IndexIndex  PortalPortal  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 This can not be true

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Simon

avatar

Aantal berichten : 6
Registratiedatum : 30-03-12

Character sheet
Naam: Simon Reid
Partner: Love is a weird thing
Reden van plaatsing: Syndroom van Asperger

BerichtOnderwerp: This can not be true   zo apr 08, 2012 1:30 am

|Melanie|

"Waar is Melanie?" Woest rukte de jongen aan de handboeien die om zijn polsen zaten en had een van mannen, die naast hem zaten, bijna een klap in diens gezicht gegeven. Niemand scheidde hem en zijn zus van elkaar, niemand had het recht daarvoor. Hij had toch niets verkeerd gedaan en voor zover hij wist het Melanie ook niets gedaan. Simon schudde de hand die op zijn schouder lag van hem af en maakte zich zo klein mogelijk. Bij volwassenen was hij altijd op zijn hoede, vertrouwde hen gewoon niet. Daar hadden zijn ouders wel voor gezorgd door hen te mishandelen. De kleerkasten die hem gezelschap hielden, zorgden er gewoon voor dat de rillingen over zijn rug liepen. Om de tijd een beetje te doden keek hij maar uit het raam van het busje en weer ging zijn fantasie met hem op de loop. Hij was achtien ja, maar door wat zijn vader en moeder hadden gedaan was er iets mis gegaan in zijn hoofd. Hierdoor had hij vaak nachtmerrie's en verdween hij soms naar een andere wereld. Meestal was het dezelfde plek, een plek waar hij rustig werd en even aan alles kon ontsnappen. Hij was daar graag, vooral met zijn zusje. Dan konden ze tenminste lol trappen zonder aan de trauma's van in het verleden te denken. Een groene weide met een paar bomen en alle soorten kleuren bloemen. In de verte kabbelde een beekje en de vlogels floten telkens weer een vrolijk lied. Toen hij ruw bij zijn arm werd gepakt, knipperde Simon met zijn ogen en was zich terug bewust van de werkelijkheid. Echt zachtaardig waren ze hier ook weer niet, maar dat had hij ook niet verwacht. Het was een kliniek voor mensen die Psychisch niet in orde waren en daar moesten ze wel hard bij zijn. Even kneep Simon zijn ogen tot spleetjes toen de zon volop in zijn gezicht scheen en struikelde half over zijn eigen voeten toen ze hem een duw in zijn rug gaven. Eenmaal binnen werden de handboeien van zijn polsen gehaald en zijn mondhoeken krulden om in een grote glimlach toen hij Melanie zag staan. Zonder nog op iemand te letten nam hij haar in zijn armen en stak zijn neus in haar haren. Nu was hij tenminste zeker dat ze veilig was en dat die mensen die hen mee hadden genomen haar niets meer konden doen. "Het komt wel goed." Niemand die iets kwaads in zin had kwam bij Melanie in de buurt. Dat was een paar keer gebeurd en hij zou het niet meer aankunnen als er nog iets gebeurde.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Melanie

avatar

Aantal berichten : 281
Registratiedatum : 04-12-11

Character sheet
Naam: Melanie Deqeau
Partner: Make my fantasy real
Reden van plaatsing: Verward de werkelijkheid met fantasie - Angststoornis gepaard met hevige nachtmer

BerichtOnderwerp: Re: This can not be true   zo apr 08, 2012 2:16 am

Haar knieën had ze opgetrokken terwijl ze op de achterbank van de witte auto zat. Haar bruine ogen had ze naar buiten gericht, zonder enkele emotie. Alleen met een lichte angst. Want voor haar voelde het niet aan alsof ze in de auto zat, waar niemand haar iets kon aan doen Nee, ze zat in de kelder, en hoorde haar vader boven schreeuwen. Terwijl er zo nu en dan met servies gegooid werd naar haar moeder. En bij elk geluid dat haar toen ook bang maakte, kromp ze nu lichtjes ineen. Haar ogen kneep ze ook dicht af en toe. Een gil van haar moeder en nog luider geschreeuw zorgde ervoor dat ze haar handen over haar oren legde. De bewaker keek kort naar haar, maar alles wat zij zag was een deur die open zwaaide, en haar vader die boven aan de trap stond. Een flesje alcohol was te zien in zijn handen en hij nam nog een grote teug. Haar blik gleed naar haar broer, die naast haar zat. In haar ‘fantasie’ was hij altijd bij haar. Of het nu slecht was of niet, ze zag hem altijd, ook al was hij er niet. Ze zag hoe haar vader het flesje volledig verder opdronk en het toen hard in de hoek gooide terwijl hij naar beneden liep. Melanie kroop een beetje weg, richting haar broer, die veilig in een hoek zat waar geen licht viel, maar dat maakte haar vader momenteel alleen kwader. Ze werd bij haar haren gegrepen en naar achteren getrokken. Een gil verliet haar mond, ook buiten haar fantasie. ‘Nee, auw, alsjeblieft, sorry..’ alles wat ze zei was pijnlijk, terwijl ze ineengedoken aan het uiteinde van de auto zat. En toen greep een hand haarschouder vast, buiten haar fantasie. Ze dook nog meer ineen en hield haar handen voor haar gezicht. Om vervolgens lichtjes verward op te kijken. Ze zat weer in de auto. De bewaker keek alweer voor zich en nerveus keek Melanie naar beneden. Waarom was Simon er niet? Ging ze hem straks weer zien? Of, waren ze nu voor altijd gescheiden? Ze slikte eens en voelde hoe ze lichtjes paniekerig werd. ‘Waar is mijn broer?’ vroeg ze. Zachtjes, té zachtjes. De bewaker had haar namelijk niet gehoord. Ze zuchtte en keek uit het raam, ze zou het wel zien bij aankomst.

De auto stopte voor een oude gebouw, dat er lichtjes angstaanjagend uitzag. Heel anders dan de vorige kliniek waar ze in zat. Ze werd uit de auto gehaald en zag hoe enkele mensen stil stonden, en afkeurend nar haar keken. Terwijl sommige het juist negeerden, en weer anderen zo angstig werden dat ze meteen doorliepen. Ze werd meegenomen, het gebouw in, waar haar handboeien afgedaan werden. ‘Wacht hier maar.’ Zei de bewaker die naast haar had gezeten in de auto. Hij knipoogde vriendelijk naar haar, waarschijnlijk wetende dat ze op haar broer wachtte, en die straks zou komen. En ja hoor, ze zag hem al. Eindelijk. Hij nam haar in zijn armen, iets wat veilig voelde. Bij haar broer was ze ook veilig, niemand zou haar iets kunnen doen, zo voelde het aan. ‘Ik ben bang..’ zei ze, maar zijn stem stelde haar al grotendeels gerust.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Simon

avatar

Aantal berichten : 6
Registratiedatum : 30-03-12

Character sheet
Naam: Simon Reid
Partner: Love is a weird thing
Reden van plaatsing: Syndroom van Asperger

BerichtOnderwerp: Re: This can not be true   zo apr 08, 2012 3:36 am

Ouders die hun kinderen lief hebben, alles voor hen zouden doen. Van zo'n ouders droomde Simon al zijn hele leven lang, maar hij had de hoop al een paar jaar geleden opgegeven. Hun vader zou nooit meer kunnen veranderen, aangezien hun moeder hem voor altijd het zwijgen had opgelegd. Het feit dat ze hem in de diepvriezer bewaard had, was voor Simon de druppel geweest. Dat was de rede dat hij volgens sommige mensen gek was geworden. Volgens hem was hij niet gek, was er gewoon te veel gebeurd waardoor hij niet meer helder kon nadenken. Zijn karakter was nog altijd hetzelfde, hij was nog altijd even spontaan als altijd. Natuurlijk gaf hij nog om de vrouw die hem achttien jaar lang opgevoed had, maar zou nooit medelijden met haar hebben dat ze haar hadden opgesloten. Ze hadden haar ergens naartoe gebracht, naar net zoiets als waar hij en Melanie zich nu bevonden. Simon maakte geruststellende geluidjes terwijl hij over Melanie's haren streek. De herinneringen aan de tijd dat hun vader nog leefde en ze zich allebei in de kelder schuil hielden stroomden zijn gedachten binnen en even verstrakte zijn greep. Hij had hem pijn gedaan, de littekens op zijn hele lichaam bewezen dat, maar dat was nog niet het ergste. Hijzelf kon die pijn wel verdragen, het erge was dat hij zijn zus had pijn gedaan. Het meisje was breekbaarder dan hem en bezweek iets sneller onder de klappen. Na een tijdje liet Simon Melanie los en trok haar voorzichtig mee naar een van de banken die er stonden. "Het is voorbij," mompelde hij zachtjes en vouwde zijn handen in elkaar. De mensen die er nog rondliepen keurde hij geen blik waardig, keek alleen maar naar zijn voeten. De all-stars waren afgesleten, omdat hij nooit echt tijd had gehad om er nieuwe te kopen. De jongen wilde altijd zo snel mogelijk thuis zijn voordat zijn vader iets met Melanie kon doen. "Is alles ok?" De vraag was laat gesteld en op zo'n manier alsof hij er nu pas opkwam. Hij was te hard in gedachten verzonken geweest om dingen te vragen. Hij streek even met zijn hand door zijn bruine haren en keek zijn zus na een paar minuten toch aan. Een licht schuldgevoel was in zijn ogen te lezen. Hij was de oudste, hij had ervoor moeten zorgen dat er niets met Melanie gebeurde en daar was hij in gefaald.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: This can not be true   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
This can not be true
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Disturbia :: Disturbia Clinic || Binnen :: AR.-
Ga naar: