijn ogen en genoot van de muziek die nog steeds door zijn headphones klonk, als mensen hem zouden missen zochten ze hem maar.

TAGS//Only Sawyer || WORDS//522 || NOTES//sawhy afgeraffeld einde, moest gaan


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sawyer

avatar

Aantal berichten : 3
Registratiedatum : 03-01-13

Character sheet
Naam: Sawyer Andrews
Partner:
Reden van plaatsing: Theatrale ps & ODD

BerichtOnderwerp: Re: There's nothing that can stop me.   di jan 08, 2013 4:52 am

Een tijd lang volgde Sawyer een meisje met haar ogen, deze was aan het rond lummelen in de tuin, echt doelloos eigenlijk. Vanuit haar ooghoeken had ze ook een jongen opgemerkt die richting de hooischuur ging, daar zou ze zo meteen wel eens een kijkje gaan nemen. Even streek ze een lok haar uit haar ogen en fixeerde haar blik weer op een bewaker die een al een tijd buiten stond. Ze had geen idee wie het was, maar van hieruit zag hij er nog vrij jong uit en helemaal niet mis. Sawyer grijnsde haar tanden even bloot en rechtte haar rug. Misschien kon ze hier nog wel een lolletje trappen. Als een echt model liep ze op hem af, maar ging toen ze vlak voor de bruinharige man aankwam een tikje naar links waardoor ze hem straal voorbij liep en verder liep naar de hooischuur, wetend dat de man haar duidelijk stond na te gapen. Oh, hier genoot ze zo hard van. Sawyer wist dat menig jongen of man haar hier na keek als ze voorbij kwam, en haar looks gebruikte ze dan ook in al haar voordelen. Al snel verloor ze haar interesse in de bewaker, merendeels omdat ze verveeld was eigenlijk. Haar ogen vonden al heel gauw het helderblauwe water van de fontein, even snoof ze. Hoe lang zat er hier nu al? Vier maanden maybe? Het zou wel zoiets zijn ongeveer. Zichzelf vond ze nog een van de normalere kinderen die hier zaten, want de mensen die ze hier al had zien rondlopen, die waren echt super vreemd. En zij was al vreemd genoeg. Kort streek ze haar shirt van The Ramones recht en rekte zich vrolijk uit.
Haar conclusies waren blijkbaar juist, want de gigantische houten deur die stond half open. Hopelijk het werk van die jongen met het blonde haar. Nieuwsgierig liep ze naar binnen, even keek ze rond het was hier best nog wel warm tegenover buiten. Mooi. Hij was dus al niet beneden. Hmm best, ze zou die irritante trap wel op kruipen. Sinds die ene keer dat ze er was afgedonderd was ze eigenlijk niet meer bovenop de hooizolder geweest, maar misschien om die jongen te leren kennen zou ze het wel eens wagen. Zo zacht als ze kon, sloop ze voorzichtig de trap op. Voor ze het wist voelde ze een grote lachstuip opkomen, maar ze proestte het niet uit. Anders was haar zogezegde niet aanwezigheid hier meteen verprutst. In haar hoofd gonsde het over bekende ritme van Melancholia, een van de beste tracks van Wasted Penguinz, en een die ze toevallig uit haar hoofd kende.
Helemaal opgaande in het ritme, merkte ze de jongen die in het hooi lag helemaal niet op. En ja, zoals je het al kon raden ging Sawyer in alle galantheid die ze had, haar voet juist onder zijn been steken en mooi op haar bek in het hooi. ‘Just great.’ Bromde ze duidelijk geïrriteerd. Wat moeilijk draaide ze zich om en haalde een paar sprieten hooi uit haar haar en keek vervolgens de jongen met een kleine grimas aan. ‘Je ligt niet bepaald op een goeie plek hoor.’ Vrolijk liet ze haar hoofd op haar handen neer ploffen en bleef met haar benen op die van de jongen liggen zodat ze een soort van driehoek ofzo leken te vormen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cayne

avatar

Aantal berichten : 114
Registratiedatum : 14-02-12
Leeftijd : 20
Woonplaats : Everywhere i go.

Character sheet
Naam: Cayne Westan
Partner: Try me ON.
Reden van plaatsing: persoonlijkheidsstoornis NPS, Sadistisch

BerichtOnderwerp: Re: There's nothing that can stop me.   di jan 08, 2013 5:51 am


Zijn gedachtes dwaalden al snel af naar de buitenwereld, hoewel hij de laatste tijd meer vrijheid had gekregen door zijn goede gedrag leek het nog steeds op een gevangenis, of erger nog. Je kreeg het gevoel alsof je in een normaal huis woonden, met een boel anderen weliswaar, maar stiekem werd je continu in de gaten gehouden en was het ook werkelijk een gevangenis. Want ontsnappen was onmogelijk, of nou ja, hij had het eigenlijk nog niet geprobeerd maar dat kwam door de roddels die werden uit gekraamd. Zo ging er het verhaal dat de weggelopen mensen, die opnieuw gevangen waren, gebruikt werden bij allerlei testen. Als een soort proefkonijnen, hun schedels werden open gezaagd en er werden vreemde dingen met hun hersens gedaan. Niet dat hij die bullshit geloofde, maar het was toch redelijk beangstigend. In de buitenwereld gebeurden dat soort dingen niet, tenminste, niet dat hij wist. Toen hij nog in Canada woonde draaide zijn leven eigenlijk alleen maar om feesten, hoe raar dat ook klonk bij iemand met NPS, niet voor niets draaide zijn feestjes dan ook uit op ruzie. Onderkruipsels moesten hem gewoon niet tegen spreken, punt. En al helemaal niet het meisje afpakken waar hij zo juist op aan het azen was. Ja, dat was een van de leukste dingen aan de buitenwereld, de meisjes. Hoe vaak hij wel niet een one-night stand had gehad. Al die meisjes vonden hem natuurlijk ook de knapste jongen die ze ooit gezien hadden, wat logisch was natuurlijk. Want dat was hij ook.

Met een schok kwam hij overeind en had hij zijn ogen geopend. Iets had zojuist zijn been aangeraakt, en hij kon de lach niet onderdrukken toen hij zag dat er een niet misse meid over hem was gestruikeld. Snel zette hij zijn headphones van zijn hoofd en hing deze om zijn nek, hij realiseerde zich dat hij nog steeds een dom hooisprietje in zijn mond had en spuugde die snel naast hem uit.
Hij glimlachte breed toen het meisje iets onverstaanbaars mompelde op een bozige toon. Hij volgde haar bewegingen, en zonder al te veel succes haalden ze een paar sprieten hooi uit haar donkere haren. “Wat een intro,” Bracht hij grinnikend uit terwijl hun blikken elkaar kruisten. ‘Je ligt niet bepaald op een goeie plek hoor.’ Bracht ze er gelijk terug in. Hij glimlachte en keek haar met zijn blauwe ogen aan, “Tja sorry, na de trap komt het hooi… en op het hooi kun je goed liggen.” Sprak hij met een wenkbrauwwiebel. Hij streek even met zijn handen zijn haar goed, en plaatste die toen achter hem waardoor hij gemakkelijker zat. Haar benen lagen nog steeds over de zijne. Wat hij eigenlijk helemaal niet erg vond. Zijn ogen bracht hij terug naar haar, en het viel al snel op dat er nog wat hooi in haar mooie haar was blijven hangen. Zonder te twijfelen bracht hij zijn handen naar haar haar om de overige sprietjes eruit te plukken, streek hij haar donkere plukken uit haar gezicht achter haar oor. Hij glimlachte lief naar haar, tot nu toe kon hij niks vreemds aan het meisje ondekken, hij liet zijn blik langs haar lichaam glijden waar ze even bleven haken op haar… rondingen. Zijn ogen schoten terug naar die van haar, ze had mooie bruine ogen, maar niet zo donker dat haar iris één leek met haar pupil. Nee, gewoon, mooie ogen. “Zo, vertel me nou eens wat zo’n mooie meid als jij hier doet,” Glimlachte hij vriendelijk naar het meisje.

TAGS//xxx || WORDS//602 || NOTES//xxx


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sawyer

avatar

Aantal berichten : 3
Registratiedatum : 03-01-13

Character sheet
Naam: Sawyer Andrews
Partner:
Reden van plaatsing: Theatrale ps & ODD

BerichtOnderwerp: Re: There's nothing that can stop me.   di jan 15, 2013 4:56 am

Dat dit haar weer net moest overkomen om momenten als dit. Het universum haatte haar gewoon mega hard, al was dat wel al algemeen geweten aangezien ze hier zat opgesloten. Sawyer stak haar tong even naar hem uit toen hij het waagde om met haar ongelukje te lachen. Oh, daar zou hij nog wel gaan boeten. ‘Zo, ga je nog een beetje liggen uitlachen?’ Bromde ze met een uitdagende grijns gevormd rond haar lippen. Hij moest maar eens gaan proberen, dan zou ze hem wel wat gaan aan doen. Ongegeneerd liet ze haar ogen even de kost. Het was geen misse jongen, iets wat ze eerder ook al bevestigd had. Hier kon ze zich nog wel mee amuseren. Na een tijdje bereikte haar ogen die van hem weer, blond haar en blauwe ogen. Altijd al zogezegd de combo geweest van hoe een jongen er moest uitzien om bestempeld te worden als knap. De onbekende hier, stond er ook nog wel degelijk mee in tegenstelling tot vele andere jongens die ze kende. ‘Zie maar dat ik volgende keer weer niet over je val, want dan ben je nog lang niet jarig.’ Klonk het arrogant, hoewel er toch een grijns op haar gezicht was verschenen. Eigenlijk had ze nu net geïnsinueerd dat er wel degelijk een volgende keer zou komen. Niet dat ze het erg zou vinden, I mean hij was best wel grappig en good looking so. Conclusie: het was allemaal best meegenomen dat ze hier toevallig was gevallen over zijn benen.
Onverwachts zag ze zijn handen op haar afkomen. What the? Maar voor ze allicht achteruit kon deinzen begon de jongen heel handig de overige sprietjes uit haar haren te halen. Dit ging echt way to easy! Zijn wijsvinger raakte op een moment haar wang en even verbaasde het haar over de warmte die de korte aanraking achterliet. Niets dat het iets met die liefdesshit te maken had, eerder dat hij het gewoon warm had. Compleet door het onverwachte moment werd ze even totaal van de kaart geblazen, iets wat toch wel even merkbaar aan haar licht aangelopen wangen. Nou, dit ging lekker… Toch stapte ze er over heen en beantwoorde ze zijn glimlach met een verlegen grimasje. Kort trok ze haar wenkbrauw op waar door ze een iet wat gemene uitstraling kreeg wanneer de jongen haar ongestoord leek te bekijken en natuurlijk even halt hielt bij een punt. Niet bepaald smooth te noemen, maar goed hij had geluk dat hij zo cute was. ‘Ik kom eenzame jongens vergezellen.’ Sprak ze wat lacherig. Langs de ene kant een leugen, langs de andere kant dan ook weer de waarheid. Niet dat hij daar baat bij had. ‘Nee, eigenlijk ontvlucht ik de bewaker die in de tuin staat. Hij bekijkt me met zo’n pedo blik.’ Oké, daar had ze wel om gevraagd eigenlijk. Maar dat wist die jongen niet dus die troef kon ze nog even uitspelen. ‘En jij dan? Ik ben er zeker van dat zo’n knapperd als jij hier meestal niet alleen zit.’ Hij moest wel weten waarop ze insinueerde. Het was zo duidelijk. Even verschoof ze wat, waardoor ze iets rechter kwam te zitten en keek hem vervolgens met een uitdagende blik aan. Ergens was ze wel benieuwd hoe hij zou reageren.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: There's nothing that can stop me.   

Terug naar boven Go down
 
There's nothing that can stop me.
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Disturbia :: Disturbia Clinic || Buiten :: H.-
Ga naar: