IndexIndex  PortalPortal  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 One way or another. << OPEN >>

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Tobias

avatar

Aantal berichten : 84
Registratiedatum : 23-02-13

Character sheet
Naam: Tobias Eaton
Partner: -
Reden van plaatsing: Woedeaanvallen.

BerichtOnderwerp: One way or another. << OPEN >>   za feb 23, 2013 5:55 am

‘Het is voor je eigen bestwil.’ Mijn adem stokte toen ik zijn woorden hoorde terwijl hij me in een omhelzing vast nam. Dat Marcus me ooit nog eens zou omhelzen verwachtte ik nooit, maar wat moest hij ook. Hij zou me maandenlang niet gaan zien, mensen zouden het rara vinden moest hij het niet doen. Het is voor je eigen bestwil. Dat waren de woorden die hij altijd zei voordat..Ik slikte en werd terug naar de realiteit gebracht door een pijnscheut die door mijn schouders heen trok. Marcus had me net wat te hard een schouderklopje gegeven. Doelbewust op de plek waarmee ik tegen de muur op knalde toen hij me van zich afduwde en waar er een rode striem, bijna snee zat van zijn riem. Ik beet op^mijn wang en probeerde niet naar mijn schouder te grijpen. In plaats daarvan rechtte ik mijn rug en keek hem aan met een ijskoude blik. ‘Dag, Marcus.’ Siste ik waarna ik me omdraaide en nog een glimp van een gepijnigd gezicht opving. Allemaal voor de show natuurlijk. Ik was al lang gestopt met hem ‘vader’ te noemen. Hij verdiende het niet meer en was het voor Tobias ook niet meer. ‘Tot ziens mijn zoon, ik kom zo vaak mogelijk op bezoek.’ Ik kon het niet laten om sarcastisch te lachen bij die woorden. ‘Je doet maar.’ Zei ik, het maakte me niks meer uit, hij maakte me niks meer uit. Ik liep richting het busje en wachtte tot de twee bewakers me volgden. Ondanks dat ik naar een instelling ging kon ik niet wachten tot we vertrokken. Alles was beter dan hier.

Ik probeerde me los te schudden, iets wat ervoor zorgde dat ik steviger vast gegrepen werd. ‘Ik weet zelf ook wel waar ik naar toe moet.’ Beet ik hen toe. Het zou moeilijk zijn om het niet te zien. Het gebouw zag voor hen zag er namelijk erg instelling-achtig uit en daarbij stond er ‘Disturbia Clinic’ op een bord wat in de grond gestampt was. Nogmaals probeerde ik me los te schudden, het zag er nu misschien uit alsof ik wou ontsnappen, maar ik wou gewoon niet dat ze me aanraakten. Ik had het nooit graag gehad, misschien deed het me aan Marcus denken, of misschien hechtte ik gewoon heel veel belang aan mijn ‘zone’. Het was niet fijn als mensen te dicht bij je kwamen. Ik zuchtte, ze zouden me toch ooit moeten loslaten. Gelukkig gebeurde dat al snel toen ik binnen was gekomen in het gebouw. Even keek ik rond, erg gezellig zag het er hier niet uit, maar zo was ik het ook gewend. Thuis was het nooit gezellig. ‘Je vader heeft al gezorgd dat je kamer in orde is.’ Ik trok mijn wenkbrauwen ongelovig omhoog en zuchtte toen. ‘Wat attent van hem.’ Kwam er sarcastisch uit, veel had ik er niet over te zeggen. Een zucht van de andere kant vanwege mijn woorden, natuurlijk snapten andere personen me niet. Ik was gestoord volgens hun, iemand die zijn o zo liefdevolle vader uit het niets aanviel. ‘Ik neem aan dat de regels in één van de afgelopen dagen met je door zijn genomen.’ Ik knikte, o ja, de regels. Het was een goede tijd geweest voor een mentaal dutje, er was veel gebeurd de afgelopen dagen. Dan mag je nu gaan.’ Ik draaide me om, zonder nog iets te zeggen of ook maar te knikken en liep weg. Het was toch niet alsof de persoon belangrijk was voor mij, dus of ik nu beleefd overkwam of niet, het ging voor mij niets veranderen. Een beetje verveeld begon ik rond te lopen, het was niet moeilijk om meteen bij de algemene ruimte aan te komen. De meeste deuren waren op slot, terwijl deze helemaal openstond, daarbij was het geluid van pratende mensen overduidelijk. Ik keek even rond, op zoek naar een plek om in mijn eentje te zitten. Sociale contacten opdoen was geen must voor mij, dus ik ging me er ook niet aan wagen. Uiteindelijk vond ik twee lege stoelen, ze stonden zo bij elkaar dat je gemakkelijk een gesprek kon hebben als je hier met zijn tweeën zat. Ik draaide één van de stoelen de andere kant op en ging zitten. Zo zouden ze me niet storen. Het was nu eenmaal zo dat ik me op een bepaalde manier gedroeg tegenover anderen, ook al was ik zelf niet altijd even blij daarmee. Als mensen dus niet tegen me zouden praten zou het veel makkelijker zijn.

OOC >> Omg, instelling-achtig.. Lol.
OPEN

_________________

Fear doesn't shut you down, it wakes you up.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Evita

avatar

Aantal berichten : 36
Registratiedatum : 22-02-13

Character sheet
Naam: Evita Cipriana Chiquita
Partner:
Reden van plaatsing: Psychoses

BerichtOnderwerp: Re: One way or another. << OPEN >>   zo feb 24, 2013 6:46 am

Evita kwam van buiten, ze was weer eens in slaap gevallen in slaap gevallen in de rozentuin dat was die paar dagen dat ze hier was al vaak gebeurd. De rozen geur deed haar aan haar vorige kasteel denken daar hadden ze ook zo veel rozen staan. Dat kasteel was veel minder groot als deze alleen vond ze het hier raar dat niemand haar aanbidden en niemand een buiging maakte voor haar als ze langs kwam lopen, vroeger deden ze het allemaal maar hier niet. Was er nog een andere prinses die boven haar stond of de baron. Ze was in dit kasteel gaan wonen omdat ze dan meer ruimte had voor haar zelf. Maar in dit geval was dat het dus niet, er waren zoveel rare mensen hier is dit een gekken huis of zo. Terwijl die gedachte door haar hoofd schoten liep ze rustig naar de hal waar veel mensen aan het praten waren met elkaar. Ze keek onderzoekend door de hal naar een lege stoel of bank, na een tijdje rond te kijken zag ze een lege stoel staan, daarnaast stond een andere stoel alleen daar zat iemand in. Degene die daar in zat was afgezonderd van de rest, ze had die jongen nog nooit gezien. Maar ze liep toch naar hem toe ze vond het zielig om het zo alleen te zien zitten en ze wou nog steeds meer vrienden of vriendinnen krijgen in het kasteel. Eenmaal aangekomen bij de stoel waar de jongen in zat bleef ze staan. Ze onderzocht hem gulzig. Het was een jongen van ongeveer 18 jaar donkerblond haar en lichte ogen hij was lang maar dat wist ze niet zeker het was moeilijk om hem in te schatten want hij zat. Ze was verlegen, ze kreeg geen woord uit haar keel. Maar opeens zei een stemmetje in haar hoofd,"zeg gewoon hallo tegen hem zo eng is hij toch ook weer niet." Toen kreeg ze de moet wat te zeggen met een aarzelig stemmetje zei ze,"Ik ben prinses Evita."

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tobias

avatar

Aantal berichten : 84
Registratiedatum : 23-02-13

Character sheet
Naam: Tobias Eaton
Partner: -
Reden van plaatsing: Woedeaanvallen.

BerichtOnderwerp: Re: One way or another. << OPEN >>   zo feb 24, 2013 8:49 am

Ik wist dat elk normaal kind het niet fijn zou vinden om hier te zijn. Ik wist dat elk normaal kind niets liever wou dan terug te gaan naar huis. Ik wist dat ik eigenlijk ook zo houden, maar blijkbaar was ik niet normaal. Niet dat de rest hier wel normaal was, maar ik was misschien wel nog abnormaler. Voor mij was het juist een opluchting dat ik hier nu was en niet thuis. Ik was blij dat iemand het had gemerkt dat ik Marcus had aangevallen, het had ervoor gezorgd dat ik nu niet half op sterven lag. Hij zou namelijk nog wel het soort persoon zijn dat niet bang was om zijn kind half dood te slaan. Ik keek op en merkte dat ik in de gaten gehouden werd. Ik was nieuw hier, ik zou volgens hun veel meer uit durven halen dan de mensen die hier al langer waren. Niet dat ik iets zou doen, ik zou niemand iets aandoen als er geen aanleiding toe was. Niet dat zij dat wisten. Ik had Marcus zogenaamd ook zonder enige aanleiding aangevallen, ik was gewoon gek in mijn kop. Klaar, punt uit. Ze hadden er niets meer aan toe te voegen. Ik wende mijn blik af toen de man me wantrouwend aankeek en ik doorhad dat ik hem de hele tijd had zitten aanstaren.

"Ik ben prinses Evita." Ik kon er niks aan doen dat ik even moest grijnzen toen ik het hoorde, meteen vroeg ik me af wat degene waar dit naartoe was gericht zou zeggen. Er was geen antwoord. Fronsend keek ik rond om tegen een meisje van hooguit dertien jaar aan te kijken. Was het naar mij gericht? Had iemand me nu echt aangesproken? Het was toch wel duidelijk dat ik niet gestoord wou worden. Met een zucht draaide ik me om, zodat ik richting het meisje keek. Ze leek verlegen, maar voor de rest blij, te blij als je hier was. Daarbij dacht ze dat ze een prinses was, waarschijnlijk zag ze dingen die er niet waren of iets in die richting. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat ik nog steeds in de gaten werd gehouden, nog strenger nu ik aan het praten was met dit meisje. Wat dachten ze dat ik ging doen? Van volkomen rustig naar helemaal gek gaan en het meisje aanvallen. Ik zuchtte en richtte mijn aandacht weer op het meisje. "Oh, jammer genoeg ben ik maar een stalhulp, dus ik denk niet dat je ouders willen dat je met me praat." Antwoordde ik, een sarcastische ondertoon lag in mijn stem. Ik moest een manier vinden om het meisje weg te krijgen. Zonder haar aan het huilen te brengen of zo, want dat had gebeurde me zo nu en dan wel eens. Ik vond het niet leuk als dat gebeurde. Ik was misschien wal onaardig, maar harteloos zeker niet.

_________________

Fear doesn't shut you down, it wakes you up.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Evita

avatar

Aantal berichten : 36
Registratiedatum : 22-02-13

Character sheet
Naam: Evita Cipriana Chiquita
Partner:
Reden van plaatsing: Psychoses

BerichtOnderwerp: Re: One way or another. << OPEN >>   zo maa 17, 2013 3:05 am

Evita keek hoopvol naar de jongen, wachtend tot zijn reactie. Maar er leek niet veel uit zijn mond te komen. Evita wou weg lopen maar net op dat moment Zij de jongen: "Oh, jammer genoeg ben ik maar een stalhulp, dus ik denk niet dat je ouders willen dat je met me praat." Oh, maar dit is mijn kasteel en zij mag bepalen met wie ze wou praten, en omgaan. Dus waarom dacht de jongen dat ze niet met haar mocht praten, zij was naar hem toe gelopen, dus waarom niet. Hij was nieuw dat is waar, maar waarom zou dat niet mogen. Ach, nou en, ik ga gewoon proberen met hem te praten, hij is vast heel erg verlegen, dacht Evita. Na een tijdje had Evita de moed gekregen om er een paar zinnen uit te laten komen," Je mag best wel met me praten hoor, mijn ouders zijn in een ander kasteel dit is mijn kasteel geworden, dus ik mag bepalen met wie ik wil praten en omgaan. En jij zat hier zo alleen en afgezonderd van de rest," zei Evita voorzichtig. Evita bedacht zich vlak na dat ze de zin had gezegd dat zij het leuk vond om bij de dieren te zijn, en zei vlak na de andere zin ,"Als jij stalhulp bent zullen we dan naar de dieren, of wil je dat niet? Oh sorry ik ben helemaal vergeten jou naam te vragen. Evita staarde naar de jongen, ze hoopte dat hij ja, en zijn naam zou zeggen maar er leek niks uit te komen. Ze keek de jongen nou met een ijzige blik aan, de minuten leken voor bij te gaan. Ze was zo zenuwachtig voor zijn reactie.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Bumi

avatar

Aantal berichten : 2
Registratiedatum : 17-03-13

Character sheet
Naam: Bumi Johnson.
Partner: I Don't need.
Reden van plaatsing: Bipolaire,Borderline,Burnout ,Depressie, Manisch depressief, EetStoornis.

BerichtOnderwerp: Re: One way or another. << OPEN >>   zo maa 17, 2013 3:47 am

Langzaam Liep Bumi de Ruimte Binnen. Haar Tas hing over haar schouder. Niet dat ze die veel nodig zou hebben.Ze zou zich toch wel opsluiten in haar kamer. Haar blik gleed over de mensen. Een Aardig uitziend meisje van ik schat ongeveer een jaar of 12-13 zat bij een jongen van ongeveer 17 ofzo? het meisje zag er opgewekt en aardig uit. De jongen... ze kon hem niet plaatsen. Ze vond hem maar raar.. niet zo opgewekt. Juistw at ze nodig had aardige en opgewekte mensen om zich heen. mensen die ze kon vertrouwen. Ze frunnikte even aan de onderkant van haar Oversized Trui. Waarom had ze ookalweer een Skinny Jeans aangedaan en geen JogginsBroek?.. Ohja dat moest ze van haar ouders. Gelukkig had ze wel een grotere trui aan kunnen doen. Een zorg minder dus. Ze gooit haar tas op een stoel en gaat op de rand van de tafel zitten. te Snel Bewogen Bum.. De misselijkheid slaat toe. niet Nu,Niet Nu.. Gelukkig gaat het snel weer weg. Ze kijkt weer naar het dromerige meisje en de onplaatsbare jongen. Verveling heerst.. Even dacht ze dat het hier wel leuk zou worden. Maar dat was gewoonweg dom om te denken. Ze pakt de fruitschaal op schoot en kijkt wat erin zit. Druiven,Banaan,Appels, manderijnen en een aardbei. Bingo! Ze pakt een aardbei, ze de kom terug en eet de aardbei langzaam op. Haar maag keert zich om, ze doet moeite niet meteen alles eruit te laten komen. Met een snelvaart probeert ze een wc te vinden. Onderweg botst ze tegen verschillende mensen op en doet moeite om een sorry te mompelen. Eenmaal bij de wc, komt alles eruit. Na haar mond te hebben gespoeld en haar handen te hebben gewassen keert ze terug en gaat op precies dezelfde plek zitten

_________________
They Keep Saying It's Getting Better,But When? It's Not Chaning Anything For Me.
I'm Worthless. I am.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: One way or another. << OPEN >>   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
One way or another. << OPEN >>
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Disturbia :: Disturbia Clinic || Binnen :: AR.-
Ga naar: